1
00:00:06,540 --> 00:00:08,220
[اعلام Tannoy] به The Encounter خوش آمدید

2
00:00:08,680 --> 00:00:12,140
لطفا هدفون پشتی صندلی خود را تست کنید تا ببینید کار می کند

3
00:00:12,960 --> 00:00:16,760
اگر هدفون شما کار نکند، نمی توانید نمایش را بشنوید

4
00:00:18,420 --> 00:00:22,300
اکنون صدایی را در گوش چپ هدفون خود خواهید شنید

5
00:00:22,740 --> 00:00:26,940
اکنون باید صدای من را در گوش چپ هدفون خود بشنوید

6
00:00:27,660 --> 00:00:31,580
اکنون صدایی را در گوش راست هدفون خود خواهید شنید

7
00:00:31,580 --> 00:00:35,440
اکنون باید صدای من را در گوش راست هدفون خود بشنوید

8
00:00:36,340 --> 00:00:40,320
اگر این صداها در گوش اشتباه هستند، لطفا هدفون خود را بچرخانید

9
00:00:41,020 --> 00:00:45,780
اگر هدفون شما به درستی کار نکند، نمی توانید نمایش را بشنوید

10
00:00:49,960 --> 00:00:50,840
عصر بخیر

11
00:00:50,840 --> 00:00:58,040
و به اجرای زنده امشب The Encounter خوش آمدید

12
00:00:59,440 --> 00:01:06,820
از تئاتر باربیکن در لندن مستقیماً به خانه های شما آورده شده است

13
00:01:06,820 --> 00:01:08,500
نام من سیمون مک برنی است

14
00:01:08,940 --> 00:01:11,040
من واقعاً تا چند دقیقه دیگر اجرا خواهم کرد

15
00:01:11,040 --> 00:01:17,000
من از این سالن خارج می شوم، تنها در یک ثانیه من را خواهید دید که در سمت چپ روی صحنه می آیم

16
00:01:17,000 --> 00:01:24,480
اما من تازه احساسی نسبت به مکان دارم، افرادی که اینجا هستند و می خواستند در سالن از شما استقبال کنند

17
00:01:34,000 --> 00:01:37,100
من فکر می کنم به ویژه در این روزها باید بسیار مراقب باشیم

18
00:01:37,100 --> 00:01:39,280
در مورد باور آنچه می بینیم و می شنویم

19
00:01:39,280 --> 00:01:47,040
زیرا در واقع این اجرا چهار سال پیش در اسفند 1395 ضبط شده است

20
00:01:47,280 --> 00:01:51,460
و در واقع می 2020 است

21
00:01:53,560 --> 00:02:01,320
حضور در این تئاتر در حال حاضر غیرقانونی است، زیرا ما در میانه یک بیماری همه گیر جهانی هستیم

22
00:02:01,320 --> 00:02:16,120
از COVID-19 و ما همه هستیم، من هستم، شما هستید، همه ما در خانه محبوس هستیم

23
00:02:20,000 --> 00:02:21,520
جدا شده

24
00:02:28,860 --> 00:02:36,540
به خانه من و هر کجای خانه هایتان که هستید خوش آمدید

25
00:02:38,920 --> 00:02:42,260
گلی، آره، زمان های مختلف

26
00:02:43,180 --> 00:02:46,900
چهار سال از ساخت این نمایش می گذرد

27
00:02:46,900 --> 00:02:49,060
و خیلی چیزها تغییر کرده است

28
00:02:49,060 --> 00:02:56,980
این باورنکردنی است و البته خود نمایش ثابت نماند بلکه به چیزی کاملاً متفاوت تبدیل شد

29
00:02:56,980 --> 00:02:59,600
همانطور که در سال های بعد آن را اجرا کردیم

30
00:02:59,600 --> 00:03:01,020
صحنه ها وارد شد، بقیه بیرون آمدند

31
00:03:01,720 --> 00:03:07,480
با این حال، این تنها ضبطی است که ما داریم، این چیزی است که امشب تماشا خواهیم کرد

32
00:03:08,120 --> 00:03:10,380
حتی اگر برخی از آن‌ها آنطور که من می‌خواهم نیست

33
00:03:10,380 --> 00:03:19,200
بنابراین، آنچه شما تماشا می کنید، به یک معنا، آغاز فرآیند خلاقانه است، نه آنچه در نهایت تبدیل شد

34
00:03:20,660 --> 00:03:23,340
و به نوعی، به جایی که ما اکنون هستیم پیوند دارد، اینطور نیست

35
00:03:23,340 --> 00:03:33,220
منظورم از این راه است، زیرا مطمئناً در این دوره از حبس، ما فقط نمی‌پرسیم «کی تمام می‌شود؟»

36
00:03:34,500 --> 00:03:37,380
اما همچنین، "چگونه می خواهیم دوباره شروع کنیم؟"

37
00:03:38,920 --> 00:03:43,640
از جهاتی در این مدت به نظر می رسد که ما به گذشته بازگشته ایم [درب می شکند]

38
00:03:43,900 --> 00:03:45,320
من از این واقعیت بسیار آگاهم

39
00:03:45,320 --> 00:03:49,080
وقتی نمایش را ساختم دخترم پنج ساله بود

40
00:03:49,740 --> 00:03:51,600
پنج ساله نبودم شش سالم بود

41
00:03:52,520 --> 00:03:53,720
و اکنون، او ده ساله است

42
00:03:54,500 --> 00:03:56,020
من ده ساله نیستم، یازده ساله هستم

43
00:03:56,020 --> 00:03:56,880
یازده، "سلام"!

44
00:03:56,880 --> 00:04:01,120
و به نوعی، در حالی که به آغاز فکر می کنم، به آغاز او فکر می کنم

45
00:04:01,120 --> 00:04:01,660
"به من گوش می کنی؟"

46
00:04:01,660 --> 00:04:02,880
او به من گوش نمی دهد

47
00:04:03,200 --> 00:04:04,080
[درب می شکند]

48
00:04:04,080 --> 00:04:08,060
می دانم، متأسفانه او در گوش دادن خیلی خوب نیست

49
00:04:08,140 --> 00:04:12,200
اما، در واقع، ما برای او نیستیم

50
00:04:12,200 --> 00:04:13,580
منظورم را می فهمید؟

51
00:04:15,020 --> 00:04:15,620
نه واقعا

52
00:04:15,860 --> 00:04:19,440
ما در ضمیر خودآگاه او نیستیم، در ناخودآگاه او هستیم

53
00:04:19,440 --> 00:04:23,240
بنابراین، ما از چیزی که او را وادار به انجام کارها می کند عقب نشینی می کنیم

54
00:04:23,660 --> 00:04:26,040
منظورم این است که اگر ما بخواهیم او برود، می‌توانیم او را مجبور به رفتن کنیم

55
00:04:26,040 --> 00:04:29,800
پس فقط فکر کن برو، برو، ادامه بده

56
00:04:29,880 --> 00:04:32,460
می بینید، او آنجا می رود

57
00:04:33,680 --> 00:04:39,560
و من فکر می کنم که این بسیار خوب است زیرا فکر می کنم که همه در خانه واقعاً می خواهند این نمایش را ببینند

58
00:04:39,860 --> 00:04:42,180
اما قبل از رفتن، خانم ها و آقایان

59
00:04:42,760 --> 00:04:46,620
ما در خانه هستیم، شما در خانه هستید، اما لطفا فراموش نکنید

60
00:04:46,840 --> 00:04:49,200
اگر هدفون ندارید، باید همین الان بروید و آنها را تهیه کنید

61
00:04:49,200 --> 00:04:50,540
در غیر این صورت شما قادر به شنیدن چیزی نخواهید بود

62
00:04:50,580 --> 00:04:53,140
من روی صحنه می آیم، بهتر است برویم

63
00:04:53,380 --> 00:05:01,640
نمایش در شرف شروع است، بنابراین من به سمت چپ به روی صحنه می آیم، ما می رویم

64
00:05:03,240 --> 00:05:08,600
خانم ها و آقایان، ما هنوز منتظریم چند نفر وارد شوند.

65
00:05:08,880 --> 00:05:13,360
ظاهراً بارها جذاب تر از تئاتر هستند.

66
00:05:15,440 --> 00:05:19,960
اگر می توانید لطفا، در حالی که ما منتظریم، اینها را خاموش کنید.

67
00:05:19,960 --> 00:05:22,760
چون اگر روشن باشند با سیستم تداخل پیدا می کنند.

68
00:05:22,880 --> 00:05:29,040
و در واقع دیشب یک نفر با یکی کشف شد.

69
00:05:29,040 --> 00:05:34,960
پس دخترم، در حالی که ما منتظریم، هنوز منتظر کسی هستیم که بیاید اینجا،

70
00:05:34,960 --> 00:05:42,280
در حالی که ما منتظریم، دخترم شش ساله، خوب نزدیک به هفت،

71
00:05:42,840 --> 00:05:46,840
او به شدت به این واقعیت اعتراض دارد که من برای زمان داستان آنجا نیستم

72
00:05:46,840 --> 00:05:49,480
و واقعاً باور نمی کند که من در تئاتر هستم.

73
00:05:49,480 --> 00:05:52,200
بنابراین من فقط می خواهم یک عکس بگیرم و آن را برای او بفرستم.

74
00:05:52,240 --> 00:05:56,480
من تنها کسی هستم که اجازه دارم مال آنها را داشته باشم، بنابراین می توانم آن را ارسال کنم،

75
00:05:56,560 --> 00:05:59,600
خیلی ممنون، بله، اگر دوست دارید می توانید دست تکان دهید

76
00:05:59,680 --> 00:06:01,560
مردم، هر کسی، بله، این دوست داشتنی است، عالی است.

77
00:06:01,640 --> 00:06:07,440
من عاشق روشی هستم که مردم اینجا دست تکان می دهند، در حالی که در واقع این تنها چیزی است که در من وجود دارد

78
00:06:07,440 --> 00:06:12,120
من فقط داشتم به عکس هایم اینجا نگاه می کردم، وقتی منتظر هرکسی بودم که بیاید

79
00:06:12,240 --> 00:06:13,000
از نوار

80
00:06:13,000 --> 00:06:16,040
و من متوجه شدم، اینها عکسهای فرزندان من هستند،

81
00:06:16,040 --> 00:06:22,560
در اینجا عکس های بیشتری در مورد این چیز از فرزندان من وجود دارد و از همه عکس های من وجود دارد

82
00:06:22,600 --> 00:06:23,600
دوران کودکی

83
00:06:23,640 --> 00:06:25,200
و دوران نوجوانی من ترکیب شد.

84
00:06:25,880 --> 00:06:31,200
این فقط در ده روز آخر فرزندانم است.

85
00:06:31,200 --> 00:06:37,040
این واقعاً یک نوع مسئولیت است و با این حال می‌دانم که احتمالاً عکس‌های بیشتری وجود دارد

86
00:06:37,160 --> 00:06:39,480
یک صفحه از این فرزندانم،

87
00:06:39,760 --> 00:06:44,960
از پدرم و کل دوران کودکی اش و ویدیوها و

88
00:06:44,960 --> 00:06:45,960
به همین ترتیب

89
00:06:45,960 --> 00:06:50,080
من هیچ ویدیویی ندارم، من هم سن و سال هستم - بیایید ببینیم موهای سفید به اندازه کافی در اینجا وجود دارد،

90
00:06:50,080 --> 00:06:54,800
من در سن سوپر هشت هستم، یادت هست؟ صدای فوق العاده در اتاق نشیمن

91
00:06:54,800 --> 00:06:55,560
پس از آن [بال زدن]

92
00:06:55,560 --> 00:07:00,000
متأسفانه ما همه سوپر هشت خود را از دست دادیم، اگرچه روز قبل یکی را پیدا کردیم.

93
00:07:00,000 --> 00:07:05,520
چند سال پیش آن را به ویدیو منتقل کردم و سپس نسخه اصلی را گم کردیم،

94
00:07:05,520 --> 00:07:10,560
بنابراین این برای من بسیار با ارزش است زیرا تنها تصویر بصری است که گرفته ام

95
00:07:10,840 --> 00:07:12,960
از راه رفتن پدرم

96
00:07:13,200 --> 00:07:18,480
نه پشتیبان گرفته شده است نه چیز دیگری، بعداً در برنامه به شما نشان خواهم داد

97
00:07:18,480 --> 00:07:26,640
اما منظورم این است که احساس مسئولیتی که می کنم این است که شما می دانید که آنها نگاه خواهند کرد

98
00:07:26,760 --> 00:07:29,240
در این بعد، فرزندان من

99
00:07:29,240 --> 00:07:35,360
و برو این داستان زندگی ماست. این زندگی آنها نیست. این یک داستان است اما من نگران هستم

100
00:07:35,360 --> 00:07:36,840
آنها آن را اشتباه می کنند

101
00:07:36,840 --> 00:07:44,120
برای واقعیت، برای چیز واقعی من تمایل دارم برای صبحانه رفتن، بیرون رفتن از در،

102
00:07:44,120 --> 00:07:45,120
شما می دانید

103
00:07:45,480 --> 00:07:49,640
اما از طرف دیگر ما همیشه داستان ها را با واقعیت اشتباه می گیریم، اینطور نیست؟

104
00:07:49,640 --> 00:07:54,040
اینجا حدود 600 نفر هستند. همه شما در این داستان توافق دارید که چیزی وجود دارد

105
00:07:54,160 --> 00:07:56,040
زنگ هفت و نیم

106
00:07:56,040 --> 00:08:00,840
و اینکه شما به اینجا برسید خوب اکثر شما هنوز چند صندلی وجود دارد که واضح است

107
00:08:00,840 --> 00:08:02,920
در مورد آن توافق کردند

108
00:08:03,360 --> 00:08:08,240
این است که تفاوت بین واقعیت و داستان بسیار دشوار است.

109
00:08:08,520 --> 00:08:14,080
مثلاً دو نفر که همدیگر را نمی شناسند می توانند بروند و بجنگند و برایشان بمیرند

110
00:08:14,080 --> 00:08:15,520
یک پرچم، برای یک زبان

111
00:08:15,520 --> 00:08:20,920
زیرا هر دو به وجود چیزی به نام پادشاهی متحد معتقدند

112
00:08:20,920 --> 00:08:21,920
بریتانیای کبیر.

113
00:08:21,920 --> 00:08:27,480
خارج از تصورات مشترک ما وجود ندارد. دو وکیل می توانند بروند و از کسی دفاع کنند.

114
00:08:27,720 --> 00:08:31,320
همدیگر را نمی شناسند. آنها متهم را نمی شناسند زیرا همه به آن اعتقاد دارند

115
00:08:31,320 --> 00:08:32,360
وجود

116
00:08:32,480 --> 00:08:38,200
قانون، عدالت، حقوق بشر، اما هیچ یک از این چیزها خارج از تصورات مشترک ما وجود ندارد

117
00:08:39,240 --> 00:08:46,040
و من فکر می کنم این به من می دهد، این باعث نگرانی من می شود، بدیهی است که می توانم زندگی آنها را ویرایش کنم

118
00:08:46,280 --> 00:08:50,800
بلکه داستان هایی که امروز اتفاق می افتد آینده آنها را شکل می دهد

119
00:08:50,800 --> 00:08:56,560
و آنها بسیار جوان هستند جرمی هانت به ما داستان هایی می دهد که آینده را شکل می دهند.

120
00:08:56,800 --> 00:09:03,520
اما بیشتر از آن، این یک مثال خاص است، اما شما مسئله زمین ما را می دانید

121
00:09:03,520 --> 00:09:04,600
زندگی کن،

122
00:09:04,920 --> 00:09:12,280
من پرشور می شوم، نگران این می شوم. خدایا فاجعه معمولی پخش زنده.

123
00:09:15,960 --> 00:09:22,960
برخی از شما احتمالاً متوجه می‌شوید که این هم واقعی نیست، این یک گنگ است که من آن را تمرین کرده‌ام

124
00:09:22,960 --> 00:09:24,880
برای مدتی

125
00:09:25,240 --> 00:09:29,560
و ویدیوی واقعی، که به شما نشان خواهم داد، اینجاست.

126
00:09:29,600 --> 00:09:33,840
اما ما دائماً در اشتباهیم که چه چیزی واقعی است و چه چیزی در واقع الف است

127
00:09:33,840 --> 00:09:34,520
داستان

128
00:09:34,520 --> 00:09:42,120
و من امشب یک داستان واقعی را برای شما تعریف می کنم. هر چیزی که به این معنی است، اما داستان ها واقعی است

129
00:09:42,640 --> 00:09:43,640
تابع

130
00:09:44,040 --> 00:09:49,520
یادم می آید وقتی کوچک بودم و روی تخت دراز می کشیدم و پدرم برایم داستان می خواند

131
00:09:49,520 --> 00:09:54,560
آن زمان بود که برای اولین بار فهمیدم که هر چه در سرم می گذرد

132
00:09:54,560 --> 00:09:59,080
در سر شخص دیگری نیز جریان دارد. این چیزی است که من آن را آگاهی من می نامم.

133
00:09:59,360 --> 00:10:03,000
وارد آگاهی قهرمان داستان می‌شدم و می‌فهمیدم چیزهای دیگری هم وجود دارد

134
00:10:03,000 --> 00:10:04,000
مردم

135
00:10:04,040 --> 00:10:08,840
فرزندانم در دو طرف من در رختخواب دراز می کشند. من مطمئن هستم که بسیاری از شما این تجربه را داشته اید

136
00:10:08,840 --> 00:10:12,040
من دارم برایشان کتاب می خوانم، کتاب کودکان، و بعد آنها به عکس ها نگاه می کنند و آنها

137
00:10:12,040 --> 00:10:14,520
بگو من هستم! اون منم!

138
00:10:14,560 --> 00:10:21,480
و بنابراین احساس می‌کنم یک رابطه بسیار قوی بین همدلی و نزدیکی وجود دارد

139
00:10:21,480 --> 00:10:25,600
و من می خواهم اکنون به شما نزدیکتر شوم، بنابراین اگر هدفون خود را در دست بگیرید.

140
00:10:29,400 --> 00:10:34,680
نکته شگفت انگیز در حال حاضر، البته، این بدان معناست که دیگر مجبور نیستم فریاد بزنم.

141
00:10:34,680 --> 00:10:39,040
پس من اینجا هستم. یه جایی وسط سرت به جای فریاد زدن سرت.

142
00:10:39,160 --> 00:10:43,040
خوب، من فقط هدفون شما را بررسی می کنم و هلن ما را در سمت راست شما قرار می دهد

143
00:10:43,040 --> 00:10:44,040
گوش

144
00:10:44,640 --> 00:10:50,760
حالا می‌خواهم روی این 2.6 پوند پات برقی که به آن می‌گوییم قدم بزنم.

145
00:10:50,760 --> 00:10:51,440
مغز

146
00:10:51,440 --> 00:10:54,800
من الان باید جایی در گوش چپ شما باشم. حالا اگر من در گوش چپ شما نیستم آنها را ببرید

147
00:10:54,800 --> 00:10:57,480
خاموش کنید و آنها را گرد کنید تا من هستم.

148
00:10:57,560 --> 00:10:59,800
در غیر این صورت همه چیز به عقب برمی گشت.

149
00:10:59,800 --> 00:11:04,120
خوب حالا به جایگاه آگاهی شما برمی گردیم، جایی پشت سر شما

150
00:11:04,160 --> 00:11:05,160
لوب ها

151
00:11:05,160 --> 00:11:08,000
البته من پشت لوب فرونتال شما نیستم اما شما احساس می کنید که من هستم.

152
00:11:08,000 --> 00:11:11,640
در واقع صدای من در حال شکسته شدن به قطعات کوچک است، در هوا پرواز می کند، وجود دارد

153
00:11:11,640 --> 00:11:12,640
دوباره مونتاژ شد،

154
00:11:12,640 --> 00:11:13,520
از لوله ها پایین می رود، هوا در حال حرکت است

155
00:11:13,520 --> 00:11:17,640
و شما این تصور را دارید که من واقعاً جایی در ذهن شما هستم.

156
00:11:17,640 --> 00:11:22,080
اما البته این چیزی نیست جز یک ترفند تکنولوژیکی

157
00:11:22,080 --> 00:11:23,800
ترفند تکنولوژیکی [حلقه شده]

158
00:11:23,800 --> 00:11:27,680
مانند آن تکرار. من چیزی را تکرار نمی کنم، این فقط یک چرخش است.

159
00:11:28,200 --> 00:11:30,640
یک ترفند تکنولوژیک دیگر، درست زیر میز من.

160
00:11:30,640 --> 00:11:35,400
من فقط با رفتن به این میکروفون از یک ترفند تکنولوژیکی دیگر استفاده می کنم.

161
00:11:35,440 --> 00:11:38,560
حالا میخام صدامو عوض کنم قرار است در زمین پایین بیاید.

162
00:11:38,640 --> 00:11:43,120
بنابراین با داشتن یک تنور بالا، ناگهان به اینجا می رسد

163
00:11:43,760 --> 00:11:47,920
[لهجه آمریکایی] و بنا به دلایلی می خواهم با لهجه آمریکایی صحبت کنم

164
00:11:47,920 --> 00:11:54,120
احساس می کند. دلیلش این نیست که شلخته است. این قضاوت ارزشی در مورد آمریکایی ها نیست. پدر من

165
00:11:54,160 --> 00:11:55,240
آمریکایی بود

166
00:11:56,760 --> 00:12:04,520
اما نکته اصلی قهرمان داستان است، مردی که در مرکز این داستان قرار دارد، لورن

167
00:12:04,520 --> 00:12:05,480
مک اینتایر،

168
00:12:05,480 --> 00:12:06,480
این صدای اوست

169
00:12:06,520 --> 00:12:14,040
داستان در سال 1969 اتفاق می افتد، اما همانطور که شما صدا را تماشا می کنید و به آن گوش می دهید، مغز به سرعت

170
00:12:14,040 --> 00:12:15,160
تنظیم می کند

171
00:12:15,160 --> 00:12:21,920
و اکنون، در واقع، شما این صدا را با چیزی که در مقابل خود می بینید مرتبط می کنید،

172
00:12:21,920 --> 00:12:25,600
آنقدر که اگر روی میکروفون دیگر بروم

173
00:12:25,600 --> 00:12:31,120
[بازگشت به لهجه عادی] ناگهان صدای میکی موس می‌شوم.

174
00:12:31,120 --> 00:12:34,520
اگر از میکروفون دور شوم، مطمئناً صدایم را نمی‌شنوید.

175
00:12:34,520 --> 00:12:37,440
دلیلش این است که این میکروفون فضا را ثبت نمی کند

176
00:12:37,600 --> 00:12:42,240
اما اگر به اینجا بروم اتفاقی که می افتد این است که ناگهان به شکل دیگری صدای من را خواهید شنید

177
00:12:42,240 --> 00:12:45,440
زیرا این میکروفونی است که فضا را ثبت می کند.

178
00:12:45,440 --> 00:12:50,440
این یک سر دو گوش است که توسط Sennheiser ساخته شده است. به هر حال این قرار دادن محصول نیست.

179
00:12:50,440 --> 00:12:55,160
اینجاست. این گوش راست و این گوش چپ شماست و می توانید صدای رفتن من را بشنوید

180
00:12:55,360 --> 00:12:56,440
از این طرف به سمت دیگر

181
00:12:56,840 --> 00:13:00,560
برای شما کمی سخت است. من آن را تراز می کنم تا برای شما راحت تر شود.

182
00:13:00,560 --> 00:13:04,600
شما بروید. حالا آن گوش چپ شما و این یکی. الان دارم دورت راه میرم

183
00:13:04,600 --> 00:13:09,600
حالا برای اینکه واقعاً بفهمم این چه کاری انجام می دهد، من دوست دارم شما چه کاری انجام دهید و اگر در خانه هستید

184
00:13:09,600 --> 00:13:10,560
تو در حال تماشای

185
00:13:10,560 --> 00:13:14,760
لطفا، این است که چشمان خود را ببندید. باشه هیچ اتفاق بدی نمی افته من به شما قول می دهم. هیچی

186
00:13:14,760 --> 00:13:15,680
زننده

187
00:13:15,680 --> 00:13:20,000
باشه پس چشماتو ببند و حالا البته می تونی یه جایی پشت گوش چپت بشنوی

188
00:13:20,040 --> 00:13:21,040
تقریبا

189
00:13:21,080 --> 00:13:26,680
من کمی تشنه ام، فقط می خواهم چیزی بنوشم. ببخشید [صدای نوشیدن]

190
00:13:26,720 --> 00:13:31,400
کمی بیش از حد صمیمی صبر کن

191
00:13:31,400 --> 00:13:34,920
و چیز شگفت انگیز در مورد مغز تنظیم است، فکر می کند من از سمت راست شما عقب هستم

192
00:13:34,960 --> 00:13:35,880
گوش

193
00:13:35,880 --> 00:13:39,200
اما اگر بخواهم در گوش راست شما باد کنم، مغز شما تصور می کند یا فکر می کند که من واقعاً هستم

194
00:13:39,240 --> 00:13:40,200
دارم می دمم

195
00:13:40,200 --> 00:13:43,120
و گوش داغ می شود زیرا مغز به آن می گوید.

196
00:13:43,200 --> 00:13:50,360
گوش کنید، این را امتحان کنید [هوا را به میکروفون می‌برد]

197
00:13:50,360 --> 00:13:54,640
خدایا من یکی از موهایت را در دهانم دارم و تازه می خواهم آن را کوتاه کنم.

198
00:13:54,640 --> 00:13:56,360
شما برو، من آن را قطع می کنم. من شما را کوتاه می کنم [قیچی کردن]

199
00:13:56,400 --> 00:14:01,000
برش دور پشت شما. آن را کمی برش دهید، درست در بالای آن

200
00:14:01,000 --> 00:14:07,760
[وزوز] اوه خدا این چیه؟ باور نمیکنم پشه باشه این یک پشه در

201
00:14:07,800 --> 00:14:08,640
باربیکن

202
00:14:08,640 --> 00:14:13,240
و اگر چشمانت را باز کنی پشه نیست، ضبط است.

203
00:14:13,240 --> 00:14:16,680
در واقع حتی ضبط یک پشه هم نیست، فقط یک شانه و مقداری کاغذ روغنی است.

204
00:14:16,680 --> 00:14:23,520
اما ذهن شما تصویر مگس را به شما خواهد داد، لزوماً مغز انسان اینگونه است

205
00:14:23,520 --> 00:14:24,440
کار کردن

206
00:14:24,440 --> 00:14:27,760
اما البته این چیزی نیست جز یک بلندگو

207
00:14:27,760 --> 00:14:37,120
و کمی شبیه قوطی بادوایزر به نظر می رسد، اما اینطور نیست، این یک نوع بسیار عجیب است

208
00:14:37,120 --> 00:14:39,440
بلندگو

209
00:14:39,480 --> 00:14:43,440
و در واقع من مدتی است که صحبت نمی کنم، اما شما فرض کرده اید که من صحبت می کنم

210
00:14:43,440 --> 00:14:47,240
و اینکه من واقعاً جلوی شما صحبت می کردم اما حرف هایم را تقلید می کردم و او همینطور است

211
00:14:47,240 --> 00:14:48,040
انجامش میداد

212
00:14:48,200 --> 00:14:49,360
اون صدای واقعا آزار دهنده آیا شما می توانید

213
00:14:49,360 --> 00:14:52,640
ضبط: پس کل ماجرا کاملا مصنوعی است.

214
00:14:52,920 --> 00:14:56,640
سیمون: میتونی خاموشش کنی؟ واقعا آزار دهنده است که شانه و کاغذ ضد چربی.

215
00:14:56,640 --> 00:14:57,360
ضبط: چی؟

216
00:14:57,440 --> 00:14:58,680
سیمون: میشه خاموشش کنی؟

217
00:14:59,000 --> 00:15:00,680
ضبط: می خواهید آن را خاموش کنم؟

218
00:15:00,720 --> 00:15:02,360
سیمون: بله لطفا، ممنون، ما به اندازه کافی غذا خوردیم

219
00:15:03,480 --> 00:15:04,200
باشه پس

220
00:15:04,400 --> 00:15:05,040
ضبط: بهتر است؟

221
00:15:05,040 --> 00:15:07,080
سیمون: آره خیلی بهتره

222
00:15:07,400 --> 00:15:09,520
در حال حاضر، او وجود ندارد، البته

223
00:15:09,520 --> 00:15:11,720
ضبط: خب البته من وجود دارم

224
00:15:11,720 --> 00:15:12,760
سایمون: خوب، نه

225
00:15:12,880 --> 00:15:14,960
ضبط: خوب من در حال هستم و شما در آینده

226
00:15:15,040 --> 00:15:17,040
سیمون: نه من در زمان حال هستم و تو در گذشته، باشه؟

227
00:15:17,040 --> 00:15:22,320
ضبط: باشه، باشه من در گذشته هستم. آیا طرف را عوض کنیم؟

228
00:15:22,320 --> 00:15:26,520
سیمون: بله، ما می توانیم این کار را انجام دهیم. این بر علیت تأثیر نمی گذارد زیرا شما در آن هستید

229
00:15:26,520 --> 00:15:27,480
گذشته، پس اشکالی ندارد.

230
00:15:27,480 --> 00:15:28,320
ضبط: خب چه خبر است؟

231
00:15:28,320 --> 00:15:32,560
سیمون: خب، باربیکن است. ما امشب آن را به صورت زنده پخش می کنیم. هیجان انگیز است.

232
00:15:32,560 --> 00:15:34,200
ضبط: آیا باید نگران باشم؟

233
00:15:34,360 --> 00:15:37,240
سیمون: اوه نه، فکر نمی کنم، تا اینجا همه چیز خوب است.

234
00:15:37,240 --> 00:15:38,720
ضبط: چند نفر هستند؟

235
00:15:38,720 --> 00:15:41,880
سیمون: خوب، 600 و ظاهراً آخرین باری که دیدیم، حدود 2000 آنلاین بود

236
00:15:42,000 --> 00:15:43,280
ضبط: آیا آنها از آن لذت می برند؟

237
00:15:43,360 --> 00:15:46,880
سیمون: خوب، آره، آنها کمی با گوش هیستریک شدند، اما به غیر از این، شما همه چیز را می دانید

238
00:15:46,880 --> 00:15:47,760
به نظر می رسد خوب است

239
00:15:48,080 --> 00:15:51,240
ضبط: یعنی چی بگم؟

240
00:15:51,240 --> 00:15:54,160
سیمون: خب چرا ساکت نمیشی، باشه؟ چرا الان ساکت نمیشی و من...

241
00:15:54,680 --> 00:16:00,160
ضبط: از آنجایی که من اکنون، به وضوح، جایی در گذشته هستم و واقعا وجود ندارم.

242
00:16:00,160 --> 00:16:07,320
خوب در واقع من این کار را می کنم زیرا فکر می کنم احتمالا گذشته شما برای شما مهم تر از گذشته شما است

243
00:16:07,320 --> 00:16:08,160
حاضر

244
00:16:08,160 --> 00:16:10,480
چون من در گذشته تو هستم

245
00:16:10,480 --> 00:16:13,080
سیمون: این درست است. منظورم این است که آیا آگاهی بدون حافظه امکان پذیر است؟ من اینطور فکر نمی کنم.

246
00:16:13,080 --> 00:16:15,120
ما مجموع گذشته هایمان هستیم

247
00:16:15,120 --> 00:16:19,120
و در واقع این ضبطی است که من حدود شش ماه پیش در آپارتمان خود ساخته ام،

248
00:16:19,320 --> 00:16:23,560
بنابراین اگر دوست دارید می توانید فضای آپارتمان من، فضای آن را بشنوید.

249
00:16:23,560 --> 00:16:29,040
میز من در واقع آنجاست، درست پشت سر شما می توانید ترافیک لندن را بشنوید [صدا

250
00:16:29,040 --> 00:16:29,520
ترافیک]

251
00:16:29,520 --> 00:16:36,840
و پشت گوش راست شما در اینجا من یک حوض کوچک [صدای یک شیر آب] دارم. همین است.

252
00:16:36,840 --> 00:16:39,200
پس اینجا خانه من است

253
00:16:39,200 --> 00:16:40,240
نوما: بابا با کی حرف میزنی؟

254
00:16:40,240 --> 00:16:44,320
سیمون: اون دختر منه. هیچکس عزیزم من با کسی صحبت نمی کنم

255
00:16:44,320 --> 00:16:45,680
نوما: بله هستی

256
00:16:45,680 --> 00:16:47,520
سیمون: بله من به نوعی هستم. من هستم

257
00:16:47,520 --> 00:16:48,520
نوما: اما کسی آنجا نیست

258
00:16:48,560 --> 00:16:50,840
سیمون: این درست است، بله درست است

259
00:16:51,040 --> 00:16:54,360
نوما: بابا این کله تا کی قراره خونه ما باشه؟

260
00:16:54,360 --> 00:16:58,520
سیمون: من فقط دارم تو رو ضبط می کنم، در حالی که ماما دور نیست. فقط میخواستم چندتا بگیرم

261
00:16:58,520 --> 00:16:59,520
نوما: مامان کجاست؟

262
00:16:59,680 --> 00:17:02,680
سایمون: مامانا به یه اقامتگاه بودایی رفته عزیزم

263
00:17:02,680 --> 00:17:03,960
نوما: عقب نشینی بودایی چیست؟

264
00:17:03,960 --> 00:17:09,000
سیمون: خب این خیلی سرگرم کننده است، مردم زیاد آواز می خوانند و اوقات خوشی را سپری می کنند

265
00:17:09,000 --> 00:17:13,280
این در واقع ضبطی است که من و دخترم حدود یک سال و نیم انجام دادیم

266
00:17:13,320 --> 00:17:16,280
وقتی پنج ساله بود الان نزدیک هفت سالشه

267
00:17:16,280 --> 00:17:20,960
بنابراین اگر دوست دارید ما سه بار زندگی می کنیم. این زمان حال شش ماه پیش که آن را ساختم

268
00:17:21,040 --> 00:17:21,840
اولین ضبط

269
00:17:21,840 --> 00:17:25,280
و حدود یک سال و نیم پیش که با دخترم ضبط را انجام دادم.

270
00:17:25,280 --> 00:17:32,200
این مطمئناً فقط یک ترفند تکنولوژیکی است که شما می گویید. اما آیا این است؟ مارکوس ممنون که منتظر بودی،

271
00:17:32,440 --> 00:17:33,920
یک فنجان قهوه می خواهی؟

272
00:17:33,920 --> 00:17:35,160
مارکوس: قبلاً یک تشکر داشتم

273
00:17:35,160 --> 00:17:42,280
سیمون: من فقط می‌خواستم از شما بپرسم که توضیح می‌دهید، مدل زمان ما، طرز فکر ما

274
00:17:42,280 --> 00:17:43,680
در مورد زمان

275
00:17:43,680 --> 00:17:49,560
بنابراین ما تمایل داریم که آن را به عنوان یک اتفاق پس از دیگری در نظر بگیریم، مانند ساعت ما و

276
00:17:49,560 --> 00:17:50,560
به همین ترتیب

277
00:17:50,560 --> 00:17:54,200
مارکوس: بنابراین من فکر می کنم مدل کلاسیک ما از زمان، یک خط یک بعدی است که ما داریم

278
00:17:54,200 --> 00:17:55,280
همه در حال دویدن

279
00:17:55,320 --> 00:18:00,560
اما مدل های دیگری از زمان وجود دارد که زمان به نوعی دو بعدی است

280
00:18:00,680 --> 00:18:06,080
سیمون: بلیمی، آیا این بدان معناست که شما می‌توانید زمان‌های موازی موازی داشته باشید

281
00:18:06,160 --> 00:18:07,160
به ما؟

282
00:18:07,200 --> 00:18:11,720
مارکوس: بله حتما. فکر می کنم فیزیکدانان مدلی از زمان ارائه کردند که در آن زمان وجود ندارد

283
00:18:11,720 --> 00:18:12,600
نوعی خط بی نهایت

284
00:18:12,600 --> 00:18:18,160
اما در واقع یک دایره است. به این معنی که از برخی جهات می توانید به ابتدا برگردید

285
00:18:18,160 --> 00:18:20,160
سیمون: پس من واقعاً می توانم شروع به اصلاح کنم-

286
00:18:20,160 --> 00:18:24,880
مارکوس: ما این حس را داریم که رویدادها در زمان یکی پس از دیگری رخ می دهند

287
00:18:24,880 --> 00:18:27,120
و در واقع این چیزی شبیه یک توهم است

288
00:18:27,160 --> 00:18:31,800
سیمون: و شما در حال گوش دادن به Marcus Du Sautoy، استاد سیمونی برای انتشار هستید.

289
00:18:31,800 --> 00:18:34,080
دانش علمی در آکسفورد

290
00:18:34,080 --> 00:18:36,880
که من چند سال پیش با او صحبت کردم، واقعاً در مورد زمان.

291
00:18:36,880 --> 00:18:41,640
اساساً آنچه او می گوید زمان خود یک داستان است. ما واقعا نمی دانیم آن چیست

292
00:18:41,640 --> 00:18:42,520
است

293
00:18:42,520 --> 00:18:45,320
ایده های بسیار متفاوتی در مورد اینکه در واقع چیست [زنگ تلفن] وجود دارد

294
00:18:45,480 --> 00:18:50,200
وای خدای من خیلی متاسفم من گفتم من تنها کسی بودم که اجازه داشتم آن را داشته باشم

295
00:18:50,240 --> 00:18:55,680
صبر کن، متاسفم من دارم. سلام؟ کیست؟

296
00:18:55,680 --> 00:18:58,000
ربکا، گوش کن می ترسم روی صحنه باشم.

297
00:18:58,040 --> 00:19:01,720
پس البته، همانطور که حدس زدید، این نیز یک ضبط است.

298
00:19:01,760 --> 00:19:05,080
این یک تماس تلفنی است که من با زنی به نام ربکا اسپونر برقرار کردم.

299
00:19:05,080 --> 00:19:08,080
که برای سازمانی به نام Survival International کار می کند

300
00:19:08,080 --> 00:19:13,520
که برای حقوق مردمان بومی در سراسر جهان تبلیغ می کند

301
00:19:13,520 --> 00:19:16,760
و او یکی از تعدادی از افرادی است که من در تلفن خود دارم.

302
00:19:16,800 --> 00:19:20,440
به عنوان مثال، نویسنده، پترو پوپسکو، در تلفن من است.

303
00:19:20,440 --> 00:19:26,320
اما اکثریت این افرادی که در زمینه ساخت این قطعه با آنها صحبت کردم در اختیار من هستند

304
00:19:26,360 --> 00:19:27,280
سر

305
00:19:27,280 --> 00:19:30,520
[صدای ضبط شده پخش می شود] مخزنی در سر من هستند و در واقع اگر دوست داشته باشید، آنها هستند

306
00:19:30,520 --> 00:19:32,240
نوعی کاکفونی را تشکیل می دهند.

307
00:19:32,240 --> 00:19:37,200
در واقع وقتی با کسی صحبت می کنیم باید به این مخزن دست پیدا کنیم و از آن خارج شویم

308
00:19:37,240 --> 00:19:39,200
چیزی است که خطی است.

309
00:19:39,200 --> 00:19:43,520
رویدادها یکی پس از دیگری برای معنا بخشیدن به زندگی خود به منظور بیان داستانی که می خواهیم

310
00:19:43,520 --> 00:19:44,520
برای گفتن

311
00:19:44,560 --> 00:19:50,720
[صدای هواپیما]

312
00:19:55,320 --> 00:19:59,000
خلبان: دو دقیقه دیگه برمیگردیم، باشه؟

313
00:19:59,040 --> 00:20:04,880
لورن: پس روستا کجاست؟ اگر این منطقه ای است که روستا را دیدید، بیایید ادامه دهیم

314
00:20:04,880 --> 00:20:06,120
تا زمانی که بتوانیم

315
00:20:06,240 --> 00:20:08,840
مطمئن شوید که حداقل هنوز آنجاست

316
00:20:08,920 --> 00:20:12,120
خلبان: ما نمی توانیم خیلی بیشتر ادامه دهیم، باشه؟

317
00:20:12,120 --> 00:20:17,720
لورن: اول اون دهکده رو پیدا کن. کمی بالاتر برو ببین کجا هستیم

318
00:20:17,720 --> 00:20:18,760
خلبان: باشه

319
00:20:18,760 --> 00:20:29,880
[صدای هواپیما]

320
00:20:31,320 --> 00:20:33,000
خلبان: من نمی توانم آن را ببینم

321
00:20:33,640 --> 00:20:36,280
اوه آنجاست!

322
00:20:36,880 --> 00:20:43,080
لورن: دوبار بریم بیایید آن را دو بار انجام دهیم. آنها قبلا هواپیما را دیده اند و می دانند که ما هستیم

323
00:20:43,080 --> 00:20:45,840
به سمت بالادست

324
00:20:48,640 --> 00:21:26,200
[صدای هواپیما]

325
00:21:29,880 --> 00:21:35,440
سیمون: آنها با سرعت صد مایل در ساعت در یک سسنا بر فراز درختان جنگل می چرخیدند.

326
00:21:35,440 --> 00:21:36,520
هواپیمای شناور 206.

327
00:21:36,560 --> 00:21:42,800
محدودیت زمان پرواز آنها نه ساعت بود که چهار ساعت و نیم آن گذشته بود.

328
00:21:42,960 --> 00:21:46,400
آنها به دنبال جایی برای فرود بودند. رودخانه باند آنها بود.

329
00:21:46,400 --> 00:21:50,440
اما در زیر سطح سیاهههای مربوط پنهان بود.

330
00:21:51,680 --> 00:21:56,360
خلبان: ایمن نیست. می دانم، اما ایمن نیست.

331
00:21:56,360 --> 00:22:00,000
لورن: هر دقیقه از زمان پرواز یک روز پیاده روی است که به یاد داشته باشید

332
00:22:00,000 --> 00:22:01,640
خلبان: می دانم اما نمی توانم ریسک کنم

333
00:22:01,640 --> 00:22:03,680
لورن: اون ساحل رو اون پایین میبینی؟ فقط اونجا

334
00:22:03,680 --> 00:22:05,080
خلبان: باشه، باشه

335
00:22:07,840 --> 00:22:12,840
لورن: من اونجا کمپ میزنم و تو چند روز دیگه میتونی منو ببری

336
00:22:13,000 --> 00:22:17,480
خلبان: ما رفتیم، خوب صبر کن، کمی آب می زنیم

337
00:22:27,680 --> 00:22:36,800
[صدای سیلی شدن آب]

338
00:22:37,680 --> 00:22:42,360
سایمون: خلبان به لورن مک اینتایر کمک کرد تا به سمت خشکی بپرد و ضد آب خود را به او داد.

339
00:22:42,360 --> 00:22:44,480
گونی های لاستیکی

340
00:22:44,480 --> 00:22:49,960
و سپس گرما مانند مه او را فرا گرفت.

341
00:22:50,200 --> 00:23:07,000
[صدای هواپیما]

342
00:23:08,640 --> 00:23:14,760
پهپاد موتور محو شد، لورن مک اینتایر کاملا تنها بود.

343
00:23:15,560 --> 00:23:19,000
400 مایل از جنگل های آمازون در هر جهت.

344
00:23:19,320 --> 00:23:23,320
400 مایل از چیزی که او تمدن نامید.

345
00:23:23,560 --> 00:23:27,080
جنگل رو به جلو، هوای بی‌اعتمادی را به گوش می‌رساند که گویی او را تماشا می‌کند.

346
00:23:27,080 --> 00:23:33,240
او به آن عادت کرده بود، بیش از 25 سال بود که در جنگل های آمازون عکاسی می کرد

347
00:23:33,240 --> 00:23:34,240
سال

348
00:23:34,280 --> 00:23:38,080
دوربین، فیلمش را بیرون آورد، بانوجش را بین دو درخت آویزان کرد، به اندازه کافی بلند

349
00:23:38,080 --> 00:23:39,080
اشیاء او

350
00:23:39,160 --> 00:23:42,960
که اگر رودخانه در شب طلوع کند همه چیز امن بود.

351
00:23:42,960 --> 00:23:49,920
خوب تمرین شده سازماندهی شده است. آیین. به جنگل نگاه کرد.

352
00:23:49,960 --> 00:23:56,240
[صدای دوربین] چوب ماهون. سروها. پالو سانگرس [دوربین]

353
00:23:56,240 --> 00:23:58,800
چوب آنها آنقدر سنگین بود که شناور نشد،

354
00:23:58,800 --> 00:24:02,040
آنقدر قرمز که نام درختان خون را توجیه می کرد.

355
00:24:02,880 --> 00:24:06,240
Huacapus - آنقدر سخت که ناخن ها به آنها نفوذ نمی کنند.

356
00:24:06,240 --> 00:24:11,200
سوماوما، و یک درخت غول پیکر لوپوناس - هشت طبقه [دوربین]

357
00:24:11,200 --> 00:24:15,160
به عنوان فانوس دریایی رودخانه شناخته می شود زیرا قایقرانان از آنها به عنوان مکان دیدنی استفاده می کردند.

358
00:24:15,200 --> 00:24:22,520
همه اینها و مجموعه آنها از انگل ها، بروملیادها، انگورها، قارچ های پوستی، خزه ها،

359
00:24:22,520 --> 00:24:32,000
همه اینها سکون متشنج و تب‌آلودی را تراوش می‌کردند، مانند جانوری که در انتظار کمین کردن طعمه‌اش است.

360
00:24:32,000 --> 00:24:37,920
او در رودخانه شست و شو داد، یک غذای ساده آماده کرد و وقتی نور شروع به محو شدن کرد، بالا رفت

361
00:24:37,920 --> 00:24:38,800
داخل بانوجش

362
00:24:38,800 --> 00:24:45,160
یک خودکار و یک دفتر در آورد و با دستی دقیق و کمی کج شروع به نوشتن کرد

363
00:24:45,160 --> 00:24:55,680
لورن: 20 اکتبر 1969. جایی در ساحل شرقی رودخانه جاوری.

364
00:24:56,760 --> 00:25:03,600
من به خاطر The Mayoruna اینجا هستم. مردم گربه.

365
00:25:03,600 --> 00:25:11,640
مایورونا مایورونا چه رمز و رازی در نام ها وجود دارد. چگونه یک قبیله به نام خود می آید؟

366
00:25:12,080 --> 00:25:18,160
کلمات چگونه شکل می گیرند چگونه آنها را فکر می کنند، با ترکیب صداهای خاص و نه

367
00:25:18,160 --> 00:25:19,160
دیگران؟

368
00:25:19,160 --> 00:25:22,120
آنها چگونه انتخاب کردند که کدام یک واقعی است؟

369
00:25:23,120 --> 00:25:31,920
چیزی که آنها با آن بازی کردند تا زمانی که عادت و پذیرش عمومی آنها را در دایره لغات تأیید کرد.

370
00:25:32,200 --> 00:25:40,040
مایورونا در زبان آنها به معنای مردم است.

371
00:25:42,280 --> 00:25:46,640
پترو: حضور او باورنکردنی بود، زیرا او میلیون ها داستان داشت که... بیشتر آنها

372
00:25:46,640 --> 00:25:48,600
به هیچ چیز تبدیل نخواهد شد

373
00:25:48,600 --> 00:25:52,640
منظورم این است که او با مردم ملاقات کرده بود، این بود، آن بود. او سفرهای زیادی کرده بود

374
00:25:52,640 --> 00:25:54,240
از بچگی

375
00:25:54,240 --> 00:25:59,040
او بود…. او به عنوان یک ملوان شروع کرد. سپس در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرد.

376
00:25:59,040 --> 00:26:02,600
و شما می دانید که او شخصیت فوق العاده ای بود

377
00:26:02,920 --> 00:26:04,120
سیمون: او کاریزماتیک بود؟

378
00:26:04,440 --> 00:26:12,320
پترو: اوه بله. به نوعی ظریف و معتدل که از ابتدا مشخص نبود.

379
00:26:12,640 --> 00:26:14,680
او همیشه ژست های بزرگ نمی گرفت، او همیشه عکس می گرفت، او مانند یک بود

380
00:26:15,400 --> 00:26:16,760
گاوچران آمریکایی

381
00:26:17,320 --> 00:26:21,160
[صدای باز شدن در] اوه عزیزم

382
00:26:21,160 --> 00:26:22,680
نوما: خوابم نمیبره

383
00:26:22,720 --> 00:26:24,480
سیمون: عزیزم، ما وقت خواب رو تموم کردیم، عزیزم

384
00:26:24,600 --> 00:26:27,960
نوما: چه کسی شبیه یک کابوی آمریکایی است؟

385
00:26:27,960 --> 00:26:32,240
سیمون: خب...لورن در کتاب پترو، عزیزم، در جنگل، کتاب در مورد جنگل

386
00:26:32,240 --> 00:26:34,400
نوما: چه حیواناتی در جنگل هستند؟

387
00:26:34,400 --> 00:26:39,360
سیمون: بهت گفتم ببین، جگوارها، پرندگان و ماکائوها و میمون ها و

388
00:26:39,360 --> 00:26:40,760
حشرات

389
00:26:40,840 --> 00:26:42,520
نوما: صداشون چطوره؟

390
00:26:42,520 --> 00:26:45,680
سیمون: باشه، میخوای دوباره صداهای حیوانات رو بزنم؟ باشه

391
00:26:45,680 --> 00:26:46,880
نوما: بله، باشه

392
00:26:47,520 --> 00:26:50,000
سیمون: اگر این کار را بکنم، به من قول می دهی که بخوابی؟

393
00:26:50,000 --> 00:26:50,840
نوما: بله

394
00:26:50,840 --> 00:26:56,000
سیمون: باشه، پس الان باید خیلی ساکت باشی

395
00:26:56,000 --> 00:27:50,240
[او صداهای جنگل را که یک حیوان/پرنده/حشره را بر روی دیگری حلقه می کند صدا می کند]

396
00:27:50,280 --> 00:27:57,440
سپیده دم، گویی ساعتی خاموش از خواب بیدار شد و لحظه ای دراز کشید و به صدای

397
00:27:57,440 --> 00:27:58,640
آواز جنگل

398
00:27:59,440 --> 00:28:05,120
سپس در رودخانه حمام کرد، لباس پوشید، برای خودش کمی جو دوسر پخت،

399
00:28:05,120 --> 00:28:09,680
چند رول فیلم را در جیبش گذاشت و از ساحل به سمت غول رفت

400
00:28:09,680 --> 00:28:13,360
درخت لوپوناس

401
00:28:13,480 --> 00:28:16,800
او پشت ریشه های عظیم آن قدم زد

402
00:28:17,160 --> 00:28:19,720
و سپس به نوعی روی صفحه ذهنش

403
00:28:19,720 --> 00:28:23,040
لورن: هی رفیق، تو تنها نیستی

404
00:28:23,280 --> 00:28:28,720
سیمون: او احساس حضور داشت و تقریباً بلافاصله جوانی را دید

405
00:28:28,720 --> 00:28:29,280
مردی در جنگل

406
00:28:29,320 --> 00:28:32,760
برهنه، دو قطعه اوروکو قرمز روی گونه هایش.

407
00:28:32,800 --> 00:28:36,760
و در کنار او یک پسر، یک مرد دیگر و یک نفر سوم، با یک میمون زوزه کش قرمز مرده در کنار او بودند

408
00:28:36,760 --> 00:28:37,560
پشتش

409
00:28:37,560 --> 00:28:42,360
تیر و کمان حمل می کردند. خارها از لب‌هایشان بیرون می‌آمد و هیچ سؤالی وجود نداشت،

410
00:28:42,360 --> 00:28:44,080
این افراد مایورونا بودند.

411
00:28:45,400 --> 00:28:47,400
لورن: مردم گربه

412
00:28:47,440 --> 00:28:52,920
سیمون: لورن مک اینتایر به آنها نگاه کرد. به او نگاه کردند. دوربین او، مینولتا، وزن داشت

413
00:28:52,920 --> 00:28:54,120
روی سینه اش

414
00:28:54,160 --> 00:29:01,280
لورن: باشه..میتونم از باسن شلیک کنم. نه، من یک عکس بهتر می‌خواهم، بیایید از پس آن بربیاییم

415
00:29:01,280 --> 00:29:02,280
منظره یاب

416
00:29:02,600 --> 00:29:05,080
سیمون: او دوربین را بالا برد. بدون واکنش

417
00:29:05,080 --> 00:29:10,160
این لحظه ای بود که همه چیز می توانست به هر سمتی پیش برود، به سمت دوستی یا خصومت.

418
00:29:10,160 --> 00:29:14,040
به او نگاه کردند. او به آنها نگاه کرد. او می دانست که Mayoruna هرگز موفق نبوده است

419
00:29:14,040 --> 00:29:15,040
فرهنگی شده

420
00:29:15,120 --> 00:29:19,200
در آغاز قرن، چون بوم لاستیکی باعث نفوذ و درگیری بیشتر شد

421
00:29:19,320 --> 00:29:20,560
آمازون بالایی

422
00:29:20,600 --> 00:29:22,960
آنها به سادگی به داخل جنگل سر خوردند و ناپدید شدند

423
00:29:22,960 --> 00:29:29,360
اما اکنون آنها دوباره ظاهر می شدند، بدون شک خاطراتی از خونریزی، خشونت،

424
00:29:29,440 --> 00:29:30,440
وحشیگری

425
00:29:30,600 --> 00:29:34,760
به او نگاه کردند. او به آنها نگاه کرد. هر دو کاملا ساکن بودند.

426
00:29:35,040 --> 00:29:40,640
لحظه فوق العاده و تکرار نشدنی بود.

427
00:29:42,600 --> 00:29:43,840
[صدای دوربین]

428
00:29:43,920 --> 00:29:49,440
لورن: اولین تماس. خدای من چه ضربه ای اولین تماس ایده آل

429
00:29:49,480 --> 00:29:55,640
سیمون: ایستادند. به یکدیگر نگاه می کنند. [صدای دوربین] و سپس چرخیدند [صدا

430
00:29:55,640 --> 00:29:56,640
دوربین]

431
00:29:56,640 --> 00:29:57,640
لورن: صبر کنید بچه ها

432
00:29:57,680 --> 00:30:01,840
سیمون: آنها در جنگل ناپدید می شدند. او باید چه کار کند؟

433
00:30:01,840 --> 00:30:10,080
لورن: باشه [صدای دوربین] باشه، به نظر خوبه، من دنبالشون می‌کنم

434
00:30:10,080 --> 00:30:13,200
[خش خش]

435
00:30:14,680 --> 00:30:21,000
مسیر یک مسیر پرپیچ و خم را دنبال می کرد و عملاً هر چند قدم به راست یا چپ منحرف می شد.

436
00:30:21,000 --> 00:30:25,560
رودخانه ای که درست پشت سر او بود اکنون گم شده بود. او نمی دانست کجاست

437
00:30:25,560 --> 00:30:29,440
اما او واقعاً اهمیتی نداد.

438
00:30:29,440 --> 00:30:33,560
[صدای دوربین] لورن: شات عالی. به آن نگاه کنید. رول را عوض کنید.

439
00:30:33,680 --> 00:30:38,120
سایمون: او خیلی مشغول عکاسی بود که نمی‌توانست شاخه‌هایش را جدا کند و ردش را مشخص کند.

440
00:30:38,120 --> 00:30:42,720
علاوه بر این، او هیجان زده بود و انتظار داشت هر لحظه روستا ظاهر شود.

441
00:30:42,760 --> 00:30:47,200
اما بعد نگاهی به ساعتش انداخت. او به سختی به ساعت خود در جنگل نگاه کرد، آنجا بود

442
00:30:47,200 --> 00:30:48,800
دلیلی برای این کار وجود ندارد

443
00:30:48,800 --> 00:30:50,280
[صدای ساعت]

444
00:30:50,280 --> 00:30:54,160
پنج تا نه، بیش از یک ساعت بود که راه رفته بود.

445
00:30:54,360 --> 00:31:02,800
لورن: شاید نتوانم قدم هایم را دوباره طی کنم، اما مطمئن هستم که آنها به من راهنمایی خواهند کرد.

446
00:31:02,800 --> 00:31:03,720
برگشت

447
00:31:03,720 --> 00:31:06,400
درست میشه روستا دور نخواهد بود

448
00:31:06,400 --> 00:31:10,640
سیمون: اما حقیقت این بود که با هیجان مایورونا، او به سادگی فراموش کرده بود که

449
00:31:10,640 --> 00:31:12,120
عبور او را همانطور که معمولا انجام می داد علامت بزنید.

450
00:31:12,120 --> 00:31:15,800
او آنقدر در جنگل بود که راهی برای بازگشت نداشت.

451
00:31:15,840 --> 00:31:20,520
زمان می گذشت. پنج، ده، بیست، چهل دقیقه بعد، هنوز روستایی نیست.

452
00:31:20,520 --> 00:31:25,600
لورن: باشه، نترس. فقط حواستون به عکس ها باشه به آن نگاه کن! [صدای دوربین]

453
00:31:25,600 --> 00:31:30,280
حواستون به تصاویر باشه

454
00:31:30,280 --> 00:31:38,040
این شانس شما خواهد بود که در یک بزرگ [صدای دوربین]

455
00:31:39,160 --> 00:31:42,600
سیمون: ناگهان درختان عقب نشینی کردند. لورن که با تعجب خیره شده بود، تلو تلو خورد.

456
00:31:42,600 --> 00:31:46,840
افق باریکی از کلبه ها، شاید در یک نگاه شش، هفت، هشت یا نه، روستایی بود،

457
00:31:46,880 --> 00:31:51,760
اما به نظر می رسید که آنها تازه وارد شده اند، زیرا هوای موقت روی همه چیز آویزان بود.

458
00:31:51,760 --> 00:31:56,080
سپس مردی که او را گونه های سرخ صدا می کرد، ناگهان برگشت و به او نگاه کرد، چشمانش

459
00:31:56,120 --> 00:31:57,880
مثل گلوله های سیاه

460
00:31:57,880 --> 00:32:02,640
و پسر کوچک به سمت او حرکت کرد. کنجکاو

461
00:32:03,240 --> 00:32:05,440
"توتی!" به مردی با گونه های قرمز زنگ زد.

462
00:32:05,440 --> 00:32:07,880
اسمش این بود؟ یا این یک هشدار بود؟

463
00:32:07,880 --> 00:32:14,200
و سپس ناگهان مک اینتایر توسط مردم محاصره شد که با سکوت تعجب خود را نشان دادند

464
00:32:14,200 --> 00:32:20,800
و یک بیان تقریباً موقر. همه دور او ایستادند.

465
00:32:20,840 --> 00:32:29,760
لورن: فالا پرتغالی؟ هابلو اسپانول؟

466
00:32:29,800 --> 00:32:36,800
سیمون: بدون واکنش. عجیب است که در طول سال ها حتی قبایل حاشیه ای نیز از پرتغالی ها وام گرفته بودند

467
00:32:36,800 --> 00:32:37,720
و اسپانیایی

468
00:32:37,920 --> 00:32:41,320
و سپس مردم شروع کردند به نزدیک شدن و نزدیک تر شدن تا اینکه ناگهان مردی با مخروطی شکل

469
00:32:41,320 --> 00:32:42,840
کلاه برگ با عجله رفت

470
00:32:42,840 --> 00:32:48,120
و بدون فشار فیزیکی مک اینتایر مجبور شد در امتداد یک درخت افتاده پیشروی کند،

471
00:32:48,200 --> 00:32:51,560
تمام راه را از طریق یک خلوت، به سمت کلبه به همان اندازه بی تکلف مانند بقیه.

472
00:32:51,560 --> 00:32:57,400
در مقابل آن مردی نشسته بود، روی چهارپایه ای کنده کاری شده، با روسری از پرهای سفید مرغ مینا.

473
00:32:57,400 --> 00:33:05,440
هدمن، اگر هدمن بود، زگیل‌هایی روی زانوها و قوزک‌هایش داشت که شبیه قیچی بود.

474
00:33:05,480 --> 00:33:10,720
چیزی نگفت، فقط به لورن خیره شد، تیری در بغلش.

475
00:33:10,760 --> 00:33:14,200
تمام جامعه، مردان، زنان، کودکان دور تا دور ایستاده بودند.

476
00:33:18,080 --> 00:33:32,320
لورن: بام دیا. نام من لورن. من لامو لورن. فالا پرتغالی؟ هابلو اسپانول؟ نه؟

477
00:33:32,320 --> 00:33:35,560
خوب من هم ممکن است به انگلیسی صحبت کنم.

478
00:33:35,560 --> 00:33:44,800
من با یک هواپیما آمدم، شما آن را دیدید بله، ما دو بار آمدیم، بله

479
00:33:44,800 --> 00:33:51,120
و سپس من این پسر را با گونه های قرمز دنبال کردم. من به دنبال او وارد روستای شما شدم،

480
00:33:51,120 --> 00:33:52,080
باشه

481
00:33:52,080 --> 00:33:57,880
و ما روی آب فرود آمدیم، خوب و من به یک راهنما نیاز دارم که مرا به کمپ برگرداند، بله؟ توسط

482
00:33:57,880 --> 00:33:58,840
رودخانه

483
00:33:58,840 --> 00:34:06,240
رودخانه؟ شما آن را جاوری می نامید. جاوری. جاوری

484
00:34:08,200 --> 00:34:12,000
سیمون: معلوم بود که اسم رودخانه برای آنها اینطور نیست

485
00:34:12,000 --> 00:34:14,240
و سپس مردی که به دنبال او به روستا رفته بود به نام گونه های سرخ شروع به کار کرد

486
00:34:14,240 --> 00:34:15,240
صحبت کنید

487
00:34:15,400 --> 00:34:19,480
با صدای بلند، فوری، رئیس را اذیت می کند و به لورن اشاره می کند. قیافه و صدای خاصی نداشت

488
00:34:19,480 --> 00:34:20,480
استقبال کردن

489
00:34:20,640 --> 00:34:21,640
[حرف زدن]

490
00:34:23,840 --> 00:34:27,440
سیمون: و این سیگنالی بود برای افراد دیگر برای پیوستن به آن

491
00:34:27,440 --> 00:34:32,960
و به نظر می رسید که همه یک نظر دارند، یک دیدگاه. صحبت کردن در مورد هواپیما اشاره می کند

492
00:34:32,960 --> 00:34:33,920
در لورن

493
00:34:33,920 --> 00:34:36,760
بچه ها لباس هایش را می کشند.

494
00:34:36,760 --> 00:34:41,920
اما رئیس چیزی نگفت، او گوش داد و به لورن نگاه کرد

495
00:34:42,240 --> 00:34:49,120
و سپس ناگهان لبخندی زد و دندان هایی مانند تکه های ابسیدین سیاه نمایان شد.

496
00:34:50,080 --> 00:34:54,760
و بعد به همان سرعتی که شروع شد به نظر می رسید که تمام شده و لورن مجبور شد برگردد

497
00:34:54,760 --> 00:34:57,760
در کنار این درخت

498
00:34:57,760 --> 00:35:02,280
به سمت وسط پاکسازی، جایی که ناگهان او دیگر در مرکز توجه نبود.

499
00:35:02,280 --> 00:35:07,080
گرما طاقت فرسا بود. آب گرفت.

500
00:35:07,120 --> 00:35:10,560
او از خود ناامید بود که نمی توانست ارتباط برقرار کند.

501
00:35:10,560 --> 00:35:13,400
او در 25 سال گذشته هرگز چنین تجربه ای را با مردم بومی نداشت

502
00:35:13,480 --> 00:35:21,440
و از خود خشمگین بود که گذرش را علامت گذاری نکرده بود، زیرا مطلقاً راهی نداشت

503
00:35:21,440 --> 00:35:23,160
از بازگشت

504
00:35:23,160 --> 00:35:31,600
لورن: این احمقانه بود. خوب من یا در یک مربا هستم یا دارم یک تجربه عالی را شروع می کنم

505
00:35:31,600 --> 00:35:39,640
اما این احمقانه ترین کاری بود که در 25 سال گذشته انجام داده ام.

506
00:35:39,640 --> 00:35:46,280
سیمون: یک ساعت قبل از غروب، یک خانواده چهار نفره او را به فرزندی پذیرفتند و به او پیشنهاد استفاده دادند

507
00:35:46,280 --> 00:35:48,440
یک بانوج در کلبه آنها.

508
00:35:48,680 --> 00:35:52,080
او در آستانه در ایستاده بود و نور را تماشا می کرد.

509
00:35:55,840 --> 00:36:01,480
لورن: خدا، نور زیبا [صدای دوربین].

510
00:36:01,480 --> 00:36:06,840
چرا همه چیز نیمه تمام است؟ حتی زحمت تکمیل آن را هم ندارند.

511
00:36:07,480 --> 00:36:10,640
سیمون: او متوجه شد که آنها فقط از فضایی در اطراف درخت افتاده استفاده کردند،

512
00:36:10,640 --> 00:36:13,920
آنها حتی یک جنگل را به طور معمول قطع نکرده بودند، چرا اینطور بود؟

513
00:36:13,920 --> 00:36:21,160
لورن: واقعاً احساس می شود که آنها پنهان شده اند و لاغر شده اند. یکم نخوردم

514
00:36:21,200 --> 00:36:23,240
مدت طولانی

515
00:36:24,320 --> 00:36:28,360
او زیباست

516
00:36:29,360 --> 00:36:31,440
[صدای دوربین]

517
00:36:31,680 --> 00:36:35,880
سیمون: در آن سوی محوطه، او می‌توانست دختری را ببیند، با چشمانی براق

518
00:36:35,880 --> 00:36:37,400
و ناگهان او صدا زد - "توتی!"

519
00:36:37,400 --> 00:36:42,760
و پسر کوچکی که او به دنبالش به روستا رفته بود، ناگهان در آرنج او ظاهر شد

520
00:36:42,760 --> 00:36:46,720
و او مقداری نان جنگلی بیجو از آرد مانیوک به او داد

521
00:36:46,720 --> 00:36:49,160
و با گرسنگی آن را پاره کرد.

522
00:36:49,600 --> 00:36:54,480
لورن: توتی، توتی، پس اسمش همینه. او گرسنه است.

523
00:36:55,480 --> 00:37:00,960
هی توتی! [صدای دوربین] شات عالی.

524
00:37:01,240 --> 00:37:05,000
تعجب می کنم که با عکاسی از این افراد چه چیزی را شروع می کنم.

525
00:37:05,000 --> 00:37:08,480
من نمی‌خواهم آنها را غرق در غرق شدن مأموران دولتی و مردم‌شناسان ببینم.

526
00:37:08,680 --> 00:37:12,960
آنها هیچ دفاعی در برابر عفونت ندارند.

527
00:37:15,080 --> 00:37:22,080
[صدای دوربین] مطمئناً نمی خواهم ببینم که آنها به افراد خارجی وابسته می شوند

528
00:37:22,080 --> 00:37:24,400
این غم انگیزترین تأثیر فرهنگ پذیری است.

529
00:37:24,400 --> 00:37:27,520
حقیقت این است که بهترین محافظت این است که با آنها تماس نگیرید

530
00:37:27,520 --> 00:37:33,960
اما خب، من اینجا هستم [صدای دوربین] ممنون رفیق.

531
00:37:34,000 --> 00:37:40,560
من فقط چند روز اینجا خواهم بود، بنابراین تأثیر من روی آنها محدود خواهد شد ... و من

532
00:37:40,560 --> 00:37:44,280
امید ماندگار

533
00:37:44,280 --> 00:37:49,720
سایمون: او به داخل بانوج خود رفت و احساس تنهایی می کرد بیش از آنچه که ممکن است در آن تنها باشد

534
00:37:49,720 --> 00:37:50,520
یک حس خاص

535
00:37:50,520 --> 00:37:54,200
زیرا او در میان یک اجتماع انسانی شلوغ بود.

536
00:37:54,760 --> 00:38:00,200
و همانطور که نور حتی بیشتر شروع به محو شدن کرد، ناگهان فکر کرد که صدای او را شنید

537
00:38:00,200 --> 00:38:02,120
مردی که او را گونه های سرخ می نامید

538
00:38:02,120 --> 00:38:06,520
بیرون در پاکسازی، عصبانی، مشاجره، تماس با مردان جوان دیگر.

539
00:38:06,520 --> 00:38:12,520
کمی اذیتش کرد، بنابراین چشمانش را بست تا آن را ببندد

540
00:38:12,520 --> 00:38:17,240
و سپس متوجه زمزمه مبهم و زمزمه درونی عجیبی شد

541
00:38:17,240 --> 00:38:21,040
و متوجه شد که قبلاً وقتی در برابر رئیس ایستاده بود، این حس را داشت،

542
00:38:21,040 --> 00:38:23,520
مردی با خرطوم روی پاهایش،

543
00:38:23,600 --> 00:38:25,840
و آیا از مردم می آمد؟

544
00:38:25,880 --> 00:38:32,880
نه نه، این فقط تخیل او بود، پاسخ او به تنهایی در میان آنها.

545
00:38:32,880 --> 00:38:36,160
بنابراین او دوباره به ناخودآگاه خود دراز کشید.

546
00:38:39,680 --> 00:38:44,880
ایان مک گیلکریست: قبلاً در مورد فرزندتان و تماشای این آگاهی کوچک صحبت کردید

547
00:38:44,880 --> 00:38:45,600
رشد کنند.

548
00:38:45,880 --> 00:38:49,080
و البته کودک رسای جدولی نیست، ورق خالی نیست.

549
00:38:49,240 --> 00:38:52,440
استیو رز: آگاهی از خود، داستان هایی که درباره خود می گوییم

550
00:38:52,560 --> 00:38:56,840
و روش هایی که ما از طریق آن به دنیای اطراف خود می نگریم بسیار عمیق اجتماعی هستند

551
00:38:56,840 --> 00:39:03,080
و چنان عمیقاً تحت تأثیر فناوری و فرهنگ شکل گرفته است که فکر کردن خارج از آن دشوار است.

552
00:39:03,680 --> 00:39:10,640
مارکوس دو ساتوی: اما اکنون صحبت از این است که زمان در واقع یک پدیده نوظهور است…

553
00:39:10,640 --> 00:39:16,440
که ناشی از عدم درک ماست...

554
00:39:16,440 --> 00:39:25,880
لورن: یک پنجم آب شیرین دنیا اینجاست. تازه در نمک جاری می شود

555
00:39:25,880 --> 00:39:27,960
شروع می شود؟

556
00:39:28,040 --> 00:39:31,280
همه چیز از کجا شروع می شود؟

557
00:39:31,360 --> 00:39:37,600
سایمون: لورن مک اینتایر در حال پرواز، معلق و معلق در هوا بود. شناور در بالای چشم انداز جنگل

558
00:39:37,800 --> 00:39:38,880
و کوه ها

559
00:39:38,920 --> 00:39:40,680
مثل یک نقشه بزرگ.

560
00:39:40,800 --> 00:39:43,360
این یک خواب بود و در خواب آن را می دانست.

561
00:39:43,440 --> 00:39:46,120
گستره وسیعی از جنگل در زیر او گسترده شده است

562
00:39:46,120 --> 00:39:51,000
و در شرق دهانه 200 مایلی پهنای رودخانه آمازون

563
00:39:51,080 --> 00:39:54,920
و اقیانوس که تا قطب شمال و قطب جنوب جریان دارد.

564
00:39:55,040 --> 00:40:01,400
او به بالا نگاه کرد. ابرهای سنگین از بخار آب در هوا آویزان بودند و همانطور که به پایین نگاه می کرد،

565
00:40:01,600 --> 00:40:04,840
جنگل فسفری بود که انگار از زیر روشن شده بود

566
00:40:04,840 --> 00:40:08,320
و ناگهان فسفری که جنگل بلند می شود را احساس کرد

567
00:40:08,600 --> 00:40:12,720
اشکال زندگی غنی این گنجینه اش بود.

568
00:40:12,720 --> 00:40:16,440
لورن: فاتحان مسیحی اشتباه کردند، همه در اشتباه بودند.

569
00:40:16,440 --> 00:40:23,440
پیزارو، فرانسیسکو دواورلانا، کورتز، کلمبوس،

570
00:40:24,120 --> 00:40:26,040
همه اشتباه، همه اشتباه

571
00:40:26,160 --> 00:40:31,720
سیمون: کاوشگران نفت، لاستیک گیران، مبلغان مذهبی با ایمان آواز خود

572
00:40:31,720 --> 00:40:32,960
همه اشتباه کرده بودند

573
00:40:33,120 --> 00:40:35,280
همه آنها به دنبال چیزهای اشتباه بودند.

574
00:40:35,280 --> 00:40:41,120
یه چیز دیگه اما مک اینتایر در رویای خود متوجه شد که چه چیزی است، اگرچه نداشت

575
00:40:41,120 --> 00:40:42,560
هر کلمه ای

576
00:40:42,560 --> 00:40:46,560
لورن: این پیچیدگی جنگل است... همین است؟ آیا آن گنج است؟

577
00:40:46,560 --> 00:40:51,240
سیمون: او می‌توانست احساس کند که چیزی سبزی جنگل را پر کرده است که همه توسط یک تغذیه می‌شوند

578
00:40:51,240 --> 00:40:52,600
منبع واحد،

579
00:40:52,600 --> 00:40:57,960
جایی در کوه پنهان شده است. این یک نیروی نامرئی بود که همه به هم مرتبط بودند،

580
00:40:57,960 --> 00:41:00,920
حامله پیام اسیر

581
00:41:00,920 --> 00:41:03,600
لورن: چیه؟

582
00:41:03,600 --> 00:41:07,200
سیمون: و ناگهان در مقابل رئیس نشسته بود

583
00:41:07,200 --> 00:41:11,960
با لنز دوربین رویا که ابتدا روی پاهای مرد فوکوس می کند، قبل از اینکه به سمت پاهای او بلند شود

584
00:41:11,960 --> 00:41:13,280
صورت

585
00:41:13,280 --> 00:41:14,600
لورن: بارناکل.

586
00:41:14,680 --> 00:41:18,200
سیمون: و بعد از خواب بیدار شد. کلبه می لرزید، بنابراین او از بانوج خود بیرون پرید و سپس آن را

587
00:41:18,280 --> 00:41:19,360
پایین آمد

588
00:41:20,640 --> 00:41:23,520
کلبه های دیگر راست و چپ نیز پایین می آمدند.

589
00:41:23,520 --> 00:41:28,520
مردم در اطراف ایستاده بودند، سبد حمل می کردند، کدو، تیر و کمان، تور ماهی می نوشیدند.

590
00:41:28,640 --> 00:41:33,440
و ناگهان رئیس ظاهر شد و در امتداد جمعیت قدم زد که گویی در حال بررسی آن است

591
00:41:33,480 --> 00:41:38,880
و به دستور ناگفته همه به سمت جنگل حرکت کردند.

592
00:41:39,760 --> 00:41:44,400
لورن: کجا میرن؟ به خدا اونا رفتند، کجا میرن؟

593
00:41:44,760 --> 00:41:48,840
سیمون: خب او نمی‌توانست اینجا تنها بماند، پس عجله کرد تا آنها را بگیرد.

594
00:41:48,840 --> 00:41:53,160
لورن: کجا میرن؟

595
00:41:53,160 --> 00:41:56,520
[تنفس سنگین]

596
00:41:58,000 --> 00:42:00,240
لورن: لعنتی

597
00:42:00,240 --> 00:42:05,360
سیمون: او اکنون بخشی از آنها بود و به سرعت در امتداد راه می رفت، مانند مایورونا،

598
00:42:05,360 --> 00:42:09,960
دارایی‌اش به جای تیر و کمان، یک خودکار بود، یک دفتر،

599
00:42:09,960 --> 00:42:10,880
و یک دوربین

600
00:42:10,880 --> 00:42:17,920
نیم ساعت بعد از نهر گل آلود گذشت.

601
00:42:17,920 --> 00:42:20,480
او می دانست که نیم ساعت است، زیرا مدام ساعت مچی خود را چک می کرد،

602
00:42:20,480 --> 00:42:24,440
انگار سعی می کند با دنیای ساعتی در تماس بماند.

603
00:42:24,440 --> 00:42:28,480
لورن: لعنتی، ما داریم دورتر و دورتر می شویم.

604
00:42:28,480 --> 00:42:33,040
رشد آمازون طبق شرایط خودش من را بلعیده است.

605
00:42:33,080 --> 00:42:37,640
سیمون: و او این را می دانست. او خطرات را برشمرد.

606
00:42:37,640 --> 00:42:43,480
لورن: قارچ، باکتری، انگل روده.

607
00:42:43,800 --> 00:42:52,120
نوسانات شدید دما بدون غذای پخته بدون آب استریل شده

608
00:42:54,040 --> 00:42:58,480
سیمون: این چیزها بارها و بارها در سرش می گذشت. تکرار و تکرار.

609
00:42:58,480 --> 00:43:03,960
هاله ای هولناک که از ناخودآگاهش مانند رودخانه بلند می شود. او باید کاری می کرد.

610
00:43:04,400 --> 00:43:10,560
لورن: بیا. به آن نگاه کنید. به آن نگاه کنید. باشه، باشه، فقط به عکسها فکر کن.

611
00:43:12,200 --> 00:43:13,800
تصاویر.

612
00:43:15,000 --> 00:43:19,640
همین است. این شانس شماست شما یک تصویر عالی برای جلو دریافت خواهید کرد

613
00:43:19,640 --> 00:43:21,360
جلد جئوگرافیک

614
00:43:21,840 --> 00:43:23,240
این زیباست

615
00:43:23,480 --> 00:43:27,880
سیمون: وقتی پشت سر رئیس نفس نفس می زد، ناگهان فکر کرد که چه جاه طلبی مضحکی.

616
00:43:28,040 --> 00:43:33,680
عکاسان خیلی لحظه ای، خیلی بی ثبات. تلاش برای جا دادن زمان در یک لحظه.

617
00:43:33,680 --> 00:43:38,840
چه چیزی پشت این دیوانگی نهفته است؟ از خود پرسید. ترس. ترس از آینده. ترس از دست دادن

618
00:43:38,840 --> 00:43:39,320
گذشته

619
00:43:39,320 --> 00:43:41,440
بنابراین بر خلاف این افراد فکر می کرد، همانطور که به اطراف خود نگاه می کرد.

620
00:43:41,600 --> 00:43:46,040
آنها هرگز به آینده فکر نمی کنند. آنها ذخیره نمی کنند. وسایل را جمع کن

621
00:43:46,040 --> 00:43:52,480
زمان برای آنها یک همدم نامرئی و چیزی راحت و غیب مانند بود

622
00:43:52,480 --> 00:43:53,480
هوا

623
00:43:53,720 --> 00:44:00,440
اما برای ما سیویلیزدوها، زمان یک مالکیت است. یک ماشین کارآمدتر

624
00:44:01,240 --> 00:44:02,280
[صدای دوربین]

625
00:44:03,600 --> 00:44:08,120
اواخر آن بعدازظهر، آنها به جایی که زمانی عظیم‌ترین پاکسازی بود، نفوذ کردند.

626
00:44:08,280 --> 00:44:09,360
[صدای رعد و برق]

627
00:44:09,560 --> 00:44:13,280
بارناکل متوقف شد و همه را وادار به توقف کرد و یک طوفان ناگهانی باران به راه افتاد.

628
00:44:13,320 --> 00:44:17,120
هیچ محافظتی از سایبان بالایی در این مکان وجود نداشت و در عرض چند ثانیه مک اینتایر

629
00:44:17,120 --> 00:44:18,120
خیس بود

630
00:44:18,120 --> 00:44:22,680
و دوباره احساس کرد که وقتی به توانایی رودخانه برای متورم شدن فکر می کند وحشتش بالا می رود.

631
00:44:22,680 --> 00:44:26,880
پس فکرش را روی تماشای مردم گذاشت. چه کار می کردند؟

632
00:44:28,400 --> 00:44:42,000
[چوب زدن]

633
00:44:42,120 --> 00:44:46,200
آنها در حال ساختن یک شهرک دیگر بودند. پس هدف از آن چه بود؟

634
00:44:46,200 --> 00:44:48,880
آنها به سختی ساخت آخرین مورد را تمام کرده بودند که آن را تخریب کردند

635
00:44:48,880 --> 00:44:51,080
و آنها این یکی را کمی جلوتر می سازند.

636
00:44:51,560 --> 00:44:57,640
معلوم نبود چه کاری انجام داد و دوباره متوجه شد که چقدر همه را لاغر و خسته کرده است

637
00:44:57,760 --> 00:44:58,760
نگاه کرد.

638
00:44:58,960 --> 00:45:02,440
این به او احساس پیشگویی داد و ناگهان رئیس را دید.

639
00:45:03,000 --> 00:45:06,640
او را بارناکل نامیده بود و روی صندلی خود در مقابل آتشی در وسط نشسته بود

640
00:45:06,640 --> 00:45:07,640
از پاکسازی

641
00:45:08,040 --> 00:45:11,200
چشم‌هایش نیمه‌دکل بود، گونه‌هایش لاغر شده بود

642
00:45:11,200 --> 00:45:16,360
اما حتی از دور می توانست ببیند دستانش با دقت حرکت می کنند

643
00:45:16,400 --> 00:45:18,680
و به دلیل صدای آکوستیک پاکسازی می توانست صدای او را بشنود

644
00:45:18,680 --> 00:45:22,920
انگار کنارش ایستاده بود

645
00:45:23,520 --> 00:45:30,160
[حکاکی صدای چوب]

646
00:45:30,160 --> 00:45:33,160
داشت یک تیر را سوت می زد.

647
00:45:33,240 --> 00:45:39,680
حالا مک اینتایر می‌دانست که اگر بخواهد زنده بماند، به کمک یکی از مقامات ارشد نیاز دارد.

648
00:45:39,680 --> 00:45:44,560
کسی با قامت پس سریع فکر کرد

649
00:45:44,640 --> 00:45:52,600
و سپس چندین انبوه نخل طویل برداشت و آنها را به صورت نوار پاره کرد.

650
00:45:52,680 --> 00:45:58,680
و سپس از آن سوی محوطه به سمت رئیس حرکت کرد،

651
00:45:58,800 --> 00:46:06,000
همانطور که او این کار را انجام داد، در پایان یک گره زد.

652
00:46:09,000 --> 00:46:13,440
و وقتی کنارش ایستاد، رئیس حتی او را تصدیق نکرد

653
00:46:13,560 --> 00:46:20,760
اما سپس انگشتانش شروع به حرکت کردند، در ابتدا به آرامی که انگار یاد چیزهای فراموش شده ای می افتد

654
00:46:20,760 --> 00:46:21,600
تجارت

655
00:46:21,840 --> 00:46:36,640
[خش خش]

656
00:46:37,560 --> 00:46:44,080
کمربند هجده رشته می بافت. این ترفندی بود که در بازرگان آموخته بود

657
00:46:44,080 --> 00:46:44,960
نیروی دریایی.

658
00:46:45,080 --> 00:46:50,000
راهی برای مبارزه با کسالت در دریا، همچنین راهی برای برقراری ارتباط با مردان دیگر

659
00:46:50,120 --> 00:46:53,160
و شاید راهی برای ارتباط با این مرد در حال حاضر.

660
00:46:53,160 --> 00:46:59,720
لورن اجازه داد خودش را با رقص انگشتان خود برده باشد

661
00:46:59,800 --> 00:47:05,320
و با بیرون آمدن کمربند، چشمان بارناکل به نشانه قدردانی تکان خورد.

662
00:47:13,880 --> 00:47:16,200
صدا: بعضی از ما با هم دوست هستیم.

663
00:47:16,440 --> 00:47:22,280
سیمون: لحظاتی بعد او به یاد آورد که چگونه بارناکل گفته بود که برخی از مایورونا با هم دوست هستند.

664
00:47:22,560 --> 00:47:26,760
اما رئیس صحبت نکرده بود. به زبان انگلیسی نیست. و در واقع اصلا.

665
00:47:33,440 --> 00:47:35,160
صدا: بعضی از ما با هم دوست هستیم.

666
00:47:35,520 --> 00:47:38,280
سیمون: مثل یک پیام بود اما رئیس صحبت نکرده بود. مک اینتایر هیچ صحبتی با مایورونا نداشت.

667
00:47:38,800 --> 00:47:40,600
هیچ یک از مایورونا انگلیسی صحبت نمی کردند.

668
00:47:41,080 --> 00:47:45,240
به رئیس نگاه کرد اما رئیس اصلاً او را تأیید نکرد.

669
00:47:45,240 --> 00:47:47,400
پس خم شد نزدیکتر.

670
00:47:47,520 --> 00:47:51,280
[تنفس]

671
00:47:53,000 --> 00:47:56,800
آنقدر نزدیک که نفسش را از بینی بشنوی.

672
00:48:01,520 --> 00:48:03,720
صدا: بعضی از ما با هم دوست هستیم.

673
00:48:03,720 --> 00:48:07,360
سیمون: بعضی از ما با هم دوست هستیم. آیا این یک اطمینان بود یا یک هشدار؟

674
00:48:07,360 --> 00:48:11,800
رئیس در حال رد کردن موهای اطراف نوک پیکان بود تا آن را پر کند

675
00:48:11,840 --> 00:48:15,600
و بعد هر چه بود، این پیام، محو شد.

676
00:48:17,320 --> 00:48:19,840
شاید فقط اینقدر نزدیکش بود

677
00:48:19,840 --> 00:48:25,120
این احساس را توضیح می‌دهد که ذهن او ناخودآگاه کلماتی را به زبان انگلیسی اضافه می‌کند

678
00:48:25,280 --> 00:48:32,280
اما پس از آن او یک ایده داشت و او فشار آورد و تمرکز خود را نه بر کلمات بعدی خود

679
00:48:32,280 --> 00:48:33,320
فکر کرد

680
00:48:33,480 --> 00:48:36,000
اما بر اساس محتوای آنها و به جای تفکر:

681
00:48:36,240 --> 00:48:39,080
لورن: هی رفیق، من هم دوستم، میتونی به من اعتماد کنی.

682
00:48:40,560 --> 00:48:44,960
سیمون: سعی کرد خود را با احساسات آن فکر پر کند

683
00:48:45,000 --> 00:48:48,600
و بعد منتظر ماند

684
00:48:53,640 --> 00:48:54,920
صدا: می دانم.

685
00:48:55,080 --> 00:48:57,400
سیمون: یه جورایی تو ذهنش ظاهر شد

686
00:48:57,600 --> 00:49:03,320
یا شاید این فقط یک احساس از پاسخ با کلمات خود به زبان انگلیسی بود که عجله داشت

687
00:49:03,440 --> 00:49:04,440
برای نشان دادن آن

688
00:49:04,480 --> 00:49:08,080
اما ناگهان رئیس از جایش بلند شد و تیری را که روی آن کار می کرد دراز کرد.

689
00:49:08,080 --> 00:49:11,360
به او هدیه می دادند. او آن را گرفت.

690
00:49:11,680 --> 00:49:20,320
[خش خش]

691
00:49:21,040 --> 00:49:24,760
و هنگامی که بارناکل چندین یارد دورتر بود، به حافظه خود رسید، نه، او صحبت نکرده بود

692
00:49:24,960 --> 00:49:26,000
با صدای بلند

693
00:49:26,120 --> 00:49:31,000
بارناکل انگلیسی نمی فهمید، گوش هایش را به یاد وزوز دیروز فشار داد.

694
00:49:31,240 --> 00:49:35,800
فکر می کنم که آیا او به سادگی دیوانه می شود. بیهوده ساعتش را چک کرد،

695
00:49:35,800 --> 00:49:40,280
گویی آن قطعه بی‌ضروری از ماشین‌های غربی می‌توانست به نحوی چیزی را که او می‌شنود متعادل کند.

696
00:49:40,520 --> 00:49:42,880
[تک تیک تماشا کنید]

697
00:49:42,880 --> 00:49:49,160
آره، محیط بی نظیری بود. خیلی چیزها اینجا در حالت اصلی خود هستند. خوب چرا که نه؟

698
00:49:49,440 --> 00:49:57,200
ساده ترین شکل تماس انسانی ذهن به ذهن. نه او به چه فکر می کرد؟

699
00:49:57,280 --> 00:50:04,320
اما مطمئناً تصویب شده بود زیرا این هدیه کاملاً زیبا به او پیشنهاد شده بود.

700
00:50:07,000 --> 00:50:11,640
[باران] دوباره باران آمد. بزرگترها برای سرپناه به کلبه ها دویدند اما بچه ها

701
00:50:11,760 --> 00:50:14,360
بیرون آمد تا بازی کند

702
00:50:15,240 --> 00:50:18,520
[صدای دوربین]

703
00:50:18,520 --> 00:50:25,400
و سپس لورن دوستش توتی را دید که در آن سوی محوطه دوید و نفس نفس زدن ایستاد.

704
00:50:25,440 --> 00:50:31,120
زیر گروهی از برگ ها درست در لبه، و شروع به تماشای قطرات باران کنید

705
00:50:31,200 --> 00:50:32,760
در سه قطره جداگانه

706
00:50:32,880 --> 00:50:38,040
و برای لحظه ای لورن دوربینش را کنار گذاشت و پسر مایورونا را تماشا کرد

707
00:50:38,040 --> 00:50:40,600
باران

708
00:50:43,400 --> 00:51:00,480
[قطرات باران]

709
00:51:00,480 --> 00:51:19,600
[ضربه زدن]

710
00:51:19,600 --> 00:51:23,560
با پاهای کوچکش زمین را کوبید. لورن ایستاده بود و تماشا می کرد.

711
00:51:24,440 --> 00:51:29,480
انسان اولیه، او دوباره فکر کرد، مفهوم جانشینی، اولین نماد گذر

712
00:51:29,480 --> 00:51:30,080
از زمان

713
00:51:30,320 --> 00:51:36,200
با مشاهده پدیده های طبیعی، صدای مکرر پرندگان، چکیدن آب، انسان

714
00:51:36,280 --> 00:51:37,480
ضربان قلب خود

715
00:51:37,560 --> 00:51:44,680
اولین سرنخ‌های او مبنی بر وجود زمان در رگ تپنده‌ای وجود دارد که به‌طور نامرئی تمام زندگی را متحد می‌کند

716
00:51:44,680 --> 00:51:48,240
و از چنین ریتم های اولیه، رقص متولد شد،

717
00:51:48,320 --> 00:51:51,680
تا همیشه با انسان بمانیم

718
00:51:52,400 --> 00:51:58,840
لورن توتی را تماشا کرد که رقص باران را می رقصید و یک بازی طراحی می کرد و تفسیری از آن می ساخت

719
00:51:58,840 --> 00:51:59,800
واقعیت،

720
00:52:00,000 --> 00:52:03,200
از سه قطره باران

721
00:52:04,520 --> 00:52:08,480
مارکوس دو ساتوی: اگر به غارهای لاسکو بروید، دنباله ای از سیزده نقطه را می بینید.

722
00:52:08,560 --> 00:52:12,600
و بالای سیزدهمین نقطه این حیوان بزرگ بزرگ قرار دارد.

723
00:52:12,800 --> 00:52:18,000
حالا این سیزده نقطه به نظر می رسد که سیزده هفته، سیزده آکورد ماه را نشان می دهد،

724
00:52:18,200 --> 00:52:20,440
پس از اولین ظهور دعواها.

725
00:52:20,600 --> 00:52:25,120
برای درک زمان، باید چیزی را کمی تشریفاتی درک کنید، چیزی که

726
00:52:25,160 --> 00:52:26,160
تکرار می شود،

727
00:52:26,320 --> 00:52:28,480
چه ضربان قلبت باشد چه...

728
00:52:28,720 --> 00:52:31,280
نوما: چهار، پنج، شش، هفت، هشت...

729
00:52:31,400 --> 00:52:37,240
سایمون: در همین حین، در پایین رودخانه، مردانی از دنیای لورن مشغول بودند و نقشه‌هایی را تدوین می‌کردند.

730
00:52:37,240 --> 00:52:38,280
توتی تحویل بده

731
00:52:38,520 --> 00:52:42,880
به دنیای ماشین آلات، اخبار تلویزیونی، نوشابه و رفاه دولت.

732
00:52:43,160 --> 00:52:48,040
صدای آمریکایی: [جنگل] با تیمی ملاقات کنید. امروز تیمی قرار است در مورد روانشناسی و

733
00:52:48,040 --> 00:52:48,960
تبلیغات

734
00:52:48,960 --> 00:52:54,080
کارکردهای اصلی تبلیغات اطلاع رسانی، متقاعدسازی و تأثیرگذاری است. امروز ما تمرکز خواهیم کرد

735
00:52:54,080 --> 00:52:55,080
در اقناع ...

736
00:53:03,280 --> 00:53:05,280
سیمون: توتی بدون شک رقصید.

737
00:53:07,360 --> 00:53:09,440
بعضی از ما با هم دوست هستیم.

738
00:53:15,480 --> 00:53:20,880
پترو: هر بار که می روی و با قبیله ای مثل آن وقت می گذرانی، آنها را به آن تغییر می دهی

739
00:53:21,040 --> 00:53:21,960
حدی

740
00:53:22,480 --> 00:53:28,240
شما آنها را به مرحله ای از تمدن می رسانید که شاید به آن برسند، اما شما می آورید

741
00:53:28,320 --> 00:53:29,120
آنها خیلی سریع

742
00:53:29,400 --> 00:53:36,320
از سوی دیگر، شما به عنوان دانشمند، از غوطه ور شدن در آن، سود بسیار زیادی خواهید داشت

743
00:53:36,320 --> 00:53:37,200
تجربه

744
00:53:37,360 --> 00:53:43,080
اساساً این سود ماست، ما مردم مدرن، و معمولاً ضرر آنهاست.

745
00:53:43,080 --> 00:53:51,600
اگر تصمیم بگیریم که دیگر با قبایل تماس نگیریم، هرگز عمیق ترین و عمیق ترین ها را نخواهیم یافت

746
00:53:51,600 --> 00:53:54,960
چیزهای جالب و بحث برانگیز در مورد خودمان

747
00:53:56,080 --> 00:54:03,320
از سوی دیگر چگونه توسعه خواهند یافت؟ آهسته تر، اگرچه آنها همیشه توسعه یافته اند

748
00:54:03,360 --> 00:54:04,760
آهسته تر

749
00:54:04,880 --> 00:54:08,720
آنها هنوز هم در یک زمان به تمدن ما خواهند رسید

750
00:54:08,800 --> 00:54:15,800
و همانطور که گفتید متاسفانه پیشرفت مادی اجتناب ناپذیر است.

751
00:54:17,680 --> 00:54:22,440
سیمون: کمی بعد آتش دوباره شروع شد و بیجو پخته شد

752
00:54:22,680 --> 00:54:26,920
و لورن متوجه شد که بارناکل تنها کسی بود که چیزی نخورده بود.

753
00:54:27,080 --> 00:54:31,480
او برگشته بود و تیرهایش را درست می کرد. چرا نخورده بود؟

754
00:54:31,800 --> 00:54:34,080
و ناگهان متوجه شد

755
00:54:34,320 --> 00:54:41,200
لورن: او روزه می گیرد. باشه چرا روزه می گیرد؟

756
00:54:41,400 --> 00:54:46,400
بعضی از ما با هم دوست هستیم.

757
00:54:53,000 --> 00:54:55,920
[صدای در]

758
00:54:56,240 --> 00:54:58,120
نوما: بابا من گرسنه ام

759
00:54:58,280 --> 00:55:02,920
سایمون: نه عزیزم، عزیزم، ببین تو نمیتونی به بلند شدن ادامه بدی، باشه

760
00:55:03,000 --> 00:55:05,840
نوما: چرا کفش هایت را در خانه پوشیده ای؟

761
00:55:05,840 --> 00:55:06,800
سیمون: چی؟ اوه

762
00:55:06,800 --> 00:55:08,640
نوما: نمی خواهی زمین را کثیف کنی

763
00:55:08,840 --> 00:55:13,000
سایمون: خب بله، مامان دور است، فکر کردم واقعاً مهم نیست

764
00:55:13,200 --> 00:55:16,400
باشه من آنها را از سمت راست شما برمی دارم، آنها را بر می دارم

765
00:55:16,600 --> 00:55:17,560
حالا عزیزم، تو واقعا باید

766
00:55:18,320 --> 00:55:19,320
نوما: میتونم چیزی بخورم؟

767
00:55:19,680 --> 00:55:26,640
سیمون: من چیزی برای خوردن ندارم، من. اوه، می بینم که شما به دنبال میان وعده نیمه شب شخصی من هستید

768
00:55:27,440 --> 00:55:31,280
اون مال منه شما مقداری از این را می خواهید، همین است؟

769
00:55:31,440 --> 00:55:33,160
نوما: ممم بله لطفا

770
00:55:33,280 --> 00:55:34,080
من اینطور فکر کردم.

771
00:55:34,080 --> 00:55:41,720
سایمون: باشه، می تونی یکی داشته باشی، اما دوباره می خوابی. باشه عزیزم

772
00:55:41,720 --> 00:55:42,600
[خرد کردن]

773
00:55:42,600 --> 00:55:44,560
نوما: شب شب بابا منو ببوس

774
00:55:44,560 --> 00:55:46,120
سیمون: شب شب عزیزم

775
00:55:46,800 --> 00:55:52,120
برو و در را به هم نزن عزیزم. کمی سردرد گرفتم ساکت، ساکت

776
00:55:53,880 --> 00:55:54,880
[بهم زدن در]

777
00:56:04,480 --> 00:56:13,880
سیمون: امشب دوباره واکرز دارم. به امید کتری ها، اما ما به آنجا می رویم. شب خاصی است

778
00:56:14,160 --> 00:56:16,840
اینجا چه می گوید؟

779
00:56:19,120 --> 00:56:28,120
ما را در توییتر دنبال کنید. چگونه یک بسته شفاف را در توییتر دنبال می کنید؟

780
00:56:33,640 --> 00:56:46,640
[خش‌خش/خش‌خش]

781
00:56:46,960 --> 00:56:55,880
[صدای ترقه آتش]

782
00:56:56,280 --> 00:57:00,760
سیمون: با احساس انگشتان روی بازوی چپش از خواب بیدار شد، نگاه کرد ساعتش از بین رفته است

783
00:57:00,960 --> 00:57:05,600
و مردم در بانوج به او نگاه می کردند و بوی تهوع آور دود می آمد

784
00:57:05,600 --> 00:57:07,200
و لاستیک سوزان سوراخ های بینی او را پر می کرد.

785
00:57:07,200 --> 00:57:10,120
به لبه بانوج خود نگاه کرد و متوجه شد که چیست

786
00:57:10,320 --> 00:57:16,720
لورن: خدایا مربیان من. مربیان آدیداس من. آنها مربیان آدیداس من را می سوزانند. خدایا

787
00:57:17,040 --> 00:57:20,920
سیمون: او از بانوج خود تاب خورد و از میان گروهی از مردم به میدان رفت.

788
00:57:21,040 --> 00:57:27,600
و در واقع مربیان او در آتش ذوب می شدند و ساعت او قبلاً یک دیسک سیاه شده بود.

789
00:57:27,600 --> 00:57:33,520
لورن: آره ببخشید بچه ها، ببخشید، اینها مال من هستند.

790
00:57:33,520 --> 00:57:39,960
باشه، باشه می توانید بخندید. شما به کفش نیاز ندارید و من نیاز دارم. اوهههههه

791
00:57:39,960 --> 00:57:40,960
اووویی

792
00:57:41,040 --> 00:57:46,800
خوب، پس کفش هایم را گرفتی، ساعتم را گرفتی. حداقل من دوربینم را دارم

793
00:57:46,800 --> 00:57:48,720
و در آن لحظه متوجه شدم که دوربینم را ندارم.

794
00:57:48,880 --> 00:57:51,720
رفته بودم روی باسنم بخوابم، دیگر آنجا نبود.

795
00:57:52,040 --> 00:57:56,760
بنابراین به کلبه ام برگشتم، به بانوج خود نگاه کردم، آنجا نبود. کجاست؟

796
00:57:57,120 --> 00:58:01,840
جایی در کلبه نیست، بنابراین آن را گرفته اند. و ناگهان قلبم در مقابلم تند تند می زند.

797
00:58:01,840 --> 00:58:06,280
من میرم بیرون مردم به من نگاه می کنند، نگاهی به دور می اندازند، من می خواهم آنها را بگیرم و بگویم:

798
00:58:06,280 --> 00:58:08,200
دوربین لعنتی من کجاست؟!

799
00:58:08,240 --> 00:58:13,560
آرام، آرام، آنها برهنه هستند، آنها نمی توانند یک جعبه سیاه را در جایی پنهان کنند.

800
00:58:13,560 --> 00:58:18,080
و ناگهان گونه سرخ را می بینم که دستانش را در هم بسته به من نگاه می کند و سپس برمی گردد.

801
00:58:18,240 --> 00:58:24,040
و اینجا بارناکل می آید. اوه او به وضوح از همه اینها بی گناه است.

802
00:58:24,040 --> 00:58:26,480
او به راست و چپ نگاه می کند تا ببیند چه خبر است

803
00:58:26,480 --> 00:58:31,120
و مردم از چشمان او دوری می کنند و ناگهان متوجه می شوم که آنها مرا به هم می زنند.

804
00:58:31,120 --> 00:58:36,360
سوزاندن وسایل شخصی تقریباً همیشه در یک جامعه بومی یک مشکل است

805
00:58:36,440 --> 00:58:39,560
و می دانم که باید عمل کنم، قبل از گذشتن لحظه باید کاری انجام دهم.

806
00:58:39,760 --> 00:58:44,680
من را طرد می کردند، آنها دور می شدند و بارناکل به من نگاه می کرد، او بود

807
00:58:44,680 --> 00:58:45,560
به نظر تحریک شده

808
00:58:45,560 --> 00:58:53,240
نمیدونستم چیکار کنم بنابراین اولین کاری که به ذهنم رسید را انجام دادم.

809
00:58:53,560 --> 00:59:09,360
[صداهای دویدن]

810
00:59:10,400 --> 00:59:15,080
شروع کردم به دویدن در اطراف روستا.

811
00:59:15,320 --> 00:59:19,760
نگاهی به پاهایم انداختم که روی چمن کوبیدند. یک دور. دو دور.

812
00:59:19,880 --> 00:59:24,360
چنان در وحشت بودم که شنیدم افکارم از جلوی سرم می دویدند.

813
00:59:24,480 --> 00:59:28,920
اما دویدن حس خوبی داشت. احساس رهایی بخش بود. من داشتم یه کاری میکردم میدونی

814
00:59:29,200 --> 00:59:35,320
از کنار چیکس سرخ رد شدم که سر دوستانش فریاد می زد، درباره چیزی. آنها من را هک کرده بودند.

815
00:59:35,560 --> 00:59:42,640
داشتم هگزاشون میکردم داشتم از خودم طلسم می‌کردم، پس دویدم

816
00:59:42,800 --> 00:59:47,560
و حالا مردم برمی گشتند. آنها تماشا می کردند و بارناکل در میان جمعیت ایستاده بود

817
00:59:48,080 --> 00:59:52,240
تلاش برای سنجش واکنش آنها بنابراین هر بار که از کنارش رد می‌شدم، وارد یک چکش می‌شدم

818
00:59:52,520 --> 00:59:53,680
از مشت ها و پاها،

819
00:59:53,680 --> 00:59:59,320
مانند تقلید از قصد من نمی توانم به کار دیگری فکر کنم. من باید به تو برسم

820
00:59:59,960 --> 01:00:04,480
بیا الان دارند تماشا می کنند.

821
01:00:07,000 --> 01:00:08,560
صدا: ما باید ارتباط برقرار کنیم

822
01:00:08,800 --> 01:00:12,080
صدا: ما در حال ارتباط هستیم

823
01:00:12,280 --> 01:00:17,400
لورن: هشت، نه، ده، یازده دور

824
01:00:17,640 --> 01:00:21,920
صدا: من می خواهم زنده بمانم، می خواهم تو زنده بمانی

825
01:00:23,400 --> 01:00:31,080
لورن: من دویدم و ادامه دادم. گرما شدید بود. من خودم را به حد مطلق رساندم.

826
01:00:31,080 --> 01:00:36,440
همه نگاه می کردند، همه بحث می کردند. هجده، نوزده، بیست دور

827
01:00:36,480 --> 01:00:42,560
و در دور بیستم آهسته شدم تا نیم دور آخر را پیاده بروم

828
01:00:42,800 --> 01:00:47,000
و بعد درست مقابل بارناکل ایستادم و عرق می‌چکیدم و نفس می‌کشیدم.

829
01:00:47,400 --> 01:00:50,680
قرار بود چیکار کنه؟

830
01:00:50,960 --> 01:00:56,400
و سپس برگشت و درست همان راهی که من رفته بودم شروع به دویدن کرد.

831
01:00:56,640 --> 01:00:58,040
[صداهای دویدن]

832
01:00:58,240 --> 01:01:02,840
اما در جهت مخالف. خلاف جهت عقربه های ساعت.

833
01:01:03,040 --> 01:01:08,040
او داشت طلسم من را خنثی می کرد و هر بار که از کنارم می گذشت همین کار را می کرد

834
01:01:08,160 --> 01:01:10,840
او به ضربات مشت و پا شکست.

835
01:01:10,840 --> 01:01:14,840
صدا: من نمی دانم که آیا این کار می کند یا خیر. نمی‌دانم مردمم دنبالم می‌آیند یا نه.

836
01:01:14,920 --> 01:01:17,640
لورن: اون موقع فکر کردم دارم عقلمو از دست میدم؟

837
01:01:17,840 --> 01:01:23,640
چون احساس می کردم که به معنای واقعی کلمه درون سر او هستم. فکر کردن به افکارش

838
01:01:24,880 --> 01:01:29,480
ببینید، وقتی این را می گویم، به شما می گویم، من مطلقاً روانی نیستم.

839
01:01:29,720 --> 01:01:37,200
من به این مزخرفات اعتقادی ندارم اما با این حال، هر بار آن را دریافت کردم.

840
01:01:37,200 --> 01:01:40,240
صدا: من هیچ جایگزینی ندارم. باید تلاش کنم تا به نتیجه برسم.

841
01:01:40,400 --> 01:01:45,680
لورن: باشه. بنابراین یک وضعیت اضطراری بزرگتر وجود داشت. یک نوع آستانه در زندگی قبیله وجود دارد.

842
01:01:45,680 --> 01:01:46,680
اینو فهمیدم

843
01:01:46,680 --> 01:01:49,520
صدا: سایر سفیدپوستان قبلا هم بوده اند. مرگ را آوردند.

844
01:01:50,120 --> 01:01:53,920
مردم من اکنون در تلاش هستند تا از آن مرگ اجتناب کنند

845
01:01:53,960 --> 01:01:59,840
لورن: خیلی واضح بود. بارناکل مردمش را به جایی می برد، جایی که من نمی دانستم

846
01:01:59,840 --> 01:02:05,760
اما او رفت ادامه داشت و می دوید تا اینکه سینه اش آینه عرق شد.

847
01:02:05,760 --> 01:02:10,480
او در حد توانش بود و یادت باشد روزه می گرفت

848
01:02:10,480 --> 01:02:16,480
و حالا مردمش شروع به فریاد تشویق کردند و بدن خود را به داخل خم کردند

849
01:02:16,480 --> 01:02:17,440
و خارج از او

850
01:02:17,440 --> 01:02:22,720
مسیری که او می دوید. گونه های سرخ با انزجار از آنجا دور شده بود اما او دوید.

851
01:02:22,760 --> 01:02:26,680
و حالا پیام ها یکسان نبودند. آنها به نوعی منحل شده بودند

852
01:02:26,720 --> 01:02:32,080
و دیگر نمی درخشیدند، به نوعی در یک پیام باقیمانده حل شدند

853
01:02:32,080 --> 01:02:36,280
نوعی باقیمانده و به این شکل متبلور شد

854
01:02:36,280 --> 01:02:40,280
چهره زمان. چهره زمان.

855
01:02:40,280 --> 01:02:44,720
منظور او چیست؟ چهره زمان؟

856
01:02:45,040 --> 01:02:49,680
او رفت. در و در. منظور او از چهره زمان چیست؟

857
01:02:49,680 --> 01:02:55,400
هجده، نوزده، و در دور بیستم، نیم دور آخر را طی کرد و همه

858
01:02:55,400 --> 01:02:57,160
از رئیس خود استقبال کرد.

859
01:02:57,280 --> 01:03:02,720
[تشویق]

860
01:03:02,720 --> 01:03:07,080
جلوی من ایستاد، انگشتش را بالا آورد، حرفی جدی زد و بعد همه

861
01:03:07,080 --> 01:03:09,840
دور شد،

862
01:03:09,840 --> 01:03:17,040
من را رها کرد تا به فضایی که در آن جادوهای رقابتی خود را اجرا کرده بودیم نگاه کنم.

863
01:03:18,280 --> 01:03:23,880
چهره زمان. چهره زمان. منظور او از آن چه بود؟

864
01:03:24,200 --> 01:03:27,880
آیا چیزی شنیده بودم؟ چی شنیده بودم

865
01:03:29,000 --> 01:03:36,640
پاهایم را داخل بقایای مربی‌های آدیداس کبابی کردم.

866
01:03:38,480 --> 01:03:43,880
به سمت جنگل چرخیدم و خودم را جمع و جور کردم.

867
01:03:44,120 --> 01:03:49,600
فقط به انباشتگی شاخه ها نگاه کنید، یک خزنده سیاه... این یک خزنده سیاه نیست.

868
01:03:49,760 --> 01:03:54,760
این یک رول فیلم است. فیلم من من دو رول فیلم داشتم، الان فقط یکی دارم.

869
01:03:54,840 --> 01:04:00,600
من باید یکی را در حین اجرا انداختم چه کسی آن را آنجا گذاشت؟ و دوربین من

870
01:04:00,800 --> 01:04:05,640
کمی بالاتر نگاه کردم و دیدم چه چیزی باعث هر دو چیز شده است زیرا دوربین من آنجا بود.

871
01:04:05,840 --> 01:04:09,040
در دستان یک میمون پشمالو

872
01:04:09,240 --> 01:04:14,880
بله، بله، این حیوان خانگی یکی از بچه ها است. داره بالاتر میره هی، هی رفیق!

873
01:04:15,240 --> 01:04:24,000
اوووووووووووو پرتابش کن...من چیکار میکنم؟ من با یک میمون صحبت می کنم.

874
01:04:27,120 --> 01:04:29,440
اگه یه چوب بگیرم و اون لعنتی رو بگیرم...

875
01:04:30,960 --> 01:04:32,480
و سپس آن را گرفت. ایده بد

876
01:04:32,640 --> 01:04:37,840
اوه نه، الان داره به دوربین میزنه. این کار را نکن نه دوربین بد

877
01:04:38,080 --> 01:04:45,680
مگس باز می شود. او فیلم را پاره می کند، بیرون می زند، می اندازد. او دوربین را در دو دست دارد

878
01:04:45,680 --> 01:04:52,640
و در یک حرکت، این بچه ها قوی هستند، او آن را به دو نیم کرد

879
01:04:52,640 --> 01:04:55,720
[دوربین] شات عالی.

880
01:04:58,040 --> 01:05:06,800
سایمون: زانوهای لورن مک اینتایر جا خورد. او فقط روی زمین فرو رفت و همانجا نشست،

881
01:05:06,920 --> 01:05:11,400
اینچ از دوربین آسیب دیده اش. بی فایده کاهش یافته است.

882
01:05:11,600 --> 01:05:15,640
به یک رول فیلم کاهش یافت. چگونه می توانست ثابت کند که آنجا بوده است؟

883
01:05:15,640 --> 01:05:19,680
او قرار بود به جئوگرافیک چه بدهد؟

884
01:05:19,680 --> 01:05:24,720
او فقط به یک بدن تقلیل یافت. بی هدف الان توریست بود.

885
01:05:25,680 --> 01:05:28,640
بدون ساعت او باید با ساعت طبیعت زندگی کند.

886
01:05:29,240 --> 01:05:32,000
او باید مانند این افراد باشد

887
01:05:32,920 --> 01:05:38,280
پترو: پس از این، Barnacle، همانطور که در کتاب توضیح داده شده است، بسیار دوستانه شد

888
01:05:38,280 --> 01:05:41,000
و شروع به گذراندن وقت با او کرد.

889
01:05:41,000 --> 01:05:46,880
و برای محافظت - به هر حال، بارناکل و مک اینتایر، به نوعی کالای جدا نشدنی تبدیل شدند.

890
01:05:47,120 --> 01:05:52,560
و او ادعا می کند که پس از آن زمان، ده روز در ...

891
01:05:56,200 --> 01:06:02,400
لورن: بارناکل به ما اشاره کرد که باید با هم وارد جنگل شویم. از کنار گروهی گذشتیم

892
01:06:02,400 --> 01:06:03,400
از کودکان،

893
01:06:03,400 --> 01:06:10,520
که دور یک شمن جمع شدند. توتی آنجا بود. او به آنها کرم ها، حشرات، گیاهان را نشان می داد.

894
01:06:10,520 --> 01:06:13,400
مدرسه در قانون جنگل.

895
01:06:14,280 --> 01:06:22,440
خیلی زود آنها می توانند به تنهایی زنده بمانند، روز یا شب.

896
01:06:22,760 --> 01:06:27,960
رفتیم و به محض اینکه تنها شدیم دوباره ارتباط شروع شد.

897
01:06:27,960 --> 01:06:29,120
حالا صاف، ضمنی بود.

898
01:06:29,160 --> 01:06:34,040
با وجود اینکه چند متر دورتر در محوطه بود، با من ارتباط برقرار کرد.

899
01:06:34,040 --> 01:06:40,480
تو غمگینی چون آنچه در تاریکی بود، باید در تاریکی می ماند.

900
01:06:40,520 --> 01:06:47,360
او چگونه می تواند از دوربین من مطلع شود؟ چگونه می تواند بفهمد دوربین چیست؟ شاید او ناامیدی من را دید

901
01:06:47,360 --> 01:06:52,040
اما یک لحظه باورم نمی شد که حرفی نزده باشد، به او گفتم

902
01:06:52,480 --> 01:06:55,120
فالا فالا پرتغالی؟

903
01:06:55,640 --> 01:07:00,160
ساکت شد و بعد اخم کرد و بعد پرید توی ذهنم

904
01:07:00,320 --> 01:07:03,040
که نفهمید چی میگم.

905
01:07:03,040 --> 01:07:10,960
پس رفتم و نزدیکش ایستادم. حالا یا باید آنچه را که در حال رخ دادن است می پذیرفتم،

906
01:07:11,040 --> 01:07:15,920
در غیر این صورت باید تصور می کردم که دچار توهم هستم.

907
01:07:16,120 --> 01:07:18,840
به هر حال، بارناکل چیزی شبیه به این را منتقل کرد

908
01:07:18,920 --> 01:07:24,400
اینجا جنگل است، اگر می خواهی فرار کنی جلوی تو را نمی گیرم.

909
01:07:24,560 --> 01:07:30,800
من چیزی نگفتم. او دوباره تکرار کرد که سفیدپوستان دیگر قبل از من اینجا بودند و مرگ را آوردند

910
01:07:31,000 --> 01:07:38,280
اکنون نمی توان ماهیت دقیق این ارتباط را توصیف کرد.

911
01:07:38,360 --> 01:07:42,800
این احساسی بود که با خوشه‌بندی کلمات به فکر تبدیل شد

912
01:07:42,880 --> 01:07:50,160
اما واضح‌ترین توصیفی که می‌توانم ارائه کنم این است که شبیه یک دیالوگ بود. او گفت

913
01:07:50,360 --> 01:07:51,560
صدا: ما در حال حرکت بودیم

914
01:07:51,760 --> 01:07:59,240
لورن: پس سعی کردم با هم ارتباط برقرار کنم. آیا به شما حمله شده است؟

915
01:07:59,920 --> 01:08:04,800
صدا: بله....به دست سفیدپوستانی که از آسمان فرود آمدند

916
01:08:05,080 --> 01:08:08,440
لورن: پس کجا میری؟

917
01:08:08,440 --> 01:08:10,360
صدا: ما به ابتدا می رویم

918
01:08:10,880 --> 01:08:13,520
لورن: چی؟ اون چی بود؟ آغاز؟

919
01:08:13,760 --> 01:08:14,720
چه شروعی؟

920
01:08:14,720 --> 01:08:16,320
صدا: آغاز

921
01:08:18,040 --> 01:08:22,720
لورن: ما به روستا برگشتیم و سپس بارناکل ایستاد و با چشمانش مرا اسکن کرد.

922
01:08:22,720 --> 01:08:27,280
آنچه آنها نوشتند واضح بود، نیازی به پرتو دادن نبود. قرار بود چیکار کنم؟

923
01:08:27,320 --> 01:08:29,520
آیا من با آنها می آمدم؟

924
01:08:29,680 --> 01:08:36,560
برگشتم چون همین سوال را از خودم می پرسیدم. من می خواهم چه کار کنم؟

925
01:08:39,880 --> 01:08:42,760
پترو: اما او مدام به ما می‌گفت، چگونه می‌توانم این را بگویم، جئوگرافیک می‌خواهد روی من بپرد؟

926
01:08:43,040 --> 01:08:46,680
گفتم، لورن هیچ کس به تو نمی پرد، ممکن است جنجال ایجاد کنی

927
01:08:46,960 --> 01:08:49,720
در مورد اینکه آیا آنچه شما معتقدید اتفاق افتاده است یا خیر

928
01:08:49,720 --> 01:08:51,800
اما این مورد کلاهبرداری یا چیز دیگری نیست.

929
01:08:51,960 --> 01:09:00,200
ما او را راحت کردیم، و او به سنی رسیده بود که می خواست در مورد آن صحبت کند

930
01:09:08,280 --> 01:09:11,040
نوما: می تونی بدونی تو سرم به چی فکر می کنم؟

931
01:09:11,320 --> 01:09:15,120
استیون رز: البته من به مغزم نیاز دارم. من برای فکر کردن به مغزم نیاز دارم. من به مغزم نیاز دارم

932
01:09:15,240 --> 01:09:16,800
هوشیار باشید

933
01:09:17,160 --> 01:09:21,600
این بدان معنا نیست که هوشیاری در مغز من بیشتر از این نیست که به خودم نیاز دارم

934
01:09:21,840 --> 01:09:24,120
پاها برای راه رفتن...

935
01:09:24,400 --> 01:09:29,160
ایان مک گیلکریست: همه چیز در جهان فقط در مقایسه با هر چیز دیگری شناخته شده است

936
01:09:29,280 --> 01:09:29,880
که می دانیم

937
01:09:30,040 --> 01:09:31,480
راهی برای خروج از آن وجود ندارد

938
01:09:31,520 --> 01:09:36,320
افسانه ای که اکنون با آن مخالفیم این است که نوعی انتزاعی و عینی وجود دارد

939
01:09:36,440 --> 01:09:37,240
واقعیت

940
01:09:37,680 --> 01:09:45,160
این فراتر از افسانه سازی ما، فراتر از زبان، فراتر از استعاره است که بیشتر مطلق است

941
01:09:45,320 --> 01:09:46,480
از نسبی

942
01:09:46,720 --> 01:09:47,920
اما چنین چیزی وجود ندارد.

943
01:09:52,160 --> 01:09:59,400
لورن: تا زمانی که فکر کردم خواب یک جگوار را می بینم خوابیدم و غرغر می کند.

944
01:09:59,440 --> 01:10:04,240
اما بعد بیدار شدم یک جگوار در روستا بود. یک جگوار در روستا!

945
01:10:04,440 --> 01:10:11,120
من پیچ و مهره را صاف نشستم. در نزدیکترین کلبه بچه ها وحشت زده فریاد می زدند. سروصدای روستا

946
01:10:11,280 --> 01:10:13,000
حجمش سه برابر شد

947
01:10:13,200 --> 01:10:14,360
[هیاهو]

948
01:10:14,600 --> 01:10:18,040
گونه های سرخ صدا می زد

949
01:10:19,000 --> 01:10:23,320
دویدم بیرون توی پاکت. شش یا هفت مرد جوان که نیزه ها را می زنند و شاخه ها را می سوزانند

950
01:10:23,360 --> 01:10:27,040
در وسط پاکسازی دسته جمعی شدند. Red Cheeks آنجا بود. به من اشاره کرد

951
01:10:27,120 --> 01:10:28,000
او را دنبال کنید

952
01:10:28,160 --> 01:10:32,040
حالا من همیشه و همیشه دوست داشتم شکار جگوار را ببینم، فقط از این که نداشتم عصبانی بودم

953
01:10:32,040 --> 01:10:32,960
دوربین من

954
01:10:33,080 --> 01:10:38,000
به هر حال، ما روی علف های خیس به دیواری محکم از پوشش گیاهی جنگلی مه آلود رفتیم.

955
01:10:38,160 --> 01:10:42,960
[شاخه ها شکستند] شاخه ها مثل شراره در تاریکی رفتند. بیا ادامه بده

956
01:10:43,680 --> 01:10:47,240
من پنجاه ساله ام، این بچه ها بیست و چند ساله هستند. بدترین سناریو این است که چپ شوید

957
01:10:47,360 --> 01:10:48,720
تنها در جنگل

958
01:10:48,880 --> 01:10:51,800
در تاریکی. آنها کجا هستند؟

959
01:10:52,040 --> 01:10:54,160
هیای به نام گونه های سرخ.

960
01:10:54,240 --> 01:10:56,960
در آنجا آنها در مقابل یک بیشه خاردار هستند.

961
01:10:57,040 --> 01:11:00,760
با عجله به سمت آن رفتم تا تماشا را از دست ندهم. [غرش]

962
01:11:00,960 --> 01:11:05,520
جانور زیر گروهی از گیاهان خار خزید. بین ریشه های یک درخت بزرگ من

963
01:11:05,800 --> 01:11:06,760
به سمت آن دوید

964
01:11:06,920 --> 01:11:11,560
و سپس، گونه های سرخ من را هل دادند و با این حرکت و حرکت خودم نیرو گرفتند

965
01:11:11,760 --> 01:11:14,560
مستقیم به وسط بوته خار دویدم.

966
01:11:14,680 --> 01:11:17,440
گونه های سرخ روی مشعلش مهر زد و خاموش شد. شاخه های دیگر در ناپدید شدند

967
01:11:17,680 --> 01:11:19,120
همان لحظه

968
01:11:19,760 --> 01:11:20,960
تاریکی کامل دنبال شد.

969
01:11:21,280 --> 01:11:25,840
باشه من گرفتارم جگوار کجاست؟ جگوار کجاست؟

970
01:11:27,960 --> 01:11:30,000
و بعد متوجه شدم که یکی نبود.

971
01:11:30,280 --> 01:11:33,600
سرخ چیکس خودش خرخر را تقلید کرده بود

972
01:11:34,080 --> 01:11:37,960
و حالا من در تاریکی در جنگل تنها هستم. باشه

973
01:11:42,200 --> 01:11:45,080
من باید از بوته خار بیرون بیایم.

974
01:11:45,080 --> 01:11:48,600
اگر بیرون نروید قبل از اینکه کسی شما را پیدا کند ده بار بمیرید.

975
01:11:48,880 --> 01:11:56,120
خارها در بازوها، پاهایم، پاهایم بودند. مهم نیست فقط برو از اینجا

976
01:11:56,280 --> 01:12:02,600
مهم نیست چقدر دردناکه تو برو فقط بکشید [شاخه ها شکستن]

977
01:12:05,600 --> 01:12:10,280
وای خدا حالا از پوستت بیرونشون کن آنها را بیرون بکشید. اوه اونا مدام میشکنن

978
01:12:10,280 --> 01:12:12,920
حالا بازوانم پر از خون است. من آنها را در هوا تکان می دهم

979
01:12:13,120 --> 01:12:15,880
چون سعی می کنم خون را تا جایی که می توانم سریع انعقاد کنم

980
01:12:16,160 --> 01:12:26,520
چون من آهنربا هستم تشكل‌ها و تشكل‌هاي پشه‌ها، در هوا به‌سوي من مي‌روند

981
01:12:26,520 --> 01:12:27,680
[وزوز]

982
01:12:27,920 --> 01:12:33,560
دستی را می خارم؛ صورتم را به هم می زنند من باید حرکت کنم، تا آنها را از بین ببرم

983
01:12:33,960 --> 01:12:35,400
[وزوز]

984
01:12:38,520 --> 01:12:42,160
اشکالی نداره، باشه، باشه.

985
01:12:43,400 --> 01:12:46,480
اون چیه؟ اشکالی ندارد که یک حیوان بیشتر از شما از آن می ترسد.

986
01:12:50,720 --> 01:13:01,680
به یه چیز دیگه فکر کن به تکامل فکر کن پشه از کجا می داند که اینجا خون است؟

987
01:13:01,680 --> 01:13:06,120
بیا بهش فکر کن به هر چیزی فکر کن اون چیه؟ خدای من نگاه کن

988
01:13:06,240 --> 01:13:14,200
چیزی نورانی اون چیه؟ اوه خدای من. به آن نگاه کنید. این چهار جفت چشم نورانی است.

989
01:13:14,200 --> 01:13:16,320
چیست؟ عنکبوت است؟ اوه خدای من.

990
01:13:16,600 --> 01:13:22,560
به توده ای از آتش برقی که تپش می زد نگاه کردم. چشمانم را خیلی به این عنکبوت نزدیک می کنم

991
01:13:22,680 --> 01:13:25,880
که چشمانش باید در چشمان من منعکس شود.

992
01:13:26,000 --> 01:13:34,640
اوه خدای من. او چگونه تکامل یافت؟ حاوی چه نوع ترکیبات کمیاب و مفیدی است؟

993
01:13:34,680 --> 01:13:42,520
آیا او حتی یک نام دارد؟ می دانید، او چگونه تکامل یافت؟ پاسخ این است که با گذشت زمان

994
01:13:42,520 --> 01:13:47,400
و سپس ناگهان از من دور می شود اما می بینم که چیزی در راه است

995
01:13:47,520 --> 01:13:53,680
یک شاخه این یک مار است! اوه خدای من، او در فرکانس عنکبوت نوعی سیگنال پریشانی فریاد می زند.

996
01:13:53,800 --> 01:13:59,000
او بلعیده است، آره...و حالا دوباره در تاریکی هستیم.

997
01:14:04,280 --> 01:14:13,680
[خراشیدن] با خاراندن از خواب بیدار می شوم. حشرات در زخم های خارها تخم گذاشته اند

998
01:14:13,680 --> 01:14:15,560
همانطور که ایستاده خوابیدم

999
01:14:16,200 --> 01:14:21,320
نور! باشه بیا حالا راه برو من به تو نیاز دارم

1000
01:14:23,080 --> 01:14:26,800
مسیر برگشت به روستا من نجات پیدا کردم.

1001
01:14:27,640 --> 01:14:32,600
و سپس من دنباله دوم را پیدا کردم و امید فورا پژمرده می شود.

1002
01:14:33,320 --> 01:14:34,120
کدام را بردارم؟

1003
01:14:34,240 --> 01:14:38,760
و سپس سومی وجود دارد. هر یک از اینها می تواند منجر به زندگی یا مرگ شود، اما مرگ در حال حاضر وجود دارد

1004
01:14:39,040 --> 01:14:40,720
اینجا در بیابان

1005
01:14:40,960 --> 01:14:45,520
تو باید بروی آنها ممکن است خارج از محدوده حرکت کنند.

1006
01:14:45,600 --> 01:14:48,080
صدا: ما به ابتدا می رویم

1007
01:14:48,480 --> 01:14:52,000
لورن: آنها حرکت می کنند، شما باید حرکت کنید. شما فقط باید مطمئن شوید که حرکت نمی کنید

1008
01:14:52,200 --> 01:14:52,960
در یک دایره

1009
01:14:52,960 --> 01:14:58,920
خوب قبل از اینکه هوا خیلی گرم شود، تا جایی که می توانید سریع حرکت کنید و امیدوار باشید که کمی شانس داشته باشید.

1010
01:14:59,560 --> 01:15:01,080
بیا فقط ادامه بده

1011
01:15:01,440 --> 01:15:08,280
سپس ناگهان نوری را می بینم. رطوبت، دمای بالاتر. این یک پاکسازی است.

1012
01:15:08,280 --> 01:15:09,200
این یک پاکسازی است.

1013
01:15:09,400 --> 01:15:15,480
به سمتش فشار میارم به داخل فشار می‌آورم و یک فضای خالی بزرگ است، پر از شاخه‌های هک‌شده و اره‌شده.

1014
01:15:15,480 --> 01:15:21,840
[اره برقی] اوه مرد فناور اینجاست! خدایا سلام! کسی آنجاست؟

1015
01:15:21,960 --> 01:15:27,120
ربکا اسپونر: و به دلیل قیمت نفت این مناطق بسیار دور افتاده

1016
01:15:27,120 --> 01:15:31,200
به روی چنین کارهای بسیار گران قیمتی باز می شوند.

1017
01:15:31,360 --> 01:15:33,480
لورن: من به همنوع مدرنم نزدیکم.

1018
01:15:33,600 --> 01:15:38,960
توسعه دهنده درنده خو، هر چقدر هم که قابل اعتراض باشد، از حضور او استقبال می کنم…

1019
01:15:39,320 --> 01:15:45,080
[حفاری]

1020
01:15:46,240 --> 01:15:52,680
فقط دارم فکر میکنم من امیدوارم که این فقط امید من باشد که من را بسازد... اما این کابل را ببینید

1021
01:15:52,800 --> 01:15:57,560
و سپس متوجه می شوم که این یک کابل نیست، بلکه ترافیک مورچه های ارتش است

1022
01:15:57,720 --> 01:16:02,000
و من آنها را از تپه مورچه ها دور می کنم و سپس همانطور که آنها را دنبال می کنم، ناگهان می یابم

1023
01:16:02,680 --> 01:16:04,880
یک ساعت

1024
01:16:04,880 --> 01:16:07,680
و سپس می فهمم و قبل از اینکه بتوانم این فکر را به طور کامل بیان کنم شروع به دویدن می کنم

1025
01:16:07,680 --> 01:16:09,080
آزادراه مورچه ها

1026
01:16:09,680 --> 01:16:14,600
تمام راه را در سرتاسر پاکسازی با سرعتی که می توانم طی کردم و چهار جسد را پیدا کردم.

1027
01:16:14,720 --> 01:16:18,240
صدا: دیگر سفیدپوستان قبلا بوده اند و مرگ را آورده اند

1028
01:16:18,720 --> 01:16:22,000
لورن: آنها روی هم چیده شده اند، کلاه بیسبال،

1029
01:16:22,240 --> 01:16:26,080
فک بدون لثه، دندان های لکه دار توسط تنباکو.

1030
01:16:26,360 --> 01:16:27,880
به نظر می رسد که آنها در نوعی حرکت هستند، اما این فقط حرکت است

1031
01:16:27,880 --> 01:16:29,040
مورچه هایی که سرتاسر آنها می خزند.

1032
01:16:29,080 --> 01:16:32,800
یه فلش هست تیری که از بدنه یک سینه بیرون زده است.

1033
01:16:32,800 --> 01:16:34,320
آیا نجاتی وجود خواهد داشت؟ احمقانه به نظر می رسد که اینطور فکر کنم.

1034
01:16:34,400 --> 01:16:36,400
شاید اگر دستم را در اینجا بگذارم؟

1035
01:16:36,520 --> 01:16:38,440
من یک کیف پول برای شناسایی این افراد پیدا خواهم کرد.

1036
01:16:38,520 --> 01:16:45,840
من نمی توانم خودم را مجبور کنم دستم را در این آشفتگی بگذارم ... و بعد می بینم ورم روی بازوم و

1037
01:16:45,840 --> 01:16:46,760
من آن را می کشم

1038
01:16:46,960 --> 01:16:53,080
و من کمی مات چاق را بیرون می کشم. حشره سفید و نام علمی آن را به خاطر دارم.

1039
01:16:53,080 --> 01:16:58,800
Callitroga Hominixvorax. Hominixvorax به معنای بلعنده انسان است - من آن را پاپ می کنم و سپس دارم

1040
01:16:58,800 --> 01:17:01,720
راه رفتن

1041
01:17:01,800 --> 01:17:07,520
رودخانه کجاست؟ یک ساعت راه رفتم چیزی پیدا نکردم. راه می روم

1042
01:17:07,800 --> 01:17:13,480
من برای ساعت دوم راه می روم، حتی از یک نهر رد نمی شوم. کم آبی شدن

1043
01:17:13,720 --> 01:17:18,000
یک پنجم آب شیرین جهان در حوضه آمازون است و من چیزی پیدا نمی کنم.

1044
01:17:18,120 --> 01:17:23,120
الان دارم خیلی کم آب میشم گرما شدید است و ناگهان سرم را بالا می برم

1045
01:17:23,120 --> 01:17:31,560
و چیزی را ببینید که شبیه خیار آویزان از درخت انگور است. آن را می کشم و می مکم

1046
01:17:31,720 --> 01:17:33,040
روی آن

1047
01:17:33,080 --> 01:17:34,280
[خاموش کردن]

1048
01:17:34,400 --> 01:17:39,560
طعم آن تلخ است اما فکر نمی کنم سمی باشد، بنابراین من حدود سی تا از این ها را می مکم چون

1049
01:17:39,560 --> 01:17:43,080
مجبورم

1050
01:17:43,080 --> 01:17:51,560
و سپس به حالت بی‌اشتهایی جالبی می‌رسم. جنگل مغز من می شود.

1051
01:17:51,880 --> 01:17:57,360
آره دارم حرکت میکنم با من حرف نزن

1052
01:17:57,520 --> 01:18:01,080
حالا این تصور را دارم که دارم افکارم را می بینم

1053
01:18:01,080 --> 01:18:04,600
و سپس این توهم خفیف تغییر می کند

1054
01:18:05,040 --> 01:18:16,760
و ناگهان احساس می‌کنم بازویم در اطراف کیهان می‌چرخد، گوشه‌ای را باز کرده است

1055
01:18:17,000 --> 01:18:24,680
و اینکه به زودی برخوردی رخ خواهد داد و سپس من وحشت می کنم. من وحشت می کنم. چرا اینو پاره کردم

1056
01:18:24,760 --> 01:18:25,760
گوشه باز است؟

1057
01:18:25,880 --> 01:18:32,680
من برای این آماده نیستم. نه، نه مثل آن عنکبوت که دیشب با مار در راه بود.

1058
01:18:32,840 --> 01:18:34,800
و بعد فکری غمگین بر من زوزه می کشد.

1059
01:18:36,200 --> 01:18:38,800
صدا: هرگز بخشی از طبیعت نباشید

1060
01:18:38,880 --> 01:18:42,640
لورن: آره ما هیچوقت جزئی از طبیعت نبودیم!

1061
01:18:42,640 --> 01:18:45,320
نه ما جزئی از طبیعت نیستیم؟

1062
01:18:45,320 --> 01:18:46,800
من بخشی از طبیعت نیستم

1063
01:18:46,840 --> 01:18:51,400
دیوید فارمر: تشخیص اینکه ما در واقع بخشی از طبیعت هستیم.

1064
01:18:51,400 --> 01:18:52,600
لورن: نه بیا.

1065
01:18:52,600 --> 01:18:58,360
دیوید فارمر: بخشی از طبیعت، و ما نمی توانیم از آن فرار کنیم، همانطور که نمی توانیم از آن فرار کنیم

1066
01:18:58,480 --> 01:18:59,600
سیاره

1067
01:18:59,600 --> 01:19:04,560
ناگهان چاقویی را به جلو بردم و روی شکمم روی برگ های پوسیده افتادم.

1068
01:19:04,560 --> 01:19:13,200
به خودم دستور می دهم بخزم اما بدنم از اطاعت امتناع می ورزد و همان جا دراز کشیده و فکر می کنم

1069
01:19:13,360 --> 01:19:16,720
از آنچه برای من اتفاق خواهد افتاد

1070
01:19:16,720 --> 01:19:23,800
وقتی از هوش می‌روم، چه کسی قرار است اول مرا بخورد؟ این خوک های جنگلی خواهد بود،

1071
01:19:23,800 --> 01:19:25,560
تاپیر

1072
01:19:25,960 --> 01:19:39,480
و سپس با نیرویی عظیم سرم را بالا می گیرم و شیری را می بینم که مارموست است

1073
01:19:39,480 --> 01:19:44,240
کوچکترین پستانداران

1074
01:19:44,240 --> 01:19:50,520
با نگاهی کمی مرطوب در چشمانش که انگار آماده ترکیدن است، مرا از روی کف دست مشاهده می کند.

1075
01:19:50,520 --> 01:19:52,920
به گریه

1076
01:19:58,240 --> 01:20:03,240
اما من می دانم که او گریه نخواهد کرد

1077
01:20:03,480 --> 01:20:07,760
زیرا فقط انسان گریه می کند

1078
01:20:07,920 --> 01:20:12,680
آخرین برداشت آگاهانه من چشمان مارموست است.

1079
01:20:12,800 --> 01:20:17,360
مرگ مجموعه ای از چراغ هاست که خاموش می شوند، تئاتری وسیع در سر من.

1080
01:20:17,520 --> 01:20:24,480
مثل یک کاکوفونی رشد می کند، همیشه و در ادامه

1081
01:20:24,720 --> 01:20:27,720
و سپس کم نور می شود و سپس سیاه می شود.

1082
01:20:33,720 --> 01:20:41,800
نوما: ستاره کوچولوی چشمک زن، چقدر تعجب می کنم که تو چی هستی

1083
01:20:41,920 --> 01:20:46,240
مثل الماسی در آسمان، ستاره کوچک چشمک زن

1084
01:20:46,280 --> 01:20:50,720
چقدر تعجب می کنم که تو چی هستی

1085
01:20:50,800 --> 01:20:58,760
[تنفس سنگین]

1086
01:20:58,760 --> 01:21:03,840
[زمزمه]

1087
01:21:04,040 --> 01:21:14,200
[آواز خواندن]

1088
01:21:15,240 --> 01:21:19,280
مایورونا او را چند متر دورتر از رودخانه پیدا کرد

1089
01:21:19,440 --> 01:21:23,240
و او را بیهوش به روستا بردند و در بانوج خواباندند.

1090
01:21:23,360 --> 01:21:27,560
جایی که او پنج روز در تب دراز کشید، زیر دست دو شمن که به آرامی برگشتند

1091
01:21:27,760 --> 01:21:29,120
او بیش از

1092
01:21:29,120 --> 01:21:32,960
و خارها و خارها را از پشت و دیوها را از پیشانی او مکید

1093
01:21:32,960 --> 01:21:38,720
و در دو طرف بانوج خود ایستاده بود و شعار می داد.

1094
01:21:40,200 --> 01:21:43,120
خوابید، بیدار شد و دوباره خوابید و دوباره بیدار شد

1095
01:21:43,120 --> 01:21:48,000
در یک لحظه او فکر کرد که چهره ای را در آستانه در می بیند.

1096
01:21:48,000 --> 01:21:49,600
لورن: بارناکل

1097
01:21:49,960 --> 01:21:56,080
سیمون: در حال حرکت بین رویا و واقعیت.

1098
01:21:57,240 --> 01:22:02,040
وقتی بالاخره از خواب بیدار شد، صبح شد. تب رفته بود و تنها بود.

1099
01:22:02,960 --> 01:22:08,040
او از بانوج خود تاب خورد و به طور آزمایشی به داخل محوطه رفت

1100
01:22:08,320 --> 01:22:13,200
و آنجا در نیمه نور تمام جامعه منتظر ایستاده بودند،

1101
01:22:13,360 --> 01:22:20,400
صورت‌هایشان با وزنه‌ای نامرئی به پایین کشیده شده، لاغرتر و خسته‌تر شده‌اند. منتظر چه بودند؟

1102
01:22:20,400 --> 01:22:25,400
از کنار کلبه دیگری رد شد، نگاهی به داخل انداخت و بعد مثل برق گرفتگی ایستاد.

1103
01:22:25,400 --> 01:22:27,520
لورن: گونه های قرمز. گونه های قرمز.

1104
01:22:27,520 --> 01:22:32,520
سیمون: گونه های سرخ به او نگاه می کرد.

1105
01:22:32,720 --> 01:22:36,760
چیزی که لورن دید جسدی بود که در یک سبد خاکسپاری دوخته شده بود. صورت قرمز گونه ها را می توان دید

1106
01:22:36,760 --> 01:22:38,280
داخل تشنج شده

1107
01:22:38,880 --> 01:22:42,720
و سرش به نظر می‌رسید که دود می‌کرد و دود می‌کرد اما لورن نزدیک‌تر نگاه کرد

1108
01:22:42,800 --> 01:22:45,960
این دود نبود، فقط حرکت میلیون‌ها حشره در داخل و خارج چشم او بود

1109
01:22:45,960 --> 01:22:46,760
سوکت ها

1110
01:22:46,760 --> 01:22:51,280
او از کلبه بیرون آمد و برگشت و در آن سوی محوطه، بارناکل را در یک چاه دید

1111
01:22:51,560 --> 01:22:52,480
نور

1112
01:22:52,840 --> 01:22:57,840
مشاهده او، اطمینان یافتن از اینکه او شاهد همه اینها بوده است.

1113
01:22:59,440 --> 01:23:02,800
لورن: تو زندگی من را نجات دادی. چرا؟

1114
01:23:02,800 --> 01:23:05,200
سیمون: نگاه بارناکل چشم پوشی نکرد

1115
01:23:07,240 --> 01:23:13,960
لورن: باشه، می خواستم در برابرش مقاومت کنم پس وقتی چیزی به ذهنم رسید پشتم رو کردم

1116
01:23:13,960 --> 01:23:16,640
صدا: آن ها ما را بی حرکت نگه داشتند، هنوز در زمان.

1117
01:23:16,800 --> 01:23:21,200
لورن: آنها ما را بی حرکت نگه داشتند، هنوز در زمان. منظورش چی بود؟ برگشتم عقب.

1118
01:23:21,400 --> 01:23:26,320
فهمیدم، خوب این یک چیز سیاسی است، او شورش سیاسی را سرکوب کرده است، این

1119
01:23:26,320 --> 01:23:27,840
آن، باشه

1120
01:23:28,080 --> 01:23:29,080
من آن را دریافت می کنم. چی؟

1121
01:23:29,520 --> 01:23:31,280
صدا: وقتی آنها می سوزند، ما دور می شویم.

1122
01:23:32,240 --> 01:23:36,400
لورن: چی میسوزه؟ - و سپس ناگهان با خشونت باورنکردنی همه کلبه ها را تنظیم کرد

1123
01:23:36,400 --> 01:23:37,400
در آتش

1124
01:23:37,520 --> 01:23:43,360
بدن گونه های سرخ در حال حاضر در شعله های آتش بالا می رود! چه خبر است؟ باشه، داریم ادامه میدیم

1125
01:23:43,360 --> 01:23:47,160
به جنگل [تنفس سنگین]

1126
01:23:47,720 --> 01:23:55,680
خوب راه میرویم، چه اتفاقی می افتد؟ بیا خودت را هل بده کجا داریم می رویم؟

1127
01:23:55,960 --> 01:24:04,200
ما تمام روز را پیاده روی می کنیم و همیشه در حال زور زدن هستم، به امید شنیدن صدای هواپیما، هر بار که می بینم

1128
01:24:04,200 --> 01:24:05,000
آسمان آبی کوچک

1129
01:24:05,160 --> 01:24:09,840
در سایبان، می خواهم حتی یک دنباله بخار را در آسمان ببینم. من چیزی نمی بینم

1130
01:24:09,840 --> 01:24:15,560
بیا در غروب خورشید توقف می کنیم. عصرانه ای وجود ندارد، ما در کف جنگل می خوابیم

1131
01:24:15,560 --> 01:24:20,520
صبح روز بعد چیزی برای خوردن نیست و روز بعد هم همینطور است.

1132
01:24:20,520 --> 01:24:22,200
آب میخوریم

1133
01:24:23,480 --> 01:24:32,200
به نوعی در عصبانیت خودم را مجبور می کنم پشت بارناکل راه بروم. کجا داریم می رویم؟ من ارتباط برقرار کردم.

1134
01:24:32,600 --> 01:24:33,400
به آغاز؟

1135
01:24:35,240 --> 01:24:36,240
صدا: آغاز

1136
01:24:36,400 --> 01:24:42,160
لورن: باشه. خوب ما در آغاز خدایی شما چه خواهیم یافت؟

1137
01:24:42,360 --> 01:24:46,480
و او بی‌وقفه راه می‌رود و ناگهان متوجه می‌شوم که پاسخ او ممکن است مرگ باشد.

1138
01:24:46,480 --> 01:24:51,960
مرگ در آغاز در انتظار ماست. من به مردم نگاه می کنم و به دنبال نشانه های مقاومت می گردم

1139
01:24:51,960 --> 01:24:55,320
اما آنها طوری از کنار من می گذرند که انگار من نامرئی هستم

1140
01:24:55,480 --> 01:25:01,360
روز چهارم، روز پنجم، بزرگترها لنگ می زنند. زنان هنگام عبور شاخه ها را می شکنند

1141
01:25:01,400 --> 01:25:06,640
با میوه برای تغذیه فرزندانشان که با چشمان خالی روی شانه های والدینشان می خوابند.

1142
01:25:06,680 --> 01:25:10,240
این دیوانگی است. ما بی وقفه آب می نوشیم.

1143
01:25:12,720 --> 01:25:18,920
من الان پشتم هستم، از بارناکل و افرادش مرخصی خواهم گرفت.

1144
01:25:18,920 --> 01:25:24,080
من آنها را تا اولین مجموعه آبی قابل کشتیرانی دنبال خواهم کرد. من از یک کنده به عنوان قایق استفاده خواهم کرد.

1145
01:25:24,080 --> 01:25:30,120
به افکار من گوش نده! افکار من را نشنو آنها را نشنوی من از شانسم استفاده میکنم

1146
01:25:30,120 --> 01:25:37,960
و ناگهان یک روز صبح... [بوییدن] نه، این عطر انسان است. هست.

1147
01:25:37,960 --> 01:25:44,000
بله همینطور است. دود. ممکنه تجزیه باشه

1148
01:25:44,000 --> 01:25:50,800
یک روستا، یک آبادی شاید آنها یک قایق داشته باشند!

1149
01:25:50,840 --> 01:25:58,760
یک رادیو! بیا! سپس ناگهان انبوهی از قبایل از میان درختان هجوم بردند

1150
01:25:58,760 --> 01:26:01,320
و ما توسط قبیله دیگری از Mayoruna احاطه شده ایم

1151
01:26:01,320 --> 01:26:06,800
کمتر لاغر، کمتر لاغر بچه ها می دوند، بغل می کنند و می پرند، بازی می کنند.

1152
01:26:07,000 --> 01:26:12,000
مردم به یکدیگر سلام می کنند و لبخند می زنند و بارناکل در میان گروهی از زنان ناپدید می شود

1153
01:26:12,000 --> 01:26:12,960
و بچه ها

1154
01:26:13,040 --> 01:26:18,160
آنها خانواده او هستند و توتی می دود و پیرمرد را در آغوش می گیرد و او را بالا می اندازد

1155
01:26:18,160 --> 01:26:18,880
شانه های او

1156
01:26:18,880 --> 01:26:26,640
چرا هرگز حدس نمی زدم، توتی پسر بارناکل است و ناگهان یکی به من پیشنهاد می دهد

1157
01:26:26,640 --> 01:26:28,400
غذا

1158
01:26:28,400 --> 01:26:34,280
و دارم میخورم

1159
01:26:34,440 --> 01:26:42,280
[صداهای خوردن]

1160
01:26:50,080 --> 01:26:53,560
لورن: لقمه های زیاد غذا به روده ام آسیب می زند

1161
01:26:53,560 --> 01:26:58,000
ولی سطح قند خونم داره بالا میره بیا

1162
01:26:58,000 --> 01:27:02,640
با زنده ماندن لحظه ای احساس مستی می کنم. مست با غذا.

1163
01:27:02,640 --> 01:27:09,120
من به اعضای جدید نگاه می کنم. شمنی هست که قبلاً ندیده بودم، کلاه مخروطی دیگری

1164
01:27:09,600 --> 01:27:10,520
از برگ ها

1165
01:27:10,800 --> 01:27:12,200
او یک جفت شورت پوشیده است ... شورت؟

1166
01:27:16,200 --> 01:27:26,640
شورت پاره شده. او یک جفت شورت پاره پاره پوشیده است. نفسم را حبس می کنم و به سختی جرات امید دارم

1167
01:27:26,640 --> 01:27:31,680
و دستم را روی شانه اش می گذارم و او برمی گردد و به او می گویم.

1168
01:27:31,680 --> 01:27:43,120
هولا، مای نومبره اس لورن. لورن. فالا پرتغالی؟ نه؟ فالا پرتغالی؟

1169
01:27:44,680 --> 01:27:49,200
برمی‌گردم، ناامیدی بزرگ‌تر از آن‌جا که ناگهان روی شانه‌ام می‌شنوم.

1170
01:27:49,200 --> 01:27:54,480
کامبیو: لورن، سیم. بیم ویندو، لورن، کامبیو

1171
01:27:54,560 --> 01:27:58,160
لورن: با من به پرتغالی صحبت می کند. او می گوید، خوش آمدی، لورن، خوش آمدی.

1172
01:27:58,160 --> 01:28:01,160
و سپس کامبیو. کامبیو در اصطلاح رادیویی به معنای "تمام" است.

1173
01:28:01,280 --> 01:28:06,200
او فقط با من سلام کرد - خوش آمدی لورن - می خواهم او را در آغوش بگیرم

1174
01:28:06,200 --> 01:28:12,280
و بعد می‌خواهم بگویم گوش کن من با هواپیما اینجا افتادم. من با این افراد بوده ام

1175
01:28:12,280 --> 01:28:13,480
و - آرام باش!

1176
01:28:13,480 --> 01:28:18,760
آرام باش یه چیز ساده ازش بپرس بیا

1177
01:28:18,760 --> 01:28:23,480
این روستای شماست؟ این روستای شماست؟

1178
01:28:23,480 --> 01:28:27,440
کامبیو: بله، روستای من، کامبیو.

1179
01:28:27,440 --> 01:28:35,160
لورن: روستای من. تمام شد. بنابراین همه این افراد با شما نسبت دارند. پس این افراد

1180
01:28:35,360 --> 01:28:36,920
آیا آنها خانواده شما هستند؟

1181
01:28:36,920 --> 01:28:38,640
کامبیو: مردم من، کامبیو

1182
01:28:38,920 --> 01:28:45,560
لورن: خوب چطور پرتغالی صحبت می کنی؟ چگونه پرتغالی صحبت می کنید؟

1183
01:28:46,920 --> 01:28:51,480
[او به پرتغالی پاسخ می دهد]

1184
01:28:56,440 --> 01:29:03,480
لورن: و سپس او به من می گوید شش سال پیش، افراد مسلح آمدند و برای توسعه دهندگان کار کردند،

1185
01:29:03,520 --> 01:29:09,920
به روستا حمله کردند. به همسرم شلیک کرد بچه های من و به مکانی امن رسیدم

1186
01:29:09,920 --> 01:29:11,440
ماموریت

1187
01:29:13,160 --> 01:29:23,080
و به عنوان خدمتکار در رادیو کار کردم. تمام شد. و از او پرتغالی یاد گرفتم. تمام شد.

1188
01:29:23,080 --> 01:29:25,040
Seu nome؟ نام شما؟

1189
01:29:25,040 --> 01:29:28,640
کامبیو: الس من چمرام کامبیو. کامبیو.

1190
01:29:28,640 --> 01:29:31,480
لورن: "آنها به من زنگ می زنند. تمام"

1191
01:29:31,480 --> 01:29:36,800
دود به چشمم می خورد. دور می گردم آتشی وسیع ساخته شده است.

1192
01:29:36,880 --> 01:29:41,760
دو جامعه دور آن ایستاده اند. دیگران به سمت آن می روند.

1193
01:29:41,760 --> 01:29:47,640
همه وسایلشان را نگه می دارند. تبر، رنده مانیوک، کله، قلاب ماهی، تور ماهی

1194
01:29:47,640 --> 01:29:51,800
و آنها را در انبوهی در کنار آتش قرار می دهند.

1195
01:29:52,080 --> 01:29:59,120
آه و به این روسری نگاه کن پرهای عقاب و کمان و تیر و گلدان و جمجمه های جام

1196
01:29:59,160 --> 01:30:04,320
چیزهایی که قبیله هرگز بی جهت آنها را رها نمی کند. اشیایی که با زحمت ساخته شده اند

1197
01:30:04,320 --> 01:30:10,000
چیزهایی که قبیله برای بقای خود به آن نیاز دارد و بارناکل بر همه اینها نظارت دارد. تماشا کردن

1198
01:30:10,080 --> 01:30:11,080
همه آن

1199
01:30:11,520 --> 01:30:12,480
لورن: کامبیو چی میشه؟

1200
01:30:12,560 --> 01:30:14,240
Cambio: A cerimônia، تمام شد.

1201
01:30:14,240 --> 01:30:16,760
لورن: "مراسم تمام شد." برای چی؟

1202
01:30:16,760 --> 01:30:18,720
کامبیو: Estamos voltando

1203
01:30:18,880 --> 01:30:21,320
لورن: "ما برمی گردیم" - او می گوید

1204
01:30:21,600 --> 01:30:29,000
این چیزها اینجا می میرند تا ما برگردیم.» منظورت چیه؟ داری به گذشته برمیگردی؟

1205
01:30:29,920 --> 01:30:30,920
نه؟

1206
01:30:31,280 --> 01:30:33,720
Cambio: Não، não vou viajar no tempo. Vou voltar no tempo، cambio

1207
01:30:34,200 --> 01:30:39,080
لورن: "بازگشت نیست. بازگشت" به نظر می رسد بلیط برگشت. پس داری نابود میکنی

1208
01:30:39,080 --> 01:30:40,200
همه این چیزها؟

1209
01:30:40,200 --> 01:30:42,480
هر چه قبیله دارد؟

1210
01:30:43,160 --> 01:30:51,840
او می گوید: "ارواح ما را متوقف می کنند." "آنها حسادت می کنند. جلوی ما را می گیرند. آنها حسادت می کنند"

1211
01:30:51,840 --> 01:30:53,000
و بعد می گوید

1212
01:30:53,000 --> 01:30:56,000
Cambio: Eles seguram a gente no tempo.Cambio.

1213
01:30:56,400 --> 01:31:03,640
لورن: "آنها ما را بی حرکت نگه می دارند. هنوز در زمان" همان کلماتی که بارناکل استفاده کرد.

1214
01:31:03,640 --> 01:31:10,480
کامبیو، گوش کن، رئیس اینجا، با پسر روی شانه هایش. او به من گفت با

1215
01:31:10,480 --> 01:31:11,840
همان کلمات

1216
01:31:11,840 --> 01:31:18,280
در مورد بازگشت شما به آغاز، به جز من مایورونا صحبت نمی کنم. می فهمی؟

1217
01:31:18,280 --> 01:31:20,600
یه سکوت هست

1218
01:31:20,640 --> 01:31:29,080
لورن: "شاید او با شما به زبان دیگری صحبت کرده است. به زبان قدیم" نه، نه

1219
01:31:29,280 --> 01:31:31,520
با من صحبت کن فکر کنم بدون هیچ حرفی با من صحبت کرد.

1220
01:31:34,040 --> 01:31:41,880
لورن: "بله، این زبان دیگر است. زبان قدیمی" - زبان قدیمی؟

1221
01:31:41,920 --> 01:31:46,920
منظورت چیه؟ از زمان دیگری می آید؟ منظورم این است که چگونه آن را یاد می گیرید؟ - من خیلی سوال دارم.

1222
01:31:46,920 --> 01:31:57,040
"نه، نه آموخته نشده است. به خاطر می‌آید. قدیمی‌ها آن را به یاد می‌آورند. تمام شد."

1223
01:31:57,520 --> 01:32:02,400
و با احترامی تازه به من نگاه می کند که باید اینگونه ارتباط برقرار کنم

1224
01:32:02,400 --> 01:32:05,760
اما می توانم احساس کنم که بارناکل به من نگاه می کند. داره به پشت سرم نگاه میکنه

1225
01:32:05,760 --> 01:32:11,800
برمی گردم و او را می بینم. او در دستانش است - او به من نگاه می کند - در دستانش یک

1226
01:32:11,840 --> 01:32:12,840
فلش

1227
01:32:12,880 --> 01:32:18,000
این تیری است که به من داده و حالا چون می خواهد آن را بالای سرش نگه داشته است

1228
01:32:18,240 --> 01:32:20,080
من شاهد این باشم

1229
01:32:20,200 --> 01:32:25,120
و با یک حرکت آن را پایین می آورد و دو نیم می کند.

1230
01:32:25,280 --> 01:32:30,360
او آن را روی آتش می اندازد و این نشان از دیوانگی ویرانی دارد. مردم در حال جهش هستند

1231
01:32:30,360 --> 01:32:31,320
توده

1232
01:32:31,560 --> 01:32:35,480
و با پا بر روی چیزها می کوبند، آنچه را که با پا نمی توانند بشکنند، می شکنند

1233
01:32:35,480 --> 01:32:36,480
با دستانشان

1234
01:32:36,720 --> 01:32:42,480
آنها گلدان ها را خرد می کنند، آنها را آسیاب می کنند و جمجمه های جام را می کوبند، کمان ها و تیرها را می کوبند.

1235
01:32:42,480 --> 01:32:48,200
آنها کل توده را می شکنند، تکه های چوب، استخوان، پوسته، پر، دندان های لق انسان را به هم می زنند.

1236
01:32:48,240 --> 01:32:49,240
گردنبندها

1237
01:32:49,360 --> 01:32:53,240
خدای من هر چیزی که زیبا و مفید روی آتش است.

1238
01:32:53,240 --> 01:32:59,280
و شعله های آتش بلند می شوند. هیچ تردیدی وجود ندارد حتی یه نگاه پشیمونی هم نیست

1239
01:33:01,960 --> 01:33:10,680
لورن: کامبیو می‌گوید: «ما در حال شل شدن پیوندهایمان هستیم.

1240
01:33:10,680 --> 01:33:11,680
زمان، تمام شد.»

1241
01:33:12,240 --> 01:33:16,680
لورن: وقتی به مقصد خود کامبیو برسید چه اتفاقی می افتد؟ آن وقت چه خواهد شد؟

1242
01:33:17,000 --> 01:33:23,200
لورن: به جهنم با این همه گند! می گوید و می رود.

1243
01:33:23,200 --> 01:33:28,960
خدایا تصور کن که دارایی هایمان را می سوزانیم تا در زمان بی حرکت نمانیم!

1244
01:33:29,000 --> 01:33:35,240
و چشمانم را می بندم و آتش سوزی هایی مانند این را در امتداد یکی از خیابان های مرفه آمریکا به تصویر می کشم.

1245
01:33:35,240 --> 01:33:39,400
می دانید، مردمی که وسایل را به حیاط جلویی خانه می کشند،

1246
01:33:39,400 --> 01:33:44,400
می دانید، وسایل، اسباب بازی ها، پاشیدن آن در بنزین و سپس روشن کردن آن. آره

1247
01:33:44,400 --> 01:33:51,720
یک آتش سوزی در یک حیاط جلویی، و دیگری و دیگری. همه در خیابان. همه از طریق

1248
01:33:51,720 --> 01:33:53,080
محله

1249
01:33:53,080 --> 01:33:58,360
و بعدی و بعدی. نیمی از شهر در آتش همه از یک فرهنگ،

1250
01:33:58,360 --> 01:34:03,400
مادی گراترین و فراغت اندیش ترین در جهان در شعله های آتش. شهری در آتش

1251
01:34:03,400 --> 01:34:05,480
[آژیرهای اضطراری]

1252
01:34:05,480 --> 01:34:12,440
ما کجا هستیم؟ واشنگتن! خیابان پنسیلوانیا، کاخ سفید، در آتش! کتابخانه کنگره،

1253
01:34:12,440 --> 01:34:12,920
در آتش!

1254
01:34:12,920 --> 01:34:20,200
سوزاندن گذشته! همه رو سوزوندن آزاد کردن خود، برخاستن، اوج گرفتن،

1255
01:34:20,200 --> 01:34:27,880
حمل شده توسط وسیله نقلیه قربانی، شعله های پاک کننده! کجا حمل شد؟ چه کسی می داند؟

1256
01:34:27,880 --> 01:34:31,000
شاید زنده بمانم تا جواب را پیدا کنم!

1257
01:34:36,040 --> 01:34:37,960
آیا ما از شر چیزی خلاص شده ایم؟ آیا ما از شر گند خلاص شدیم!

1258
01:34:38,400 --> 01:34:39,760
همش پلاستیکه!

1259
01:34:39,920 --> 01:34:42,720
خوب ما می توانیم شیشه را بشکنیم! [شکستن شیشه]

1260
01:34:43,200 --> 01:34:45,840
اما آیا ما می توانیم از شر این چیزهای لعنتی خلاص شویم؟ میتونیم؟!

1261
01:34:47,840 --> 01:34:48,880
عیسی مسیح!

1262
01:34:51,680 --> 01:34:52,640
آیا می توانیم از گذشته خود خلاص شویم؟ من نمی دانم!

1263
01:34:53,800 --> 01:34:55,880
بیایید از شر این چیزهای لعنتی خلاص شویم!

1264
01:34:58,920 --> 01:35:06,040
بیا! ما به آن نیاز نداریم. فقط خیلی زیاد است. خیلی زیاد است!

1265
01:35:07,480 --> 01:35:08,520
خدایا!

1266
01:35:10,320 --> 01:35:14,560
چیزهای زیادی برای خلاص شدن وجود دارد!

1267
01:35:14,560 --> 01:35:16,080
بیا!

1268
01:35:17,920 --> 01:35:18,420
بیا!

1269
01:35:20,920 --> 01:35:23,120
بیا از شر این لعنتی خلاص شویم!

1270
01:35:23,200 --> 01:35:31,360
آیا ما آن را انجام می دهیم؟ چه برسد به این لعنتی ها! این همه پشتیبان گیری شده است. این همه در لعنتی است

1271
01:35:31,360 --> 01:35:32,800
ابر!

1272
01:35:33,440 --> 01:35:37,920
خب لعنت به این یک چکش لعنتی از این راه بینداز...[زنگ زنگ می‌زند]

1273
01:35:45,960 --> 01:35:47,560
سیمون: سلام

1274
01:35:48,920 --> 01:35:54,280
[در باز می شود] نوما: بابا خواب بدی دیدم

1275
01:35:54,320 --> 01:35:56,920
سایمون: اوه گوش کن عزیزم، به رختخواب برگرد، من یک مشکل دارم

1276
01:35:56,920 --> 01:35:58,760
نوما: چرا همیشه با تلفن خود صحبت می کنید؟

1277
01:35:58,800 --> 01:35:59,280
سیمون: من فقط دارم کار میکنم

1278
01:35:59,280 --> 01:36:00,120
نوما: خیلی کسل کننده است

1279
01:36:00,120 --> 01:36:02,640
سیمون: میدونم - سلام؟ این کیه؟ خدایا

1280
01:36:04,480 --> 01:36:06,640
نوما: اونوقت میتونم با گوشیت بازی کنم؟

1281
01:36:06,640 --> 01:36:09,120
سیمون: خب، من بازی نمی کنم. کمی آب می خواهی؟

1282
01:36:09,160 --> 01:36:12,560
نوما: بدون آب گازدار

1283
01:36:12,600 --> 01:36:16,320
سیمون: خب ما آب گازدار نداریم. برویم

1284
01:36:16,320 --> 01:36:17,240
و مقداری از شیر آب دریافت کنید

1285
01:36:17,280 --> 01:36:19,120
[در حال اجرا ضربه بزنید]

1286
01:36:19,120 --> 01:36:21,440
سیمون: اینجا هستی. آن را بنوشید

1287
01:36:21,440 --> 01:36:24,640
نوما: چند وقته خوابم میاد؟

1288
01:36:24,640 --> 01:36:30,760
سیمون: عزیزم نمی دونم. شاید نیم ساعت یه چیزی باید بری بخوابی

1289
01:36:30,760 --> 01:36:31,760
اکنون

1290
01:36:39,560 --> 01:36:43,120
لورن: چشمامو باز میکنم، کامبیو اینجاست.

1291
01:36:43,120 --> 01:36:45,280
کامبیو: لورن، لورن

1292
01:36:47,040 --> 01:36:49,440
لورن: "نه لورن، تمام شد"

1293
01:36:49,440 --> 01:36:54,880
در مورد چی حرف میزنی؟ کامبیو، گوش کن، من تازه وارد بانوج شدم. من خواب بودم

1294
01:36:54,880 --> 01:36:56,040
دو دقیقه

1295
01:36:56,040 --> 01:37:00,560
بعد از اینکه ساعت ها در کلبه بارناکل بودم.

1296
01:37:01,520 --> 01:37:09,360
از بانوجم بیرون می روم، می ایستم، می لرزم، سرد است، شب است و بعد می گوید

1297
01:37:09,360 --> 01:37:11,760
کامبیو: ای کامکو، کامبیو

1298
01:37:11,760 --> 01:37:17,800
لورن: آغاز منظورت چیه؟ مراسم الان هست؟ الان قراره اتفاق بیفته؟

1299
01:37:17,800 --> 01:37:23,320
صبر کنید، اما بارناکل گفت این اتفاق برای هفته‌ها نخواهد افتاد. منظورم برگزاری مراسم است

1300
01:37:23,320 --> 01:37:27,320
کامبیو گوش کن، اگر در ابتدا چیزی نباشد چه؟ میدونی اگه قدیمی باشه چی

1301
01:37:27,400 --> 01:37:28,360
دیوانه است؟

1302
01:37:28,520 --> 01:37:31,160
اگر همه ما بمیریم چه؟

1303
01:37:33,400 --> 01:37:38,600
کامبیو روی برمی‌گرداند و سپس می‌گوید: «نه، نه، هیچ راه دیگری برای خروج از باور قدیمی وجود ندارد

1304
01:37:38,600 --> 01:37:39,960
برای اثبات صحت"

1305
01:37:40,600 --> 01:37:42,520
کامبیو: آگورا لوون، کامبیو.

1306
01:37:45,880 --> 01:37:53,320
لورن: "بیا، بیا، بیا" او مرا از آرنج بیرون می آورد. افراد قبیله ای در اطراف راه می روند

1307
01:37:53,320 --> 01:37:54,560
در تاریکی

1308
01:37:54,560 --> 01:38:01,240
آن‌ها سبیل‌های گربه‌ای را در آنجا آورده‌اند و جامعه در حال تشکیل یک صف طولانی است

1309
01:38:01,240 --> 01:38:02,480
راه آن سوی روستا

1310
01:38:02,720 --> 01:38:09,520
"آگورا لورن" حالا معنی آن را می دانم، آنها بدن خود را با سبزی سیاه رنگ کرده اند

1311
01:38:09,520 --> 01:38:10,920
رنگ

1312
01:38:10,920 --> 01:38:16,680
شروع شده است ما تماشا می کنیم و آنها شروع به رقصیدن می کنند.

1313
01:38:20,520 --> 01:38:38,920
[کف زدن و خش خش]

1314
01:38:38,920 --> 01:38:45,080
پشت سرشان ایستاده اند و با هم حرکت می کنند. به سمت آغاز.

1315
01:38:45,120 --> 01:38:51,000
و ناگهان کامبیو مرا از بازویم می کشد، وقتی شکافی وجود دارد وارد می شویم.

1316
01:38:52,280 --> 01:38:57,240
یک، دو، سه، سه به چپ، دو به راست، دو به عقب [کف زدن]

1317
01:38:57,240 --> 01:39:04,240
یک، یک، دو سه، یک، دو، یک، دو، سه [کف زدن].

1318
01:39:04,240 --> 01:39:11,400
خوب، یک، دو، سه، یک، دو [کف زدن]. محکم کف می زنیم و تکرار می کنیم. یک، دو، سه، یک،

1319
01:39:11,400 --> 01:39:12,760
دو [دست زدن]

1320
01:39:12,760 --> 01:39:23,040
بارها و بارها. خدایا و اکنون برگردید [کف زدن]. یک، دو، سه، یک، دو [کف زدن].

1321
01:39:23,040 --> 01:39:33,840
یک دو. خواب آور است یک دو. ذهن من شروع به سفر می کند. چند وقت است اینجا هستم؟ دو

1322
01:39:33,840 --> 01:39:35,320
هفته؟

1323
01:39:35,320 --> 01:39:45,960
دو ماه؟ من نمی دانم. نمی دانم زمان از بین رفته است. و سپس ناگهان،

1324
01:39:46,000 --> 01:39:52,760
ناگهان شب قبل جلوی کلبه بارناکل برگشتم و روبروی او ایستادم.

1325
01:39:53,000 --> 01:39:54,000
درب

1326
01:39:54,320 --> 01:40:02,040
زیر اردک می زنم و می بینم که پر از مردانی است که سیگار سبز می کشند. باشه بارناکل اونجاست

1327
01:40:02,040 --> 01:40:05,240
به من نگاه می کند

1328
01:40:05,480 --> 01:40:12,400
او از من دعوت می کند که بنشینم و می دانم که بالاخره می توانم از طریق کامبیو با او صحبت کنم.

1329
01:40:13,440 --> 01:40:22,920
میشینیم میگه تو اومدی اینجا چرا؟ باشه

1330
01:40:23,240 --> 01:40:27,640
یه سکوت هست

1331
01:40:27,920 --> 01:40:36,600
من در مورد مردم شما شنیدم و می خواستم از شما عکس بگیرم تا به دیگران نشان دهم که وجود دارید.

1332
01:40:36,920 --> 01:40:38,320
کامبیو ترجمه می کند.

1333
01:40:39,480 --> 01:40:45,240
خوب، "چرا ما را ترک نکردی، چرا فرار نکردی؟" خوب، پس من کلماتم را انتخاب می کنم

1334
01:40:45,320 --> 01:40:45,820
با دقت

1335
01:40:47,120 --> 01:40:52,320
من می خواستم شاهد شروع شما باشم.

1336
01:40:54,200 --> 01:41:02,080
کامبیو ترجمه می‌کند و بعد... فکری در ذهنم کاشته می‌شود و بارناکل به من می‌تابد

1337
01:41:02,080 --> 01:41:10,920
که ماندن من مراسم را خوب می کند و سپس او دوباره از طریق کامبیو شروع به صحبت می کند

1338
01:41:11,480 --> 01:41:16,920
و او به من می گوید که قبیله در تمام اشکالش مدتی است که حرکت می کند

1339
01:41:18,640 --> 01:41:26,520
و تنها راه نجات شروع است و سپس وحشت می کنم. احساس مرگ بسیار نزدیک است

1340
01:41:26,520 --> 01:41:31,040
کامبیو به او بگو، ببین، فضای کافی در جنگل وجود دارد، به اندازه کافی بیابان وجود دارد

1341
01:41:31,160 --> 01:41:37,680
که هیچ کس قرار نیست شما را اینجا پیدا کند. من و هیچ کس نمی توانیم با دولت برزیل صحبت کنیم.

1342
01:41:37,960 --> 01:41:42,720
من می توانم با بخش امور بومی FUNAI صحبت کنم. اصولا بهش بگو من می توانم کمک کنم.

1343
01:41:42,720 --> 01:41:47,880
کامبیو ترجمه می کند. بارناکل به من نگاه می کند و می گوید

1344
01:41:47,880 --> 01:41:58,720
"نه نه، آنها همیشه با تفنگ و هواپیما و الکل به دنبال آن نفت خواهند بود."

1345
01:41:58,720 --> 01:42:04,000
پس چه زمانی در ابتدا خواهیم بود؟ از کجا بدانیم؟

1346
01:42:04,920 --> 01:42:11,600
او می‌گوید: «متوجه نشده‌ای که زمان در حال سقوط است؟» آره باشه ولی اگه ما بودیم چی

1347
01:42:11,600 --> 01:42:12,760
برای شنیدن یک هواپیما

1348
01:42:12,760 --> 01:42:14,120
همین الان که ما هستیم -

1349
01:42:15,840 --> 01:42:23,480
او می گوید: "نخواهیم داشت؟" و ناگهان متوجه می شوم که نمی توانم آخرین بار را به یاد بیاورم

1350
01:42:23,480 --> 01:42:24,600
هواپیما شنید

1351
01:42:24,600 --> 01:42:30,720
یا حتی یک دنباله بخار را در آسمان دیدم. پس آیا این بدان معناست که ما نزدیک هستیم؟ کامبیو؟

1352
01:42:30,760 --> 01:42:36,600
می گوید: «خیلی نزدیک». "شما از قبل می توانید آن را احساس کنید و نشانه ها را خواهید دید."

1353
01:42:40,680 --> 01:42:48,760
ممنون رفیق او به من یک سیگار پیشنهاد می دهد و اکنون آنها با هم صحبت می کنند

1354
01:42:48,760 --> 01:42:53,320
و مهارت های ترجمه کامبیو مورد آزمایش قرار می گیرند. آنها در مورد زمان صحبت می کنند

1355
01:42:53,400 --> 01:42:59,720
و آنها می گویند که آغاز به موازات زمان ما است

1356
01:42:59,720 --> 01:43:06,320
و مراسم در است. چشمانم را می بندم.

1357
01:43:06,320 --> 01:43:13,000
آنها زمان جدیدی را به واقعیت تبدیل کرده اند. چرا من اینجا هستم؟ من این را از بارناکل بدون

1358
01:43:13,000 --> 01:43:13,760
کلمات

1359
01:43:13,760 --> 01:43:16,480
چرا من اینجا هستم؟

1360
01:43:16,480 --> 01:43:22,960
و سپس فکری در ذهنم شکوفا می شود و کلمات در آن جمع می شوند.

1361
01:43:23,240 --> 01:43:25,160
صدا: شما ثابت خواهید کرد که واقعی است

1362
01:43:27,600 --> 01:43:33,520
لورن: شما ثابت خواهید کرد که واقعی است.

1363
01:43:34,600 --> 01:43:43,200
شما ثابت خواهید کرد که واقعی است.

1364
01:43:43,360 --> 01:43:54,040
ما اینجا داریم با پاهایمان کوبیده ایم. مانند دست غول پیکری که به در می زند کوبیدن.

1365
01:43:56,760 --> 01:44:00,960
دری به آغاز.

1366
01:44:00,960 --> 01:44:03,640
ما باید از آن در عبور کنیم.

1367
01:44:04,840 --> 01:44:11,000
ربکا اسپونر: مایورونا روغن زیر زمین را به عنوان خون توصیف می کند

1368
01:44:11,000 --> 01:44:11,480
زمین

1369
01:44:11,480 --> 01:44:16,720
و آنها مانند سایر مردم بومی نگران هستند که اگر آن خون را بمکید،

1370
01:44:16,720 --> 01:44:20,120
نفت، منبع حیات، و سپس زمین وجود نخواهد داشت.

1371
01:44:20,400 --> 01:44:22,760
ایان مک گیلکریست: قبلاً در مورد فرزندتان صحبت کردید. و تماشای این آگاهی کوچک

1372
01:44:23,120 --> 01:44:24,000
رشد کن….

1373
01:44:24,200 --> 01:44:28,040
جس ورث: که احتمالا مخرب ترین منبع سوخت های فسیلی در جهان است…

1374
01:44:28,040 --> 01:44:34,000
لورن: ما تمام شب رقصیدیم. خورشید در بالای افق منفجر می شود.

1375
01:44:34,000 --> 01:44:37,840
یک چرخه به پایان رسید، یک چرخه دیگر شروع می شود.

1376
01:44:37,840 --> 01:44:44,760
2000 مایل دورتر به سمت شرق الان ظهر است

1377
01:44:44,760 --> 01:44:47,800
اما اینجا صبح است

1378
01:44:50,040 --> 01:44:54,720
صبحی پر از اتفاقاتی که هنوز رخ نداده اند

1379
01:44:54,800 --> 01:45:08,040
و یکی از آن رویدادها، یکی از آن رویدادها ممکن است مرگ ما باشد. آهان [به سلامتی]

1380
01:45:08,360 --> 01:45:14,800
توقف می کنیم. بدن ما از خستگی گریه می کند.

1381
01:45:14,800 --> 01:45:21,360
بارناکل بر روی سرش پر از پرهای مرغ میگو به نظر می رسد. من فقط می توانم او را در حال رد شدن حس کنم

1382
01:45:21,360 --> 01:45:23,360
خط

1383
01:45:26,440 --> 01:45:33,520
من شدیداً به چیزی برای نوشیدن نیاز دارم وگرنه می روم

1384
01:45:33,520 --> 01:45:39,960
و اینجا یک کاسه آبجو ماساتو می آید. من آن را می نوشم. یه قلپ بخور مزه سبزی دارد. می گذرم

1385
01:45:39,960 --> 01:45:40,880
آن را روشن کنید.

1386
01:45:40,880 --> 01:45:48,200
در پایان خط، بارناکل سؤالات استانداردی می پرسد که هر مرد به آنها پاسخ می دهد.

1387
01:45:48,200 --> 01:45:52,560
بیا، مقداری از آن رفیق را به من بده.

1388
01:45:55,040 --> 01:46:00,400
باید دوباره منتقلش کنم چه اتفاقی می افتد؟ آنها نام های جدید می گیرند. نام های جدید برای

1389
01:46:00,400 --> 01:46:01,400
شروع

1390
01:46:01,680 --> 01:46:07,000
باشه، باشه در اینجا یکی دیگر می آید که من می خواهم به این یکی ببندم.

1391
01:46:08,680 --> 01:46:12,880
بارناکل نام آنها را تکرار می کند و با انگشت شست آنقدر قرمز که خونی به نظر می رسد،

1392
01:46:12,880 --> 01:46:16,800
هنگام عبور، روی هر پیشانی یک قطعه اوروکو قرمز می کارد.

1393
01:46:22,200 --> 01:46:24,160
حالا او به کامبیو می آید.

1394
01:46:26,120 --> 01:46:27,120
کامبیو: کامبیو

1395
01:46:27,360 --> 01:46:32,000
لورن: دوستم خود را تعمید می دهد و سپس به من چشمکی می زند.

1396
01:46:32,000 --> 01:46:37,840
حالا نوبت من است. من نمی خواهم نامم را گم کنم. هر چند فقط یک خاطره باشد

1397
01:46:37,840 --> 01:46:40,520
مک اینتایر.

1398
01:46:44,400 --> 01:46:48,120
روی پیشانی ام مهر می زند و می گذرد

1399
01:46:48,120 --> 01:46:50,360
"لاستیک". تایر. این کار را انجام خواهد داد. اشکالی ندارد. فقط بذار بنوشم

1400
01:46:55,840 --> 01:46:58,960
احساس می کنم کمی انسان تر می شوم.

1401
01:47:00,240 --> 01:47:04,400
خدایا امیدوارم هیچ دارویی در آن نوشیدنی نباشد.

1402
01:47:05,800 --> 01:47:07,080
وجود دارد.

1403
01:47:09,520 --> 01:47:13,920
در اندامم احساس بی حسی می کنم،

1404
01:47:13,920 --> 01:47:20,360
استخوان های من در حال مایع شدن هستند، این مایعی است که نشان دهنده نوعی تولد است.

1405
01:47:20,360 --> 01:47:27,200
خیلی آهسته از اسکلت سخت، آنها نرم تر می شوند و به نوعی زنده می شوند.

1406
01:47:30,120 --> 01:47:36,760
به نظر می رسد که هوا به نهرهای کوچک انعطاف پذیر اکسیژن جدا می شود.

1407
01:47:36,760 --> 01:47:42,920
احساس می‌کنم می‌توانم به میل خود فاصله‌ها را بسط و کاهش دهم.

1408
01:47:42,920 --> 01:47:49,000
سعی می کنم از فکر کردن دست بردارم. بیا بدون فکر خودم را کاملاً به لحظه حال باز کنم

1409
01:47:49,040 --> 01:47:54,120
و بعد می فهمم، احساس می کنم من دو نفریم.

1410
01:47:54,160 --> 01:47:57,240
من یک چیزی را می چشم، حالا اینجا سه ​​گانه هستم.

1411
01:48:00,080 --> 01:48:06,800
آگاهی وجود دارد که به طرز وحشتناکی فوری و مملو از محرک های حسی است.

1412
01:48:06,800 --> 01:48:14,600
سعی می کنم نکنم. سانسورش نکن سانسورش نکن

1413
01:48:14,600 --> 01:48:16,520
و سپس ناپدید می شود. کامبیو!

1414
01:48:16,520 --> 01:48:23,720
صبر کن کامبیو کجا میری؟ قراره به چیزی نگاه کنیم؟ باشه

1415
01:48:23,720 --> 01:48:29,400
پشت یک کلبه صدای قورباغه ای قوی به گوش می رسد. ما همه این شمن ها را می بینیم که دور هم جمع شده اند

1416
01:48:29,400 --> 01:48:31,120
یک سبد قورباغه

1417
01:48:31,120 --> 01:48:35,480
و آنها با دستان خود دراز می کنند و جوش های پشت خود را با قاشق از بین می برند،

1418
01:48:35,480 --> 01:48:39,720
یک ماده شفاف کوچک و جمع آوری آن در کاسه های کوچک

1419
01:48:39,720 --> 01:48:45,480
و سپس ناگهان کامبیو دستش را می گیرد، قورباغه ای را می گیرد و زبانش را بیرون می زند.

1420
01:48:45,480 --> 01:48:46,360
[صدای غلت زدن]

1421
01:48:46,360 --> 01:48:51,480
او می گوید: "برای دیدن آغاز. تمام شد." برای دیدن شروع Cambio؟

1422
01:48:51,560 --> 01:49:00,560
"حیوانات را در آن ببینید" بسیار خوب. "با آنها صحبت کن. جگوارها را ببین، با آنها صحبت کن" باشه،

1423
01:49:01,240 --> 01:49:02,240
باشه

1424
01:49:02,440 --> 01:49:05,400
و حالا دیگر مردم قورباغه ها را می گیرند و پشت، جوش ها را می لیسند

1425
01:49:05,600 --> 01:49:06,560
در پشت،

1426
01:49:06,560 --> 01:49:12,040
که مثل این همه زخم گریه می کنند و بعد خدای من این پسر یک چاقوی chonta دارد

1427
01:49:12,040 --> 01:49:13,040
کف دست

1428
01:49:13,040 --> 01:49:18,400
حالا به اندازه یک تکه شیشه تیز است. اوه نه، من نمی خواهم او را تماشا کنم

1429
01:49:18,400 --> 01:49:19,160
یک قورباغه

1430
01:49:19,160 --> 01:49:25,760
بنابراین من دور می‌شوم و وقتی به عقب برمی‌گردم، قورباغه نیست که او را باز می‌کند، ساعد اوست.

1431
01:49:25,760 --> 01:49:28,120
خدایا بیا [غرغر می کند]

1432
01:49:32,080 --> 01:49:40,120
دو نفر در را باز می کنند و مایع را مستقیماً در جریان خون او می ریزند

1433
01:49:40,120 --> 01:49:43,200
و افراد دیگر آغوش خود را باز می کنند. آنها اکنون حیوانات را می بینند.

1434
01:49:43,200 --> 01:49:46,200
صورت کامبیو پر از عرق است، داروها در او اثر می کنند.

1435
01:49:46,200 --> 01:49:51,720
"گیاهان در من رشد می کنند!" او می گوید، با چنین اعتقادی، من انتظار دارم که بروملیادها بیرون بیایند

1436
01:49:51,720 --> 01:49:52,760
از سینه اش

1437
01:49:52,760 --> 01:49:57,440
اوه، او میل می کند. خوبی رفیق؟ و حالا همه

1438
01:49:57,880 --> 01:50:07,360
اکنون کل پاکسازی پر از مردانی است که دست و پا می زنند، غرغر می کنند، پارس می کنند، غرغر می کنند، فریاد می زنند.

1439
01:50:07,360 --> 01:50:13,040
و اگرچه من هیچ کدام از اینها را نداشته ام، احساس می کنم یک حیوان هستم [صدای او تبدیل به یک حیوان می شود

1440
01:50:13,040 --> 01:50:21,240
[غرش]

1441
01:50:21,240 --> 01:50:43,320
[غرش و غرش]

1442
01:50:44,880 --> 01:50:49,720
در مقابل من مردی است که با موفقیت از یک ماکائو تقلید می کند که کاملاً در تضاد است.

1443
01:50:49,720 --> 01:50:51,960
با سبیل های گربه ای اش

1444
01:50:51,960 --> 01:50:57,200
او از من دعوت می کند که به چشمانش نگاه کنم، اما آنها تونل هایی هستند به جایی که هرگز از آن بازدید نخواهم کرد.

1445
01:50:57,200 --> 01:51:04,160
بنابراین من روی می گردانم و چشمانم را می بندم و سعی می کنم نسخه خود را از آغاز ببینم

1446
01:51:04,160 --> 01:51:14,000
اما من هیچ جانور افسانه ای، هیچ موجود افسانه ای را ملاقات نمی کنم. مردی را می بینم که راه می رود، عبور می کند، دوباره عبور می کند،

1447
01:51:14,000 --> 01:51:19,720
سعی می کند با او ارتباط برقرار کند، او در منظره ای مه آلود عبور می کند، جلو می آید.

1448
01:51:19,720 --> 01:51:25,600
نه این منظره نیست، قلمرو نیست، زمان آن فرا رسیده است. زمان ما

1449
01:51:25,600 --> 01:51:34,560
در میان مه، یک شبح به سمت من می آید. این بارناکل است. چشمانم را باز می کنم.

1450
01:51:34,560 --> 01:51:41,440
به نظر می رسد که سایه او به آن سوی آبادی می رسد و به من می گوید که این چیزها هستند

1451
01:51:41,440 --> 01:51:42,360
واقعا اتفاق می افتد

1452
01:51:42,360 --> 01:51:50,280
زمان داره از بین میره خوب من باید چیکار کنم؟ چرا من اینجا هستم؟

1453
01:51:50,280 --> 01:51:54,120
من قرار است احراز هویت شما باشم.

1454
01:51:54,240 --> 01:51:57,360
صدا: شما ثابت خواهید کرد که واقعی است

1455
01:51:57,360 --> 01:52:04,720
لورن: نه! من یک سلول نیستم! من یک مولکول نیستم! من مورچه نیستم که کورکورانه از طبیعت اطاعت کنم!

1456
01:52:06,920 --> 01:52:12,800
من یک مرد مدرن هستم!

1457
01:52:12,800 --> 01:52:16,360
شما فکر می کنید که زمان در اشیایی مانند شیر در مادر می آید؟

1458
01:52:16,360 --> 01:52:22,600
آیا فکر می کنید والس زدن در حدود 100 مایل مربع از بوته ما را به گذشته بازگرداند؟

1459
01:52:22,600 --> 01:52:25,880
یکی باید این دیوانگی را محکوم کند زیرا همه ما خواهیم مرد.

1460
01:52:25,880 --> 01:52:31,760
من قصد دارم یک شورش یک نفره راه بیندازم. اگر بخواهم زنده بمانم، باید از آن خارج شوم

1461
01:52:31,760 --> 01:52:32,720
روان من

1462
01:52:32,720 --> 01:52:34,680
یک حس بسیار خودساخته از اینکه من هستم.

1463
01:52:34,680 --> 01:52:42,480
پس بیا یک بار یکی یکی است. دو ضربدر دو می شود چهار. سه ضربدر سه می شود نه.

1464
01:52:43,040 --> 01:52:47,720
شش شماره بیست و شش. نه!

1465
01:52:47,840 --> 01:52:53,640
برای بازپس گیری خودم، رو به جنگل می روم. این مجموعه ای از درختان و برگ ها است اما من می بینم

1466
01:52:53,640 --> 01:52:54,600
یک لوپونا

1467
01:52:54,600 --> 01:52:59,560
اسم لاتینش چیه؟ شما کاملاً خوب می دانید. این سو - ما - و سپس ناگهان یک جدید است

1468
01:52:59,880 --> 01:53:01,440
احساس در من پدیدار می شود

1469
01:53:01,720 --> 01:53:08,720
اما این غم و اندوه یا فاجعه تازه نیست، من متوجه می شوم که در حالی که می توانم فرار کنم.

1470
01:53:09,480 --> 01:53:17,200
من هیچ علاقه ای به این کار ندارم. بیا! از طریق جنگل، پایین رودخانه، به دنیای خود بازگردید.

1471
01:53:17,200 --> 01:53:21,880
بله، اما فرار از چه به چه؟ خوب فقط - برگشت!

1472
01:53:22,720 --> 01:53:29,360
آنچه در پیش است همان رودخانه و همان گیاهان است اما اکنون خالی از بشر امروزی است.

1473
01:53:29,360 --> 01:53:36,400
نه! بیا! هیچکس مثل من اون بیرون نیست بله وجود دارد! ما!

1474
01:53:36,800 --> 01:53:43,400
اما گوش کن، جهان متمدن ناپدید نشده است - منظورت چیست؟ - این به سادگی ظاهر نمی شود

1475
01:53:43,400 --> 01:53:44,440
هنوز

1476
01:53:46,480 --> 01:53:51,920
ما اولین انسان‌هایی هستیم که در قلمروی از اشکال زندگی بی‌نام و شمارش نشده‌اند.

1477
01:53:51,920 --> 01:53:58,200
مردمی که توسط بارناکل به ابتدا برده شدند - صحبت نکنید! - و من با آنها رفته ام.

1478
01:53:58,360 --> 01:54:04,360
شما؟ من ندارم. فقط برو...

1479
01:54:08,560 --> 01:54:13,080
زمان می گذرد، زمان زیادی می گذرد.

1480
01:54:17,240 --> 01:54:24,160
در نهایت کامبیو دست هایش را روی صورتش می مالد و الوارها را به سمت من می کشد.

1481
01:54:26,280 --> 01:54:30,040
کنارم فرو می ریزد سلام رفیق

1482
01:54:36,000 --> 01:54:41,440
و اگرچه چشمانم بسته است، می دانم که بارناکل به من نگاه می کند و آنها را باز می کنم

1483
01:54:42,360 --> 01:54:49,440
و نگاهش مات و ابوالهول است، رو به کامبیو می کنم و می گویم

1484
01:54:51,040 --> 01:54:53,840
این کامبیو رو ترجمه کن ازش بپرس...

1485
01:54:53,840 --> 01:54:59,760
Quando vamos morrer؟ کی قراره بمیریم؟

1486
01:54:59,760 --> 01:55:03,440
من فقط می خواهم بدانم. باشه؟ من می خواهم با آن روبرو شوم

1487
01:55:04,840 --> 01:55:15,160
کامبیو ترجمه می‌کند و ناگهان دست بارناکل بازویم را می‌گیرد و با لمسی سخت به بازویم می‌زند.

1488
01:55:15,160 --> 01:55:17,440
مطمئن، مسلم

1489
01:55:22,120 --> 01:55:31,640
"نائو مورر." نائو مورر؟ نه برای مردن نه برای مردن

1490
01:55:36,360 --> 01:55:41,400
بال سرد مرگ بلند شده است، اما هنوز آنقدر نزدیک است که احساس می‌کنم موها می‌سوزند

1491
01:55:41,400 --> 01:55:42,840
بالای پشت گردنم،

1492
01:55:42,880 --> 01:55:45,240
پیش بینی بازگشت آن

1493
01:55:45,240 --> 01:55:47,520
اما به نظر می رسد بدن من حالت جامد خود را از دست می دهد

1494
01:55:47,640 --> 01:55:52,400
و سپس من یک کاهش شگفت انگیز فشار را احساس می کنم.

1495
01:55:59,480 --> 01:56:01,040
بارناکل مرا بالا می کشد.

1496
01:56:11,280 --> 01:56:13,040
وارد جنگل می شویم.

1497
01:56:18,360 --> 01:56:24,640
او جلوتر از من راه می‌رود و شانه‌هایش را مانند پیرمردی که با سفتی مبارزه می‌کند می‌چرخاند.

1498
01:56:25,800 --> 01:56:35,520
دو پیرمرد و نمی توانم بگویم چقدر طول می کشد تا به رودخانه برسیم،

1499
01:56:37,680 --> 01:56:45,640
که در آن راه می رویم، راه می رویم و راه می رویم

1500
01:56:47,560 --> 01:56:53,000
و سپس ناگهان او در مقابل یک منحنی عظیم می ایستد و می رسد و ادامه می دهد و

1501
01:56:53,000 --> 01:56:54,000
او می گوید

1502
01:56:54,800 --> 01:56:55,680
[بارناکل صحبت می کند]

1503
01:56:55,680 --> 01:56:57,120
و می دانم که به معنای "نگاه" است

1504
01:56:57,160 --> 01:56:58,920
و من انجام می دهم و او اشاره می کند

1505
01:57:00,800 --> 01:57:07,040
و تغییر نامرئی لنزها رخ می دهد و چشمان من 500 یارد به جلو می افتد

1506
01:57:07,040 --> 01:57:14,280
و صدای آب تغییر می کند و بعد انگار چشمانم به جلو می رود

1507
01:57:14,480 --> 01:57:16,000
درختان

1508
01:57:16,000 --> 01:57:23,480
و احساس می‌کنم که کوه‌های برافراشته در آن سوی، جایی که سرچشمه رودخانه است، و به نظر می‌رسم

1509
01:57:23,480 --> 01:57:24,360
بودن

1510
01:57:25,520 --> 01:57:33,720
با سرعت فوق العاده ای به سمت آن حرکت می کنید اما ناگهان پیامی از آن منبع می آید

1511
01:57:33,720 --> 01:57:41,560
که بی کلام است اما آنقدر غول پیکر است که تمام فضای بین اینجا و آنجا را پر می کند.

1512
01:57:42,000 --> 01:57:48,280
درون و بیرون، گذشته، آینده و در هم آمیختن منبع و آغاز،

1513
01:57:49,200 --> 01:57:56,440
بالا، پایین، داخل، بیرون به یک مفهوم.

1514
01:57:58,160 --> 01:58:05,440
آغاز - تیرهای بارناکل. برمی گردد و رو به من است

1515
01:58:05,760 --> 01:58:10,400
و او هنوز بدون هیچ کلمه ای توضیح می دهد که نمی تواند من را رها کند، نه بعد از رفتنم

1516
01:58:10,400 --> 01:58:11,520
بخشی از این

1517
01:58:13,400 --> 01:58:20,000
پس صدای من را در پشت آن راهپیمایی شنیدی. می دانی من - بی کلام زمزمه می کنم.

1518
01:58:20,000 --> 01:58:25,000
او می گوید: "ما می دانیم" و من می فهمم.

1519
01:58:25,000 --> 01:58:31,040
همانطور که بارناکل با دویدن در خلاف جهت عقربه‌های ساعت، طلسم من را خنثی کرد، من هم می‌توانستم بین این دو حرکت کنم

1520
01:58:31,040 --> 01:58:33,880
اینجا و آنجا

1521
01:58:34,000 --> 01:58:37,680
من می توانم بازگشت آنها را لغو کنم.

1522
01:58:38,600 --> 01:58:45,120
شکافی که زمان دیگری، زمان ما، ممکن است از آن سیلاب شود.

1523
01:58:48,360 --> 01:58:56,360
و با این روایت، او ناگهان بسیار برهنه و بسیار خسته به نظر می رسد، در واقع سالخورده، آسیب پذیر.

1524
01:58:56,360 --> 01:59:03,760
و او به سمت دیگر افراد برهنه و آسیب پذیر در جنگل برمی گردد.

1525
01:59:05,120 --> 01:59:13,480
تا همین چند ساعت پیش من یک مرد مدرن بودم که تحت فشار تمدنم فعال شده بود

1526
01:59:13,480 --> 01:59:21,200
در محدوده خود شلوغ است. بارناکل و افرادش بیشتر تحت فشار پیشروی قرار گرفتند

1527
01:59:21,200 --> 01:59:23,480
از تمدن من

1528
01:59:23,480 --> 01:59:31,240
چون تنها جایگزین آنها پرواز بود، تنها جایگزین پرواز است؟

1529
01:59:31,240 --> 01:59:38,600
نه اکنون یقین در هر برگ و هر تیغ علف آن شکوفا می شود

1530
01:59:38,600 --> 01:59:42,000
ما تنها هستیم

1531
01:59:42,480 --> 01:59:44,680
"لاستیک!" او به من زنگ می زند

1532
01:59:44,680 --> 01:59:48,400
و با اطمینان سر تکان می دهم.

1533
01:59:48,680 --> 01:59:51,240
به روستا برمی گردم

1534
01:59:52,720 --> 02:00:02,560
بازگشت به اسارت، در حالی که آواز جنگل بلند می شود [صداهای حشرات و موسیقی]

1535
02:00:04,800 --> 02:00:10,280
غنا و ملودی می یابد.

1536
02:00:13,800 --> 02:00:24,800
زندان من، زندان زیبای من آواز می خواند، آواز می خواند.

1537
02:00:26,840 --> 02:00:29,080
[تندر غلت می زند]

1538
02:00:29,080 --> 02:00:34,840
سیمون: آن شب طوفانی درختان را تکان داد و باران به شدت سایه بان را کوبید.

1539
02:00:34,840 --> 02:00:40,400
که ستون های مایع بارانی از آن عبور کرد. درخشش های آخرالزمانی بر بالای درختان غوطه ور شد

1540
02:00:40,400 --> 02:00:41,400
نور آبی

1541
02:00:41,400 --> 02:00:46,360
و آب با سرعتی باورنکردنی بالا می رفت و با قدرتی غیرمنتظره شلاق می زد

1542
02:00:46,360 --> 02:00:50,640
و درختان ریشه های خود را باتلاق می کنند و کف جنگل را سرریز می کنند.

1543
02:00:50,680 --> 02:00:56,320
با موجی بالا رفت که تمام حیواناتی را که نمی توانستند روی درختان حساب کنند مجبور به عمل کرد

1544
02:00:56,320 --> 02:00:57,320
برای حفاظت از آنها

1545
02:00:57,320 --> 02:01:05,120
و بنابراین آنها می دویدند، به زمین های بلندتر می رفتند.

1546
02:01:05,120 --> 02:01:19,720
[تایپ] لورن: Caicaque Barnacle. تریبو ماتسس. کاکوئیرا اسپرانزا. Ultra –Orientla Cordeillera.

1547
02:01:19,720 --> 02:01:26,960
بارناکل عزیز، من انتظار ندارم این نامه به دست شما برسد،

1548
02:01:27,400 --> 02:01:32,880
و حتی اگر اینطور بود، نمی‌توانید بدون کمک کسی مانند کامبیو (هولا) آن را بخوانید

1549
02:01:32,880 --> 02:01:35,400
کامبیو).

1550
02:01:35,480 --> 02:01:43,920
با این حال، نوشتن آن به من احساس می کند که تو زنده ای.

1551
02:01:44,040 --> 02:01:45,280
[طوفان می شکند]

1552
02:01:45,280 --> 02:01:49,600
سیمون: مک اینتایر تقریباً توسط تردد افراد قبایل زمین خورده بود.

1553
02:01:49,600 --> 02:01:53,200
او به درختان اطراف دوید و خود را تا زانو در آب دید.

1554
02:01:53,200 --> 02:01:57,800
او تقریباً از روی پاهایش جارو شد و سپس توسط یک جسم شناور به یک زانویش اصابت کرد.

1555
02:01:58,320 --> 02:02:03,960
دو کنده درخت با الیاف پوست به هم له شد و او بدون فکر کردن روی کلک افتاد

1556
02:02:03,960 --> 02:02:05,040
چسبیدن به آن

1557
02:02:05,400 --> 02:02:09,440
و جریان آنها را هم از میان نهر درختان کم ارتفاع و هم فراتر از آن می کشاند

1558
02:02:09,440 --> 02:02:15,480
و او ناامیدانه پارو می زد و سعی می کرد خودش را به خانواده جدیدش برگرداند اما بعد

1559
02:02:15,640 --> 02:02:20,600
او متوجه شد که ناخودآگاه فرار را انتخاب کرده است.

1560
02:02:20,600 --> 02:02:24,360
او را به رودخانه اصلی کشاندند و رعد و برق مکرر یک کف و جوش را نشان داد

1561
02:02:24,360 --> 02:02:25,400
توده بنفش آب

1562
02:02:25,400 --> 02:02:27,720
اکنون بازگشت غیرممکن بود.

1563
02:02:28,720 --> 02:02:36,080
هنوز از تمام افکاری که در ذهنش می چرخید، بیشترین نگرانی او درباره رئیس بود.

1564
02:02:36,080 --> 02:02:37,080
بارناکل.

1565
02:02:42,800 --> 02:02:50,800
لورن: بارناکل عزیز، تو در راه خود دانشمندی، همانطور که من در راه خود هستم.

1566
02:02:50,880 --> 02:02:58,240
اما نگرش شما این است که همه چیز در اطراف ما زنده است و بنابراین قابل دسترسی است.

1567
02:02:58,600 --> 02:03:05,000
هیچ چیز ممنوع نیست. به همین دلیل است که می توانید در زمان سفر کنید.

1568
02:03:07,760 --> 02:03:11,200
من می خواهم در مورد زمان بدانم. من می خواهم در مورد آن بدانم.

1569
02:03:11,240 --> 02:03:17,840
من می خواهم در مورد این زمین بدانم، در مورد منبع این رودخانه بزرگ و طبیعی بدانم

1570
02:03:18,040 --> 02:03:19,040
جهانی که آن را حفظ می کند

1571
02:03:19,720 --> 02:03:25,880
اما برای شما کمتر مهم است که در مورد همه این چیزها بدانید.

1572
02:03:26,240 --> 02:03:30,440
آنچه مهم است این است که با آنها چه می کنید.

1573
02:03:30,520 --> 02:03:37,800
شما با زمان کاری را انجام می دهید، نه اینکه از درک آن عذاب بکشید.

1574
02:03:38,440 --> 02:03:47,560
به همین دلیل است که می دانم شما به نحوی در اینجا حضور دارید و به نوعی می توانید آن را یاد بگیرید

1575
02:03:47,560 --> 02:03:52,280
مطالب این نامه..

1576
02:03:54,200 --> 02:04:00,760
سیمون: صبح به سرعت فرا رسید، نور خاکستری تیره و تار که باران آورده بود

1577
02:04:00,760 --> 02:04:03,520
روی آب کف آلود، زمین گلی را دید،

1578
02:04:03,800 --> 02:04:10,440
به سمت آن پارو زد، بیرون خزید و چند لحظه در نور صبح نشست

1579
02:04:10,440 --> 02:04:16,400
و سپس مک اینتایر، با اطمینانی که جایی برای امید یا شک باقی نمی گذاشت، فهمید،

1580
02:04:16,400 --> 02:04:23,520
انگار خود رئیس می‌خواست مطمئن شود که این خبر را دارد، که بارناکل رفته است.

1581
02:04:23,800 --> 02:04:27,320
او مرده بود. غرق شد.

1582
02:04:27,320 --> 02:04:34,920
بارناکل رفته بود و در عین حال به طور غیرقابل نابودی در همه چیز حضور داشت

1583
02:04:34,920 --> 02:04:37,440
که او را احاطه کرده بود

1584
02:04:37,440 --> 02:04:42,920
آنقدر به او نزدیک بود که احساس کرد ویژگی‌های بارناکل به نحوی روی او قرار گرفته است

1585
02:04:42,920 --> 02:04:43,600
خود،

1586
02:04:43,600 --> 02:04:46,120
انگار یک نفر بودند

1587
02:04:47,520 --> 02:04:51,960
در حال مرگ، رئیس از توالی فیزیکی روزانه خارج شده بود،

1588
02:04:51,960 --> 02:04:59,480
در عوض وارد آن زنجیره فضا/زمان/ذهن که مک اینتایر تجربه کرده بود.

1589
02:05:05,000 --> 02:05:07,200
آنها با هم در آن سفر می کردند.

1590
02:05:16,840 --> 02:05:21,880
و سپس احساس فوق العاده، مانند دیگرانی که اخیراً تجربه کرده اند، محو شد.

1591
02:05:23,760 --> 02:05:31,840
او با تلو تلو خوردن به داخل آب رفت، روی قایق بالسا خود افتاد و به سمت پایین دست رفت.

1592
02:05:32,560 --> 02:05:35,920
[سرعت آب]

1593
02:06:08,680 --> 02:06:15,240
پترو: لورن مک اینتایر در سال 2003 درگذشت. و من او را قبل از مرگ ندیدم.

1594
02:06:15,440 --> 02:06:23,560
و ما از بین نرفته بودیم، به سادگی اتفاق افتاد که ما، همانطور که در زندگی با مردم اتفاق می افتد

1595
02:06:24,000 --> 02:06:26,400
مهم هستند، شما از قبل می دانید.

1596
02:06:26,400 --> 02:06:29,560
اما پس از آن یادآوری آنها مهم تر می شود،

1597
02:06:29,560 --> 02:06:34,720
و من فوق العاده، فوق العاده بودم - گفتم چرا اینقدر احمق بودم که در هواپیما نپرم

1598
02:06:34,800 --> 02:06:36,120
و برو ببینش

1599
02:06:36,120 --> 02:06:43,960
فکر می کنم، اوه، مخفیانه از دیدن ضعیف او ترسیده بودم. من او را زمانی ملاقات کرده بودم که او قبلاً بود

1600
02:06:44,040 --> 02:06:45,320
یک مرد مسن

1601
02:06:45,480 --> 02:06:49,120
اما او بسیار با نشاط و پر انرژی بود ...

1602
02:06:49,680 --> 02:06:56,720
لورن: بارناکل عزیز، من اینجا هستم، در آرلینگتون، ویرجینیا، برای شما می نویسم.

1603
02:06:56,720 --> 02:06:59,520
من با سیل رفتم تا به قلمرو خود برگردم.

1604
02:06:59,520 --> 02:07:06,360
اما یک روز به آغاز تو باز خواهم گشت. شاید فقط در خاطرم بماند،

1605
02:07:06,360 --> 02:07:08,680
اما حتی وجود دارد که انجام خواهد شد.

1606
02:07:10,360 --> 02:07:16,920
حتی در آنجا من چیزهای خاصی در مورد شما یاد خواهم گرفت، و شما چیزهای خاصی در مورد آن خواهید آموخت

1607
02:07:16,920 --> 02:07:17,600
من

1608
02:07:17,600 --> 02:07:27,800
و عواقبی برای انجمن ما خواهد داشت. شاید افراد بیشتری از آن سود ببرند.

1609
02:07:28,720 --> 02:07:39,480
یا شاید فقط من و تو، کنار آتش نشسته ایم و غذا را با هم تقسیم می کنیم. به اشتراک گذاری، تا افکار ما

1610
02:07:39,760 --> 02:07:46,200
راهی برای اتصال پیدا کنید

1611
02:07:57,880 --> 02:07:59,240
نوما: نمیتونم بخوابم

1612
02:07:59,240 --> 02:08:03,720
سیمون: اوه عزیزم، داری چیکار میکنی؟ خیلی دیر شده

1613
02:08:03,880 --> 02:08:07,160
نوما: برای من داستانی تعریف می کنی که بخوابم؟

1614
02:08:07,160 --> 02:08:12,960
سیمون: عزیزم، زمان داستان خیلی وقت پیش بود. من اینجا هیچ داستانی ندارم عزیزم

1615
02:08:12,960 --> 02:08:14,680
نوما: یکی از کتابی که می خوانی

1616
02:08:14,680 --> 02:08:19,200
سیمون: نه، این یک کتاب بزرگسال است، آن کتاب پترو است، آن کتاب جنگل است. من ندارم

1617
02:08:19,320 --> 02:08:20,240
هر داستان

1618
02:08:20,440 --> 02:08:25,840
نوما: بابا لطفا برام داستان بخون

1619
02:08:25,840 --> 02:08:31,280
سیمون: من، من، باشه، یه چیزی اینجا پیدا میکنم، یه چیزی تو کتاب پترو پیدا میکنم

1620
02:08:31,280 --> 02:08:35,320
اما اگر بخوانم، به من قول می دهی که بخوابی؟

1621
02:08:35,400 --> 02:08:36,160
نوما: بله

1622
02:08:36,200 --> 02:08:40,080
سیمون: باشه بذار ببینم. کمی پیدا خواهم کرد اوه بله. من می دانم

1623
02:08:40,680 --> 02:08:47,840
کمی وجود دارد. باشه پس این یک داستان است. پترو یادت هست عزیزم نه؟

1624
02:08:47,840 --> 02:08:48,800
نوما: بله

1625
02:08:49,080 --> 02:08:57,000
بنابراین این داستانی است که توسط مک اینتایر به او گفته شد، او با کامبیو ملاقات کرد، و او آن را به او گفت و

1626
02:08:57,200 --> 02:08:59,440
پدرش آن را به کامبیو گفت

1627
02:08:59,480 --> 02:09:05,960
و باباش و باباش و این در مورد مردمی است که در آنجا زندگی می کردند. چگونه شروع کردند.

1628
02:09:06,040 --> 02:09:09,920
درباره شروع آنهاست. تو ابتدای راه هستی عزیزم نه؟

1629
02:09:10,320 --> 02:09:11,400
نوما: بله

1630
02:09:12,960 --> 02:09:18,720
سیمون: برو. روزی روزگاری رودخانه بزرگی در آسمان جاری بود.

1631
02:09:18,960 --> 02:09:25,960
تمام دره آن بر روی ابرها حمل می شد و با طناب های بزرگ لیانا به ابرها بسته می شد.

1632
02:09:26,320 --> 02:09:34,280
بسیاری از مردم در دره در آسمان در هماهنگی کامل زندگی می کردند. اما یک روز کنجکاو

1633
02:09:34,280 --> 02:09:39,520
دسته ای از بچه های کوچک یکی از طناب ها را باز کردند.

1634
02:09:39,520 --> 02:09:48,600
و همین برای از بین بردن کل شکننده کافی بود: طناب پشت طناب تحت فشار پاره شد،

1635
02:09:48,600 --> 02:09:52,480
و دره به زمین خورد.

1636
02:09:52,640 --> 02:09:59,240
بنابراین رودخانه بزرگ به هزاران رودخانه کوچکتر تقسیم شد و آسمان بر فراز آن غمگین شد

1637
02:09:59,240 --> 02:10:03,640
از دست دادن، اولین باران خود را فریاد زد.

1638
02:10:03,640 --> 02:10:09,760
[صدای نفس کشیدن نوما در خواب]

1639
02:10:10,320 --> 02:10:29,760
بعضی از ما دوست هستیم [لوپ شده]

1640
02:10:39,400 --> 02:11:48,560
[تشویق]

1641
02:11:49,720 --> 02:11:54,080
خانم ها و آقایان از شما بسیار متشکرم و از کسانی که آنلاین تماشا می کنند، سپاسگزارم

1642
02:11:54,080 --> 02:11:55,080
برای تماشا

1643
02:11:56,440 --> 02:12:00,920
دروغه من تنها نیستم افراد بسیار زیادی هستند که این کار را می کنند

1644
02:12:00,920 --> 02:12:01,720
عملکرد

1645
02:12:01,720 --> 02:12:06,240
اما مایلم از اپراتورهای صدایم، الا و هلن، تشکر کنم،

1646
02:12:06,240 --> 02:12:10,000
که فقط برای من اپراتورهای صدا نیستند، آنها نوازنده هستند، آنها شخصیت هستند و آنها

1647
02:12:10,000 --> 02:12:11,840
با من بازی کن

1648
02:12:11,840 --> 02:12:24,000
[تشویق حضار]

1649
02:12:24,000 --> 02:12:29,880
و چیز دیگری که از من خواسته شد بگویم، حدود یک سال و نیم پیش، کمی بیشتر،

1650
02:12:29,880 --> 02:12:37,200
من حدود یک ساعت در غرب مانائوس، در حوضه آمازون، جت سوار بودم

1651
02:12:37,200 --> 02:12:41,480
و من با یک جامعه مایورونا بودم، بسیار متفاوت از این جامعه،

1652
02:12:41,480 --> 02:12:46,120
آنها فرهیخته هستند، اما هنوز بازدیدکنندگان بسیار کمی دارند

1653
02:12:46,600 --> 02:12:51,720
و وقتی از ما استقبال شد، اولین چیزی که اتفاق می افتد این است که شما استقبال می کنید

1654
02:12:51,720 --> 02:12:56,520
این یک چیز مهم است، شما به کلبه رئیس بروید. اسمش لوریوال بود و بعد داد

1655
02:12:56,520 --> 02:12:57,480
یک سخنرانی طولانی

1656
02:12:57,520 --> 02:13:04,440
اما همه چیز بر روی یک سوال متمرکز شد، این که چرا اینجا هستید؟

1657
02:13:04,440 --> 02:13:11,120
و بنابراین، من داستان این، کل کتاب و ایده انجام این کار را به او گفتم

1658
02:13:11,240 --> 02:13:15,760
و او گوش داد و صحبت های زیادی شد

1659
02:13:15,760 --> 02:13:22,520
اما او به من گفت: «ما از داستان شما و وقتی که برمی‌گردید و آن را تعریف می‌کنید بسیار متاثر می‌شویم

1660
02:13:22,520 --> 02:13:23,600
"مردم شما".

1661
02:13:23,640 --> 02:13:31,520
اون تو هستی "شما لطفا به آنها بگویید که ما، Mayoruna، وجود داریم."

1662
02:13:31,560 --> 02:13:36,960
آنها انجام می دهند. این جامعه و بسیاری از جوامع بومی دیگر بسیار بسیار فعال سیاسی هستند.

1663
02:13:36,960 --> 02:13:40,120
آنها یکسری کارها را انجام می دهند. من در مورد تمام کارهایی که آنها درست انجام می دهند صحبت نمی کنم

1664
02:13:40,120 --> 02:13:41,120
اکنون

1665
02:13:41,160 --> 02:13:47,480
اما در میان آنها البته ما می دانیم که آنها برای سرزمینی که در آن زندگی می کنند و در نتیجه برای آنها می جنگند

1666
02:13:47,480 --> 02:13:49,560
حفظ آن جنگل،

1667
02:13:49,560 --> 02:13:54,520
که برای همه ما مهم است اما من به طور خاص اینجا هستم و از من خواسته می شود که بگویم آنها

1668
02:13:54,520 --> 02:13:56,120
وجود داشته باشد. آنها انجام می دهند.

1669
02:13:56,120 --> 02:13:56,620
خیلی ممنون

1670
02:13:56,620 --> 02:14:03,040
[تشویق حضار]

1671
02:14:03,440 --> 02:14:08,400
از همه شما در خانه که تا اینجا تماشا کرده‌اید، از تماشای شما متشکرم

1672
02:14:08,400 --> 02:14:12,640
فوری ترین چیزی که باید بگویم این است که در کانال YouTube Complicité

1673
02:14:12,640 --> 02:14:15,960
فیلمی از یک فیلمساز آمازونیایی وجود دارد

1674
02:14:15,960 --> 02:14:18,560
تاکوما کویکورو نامیده می شود

1675
02:14:18,600 --> 02:14:20,000
یکی از دوستان نزدیک من

1676
02:14:20,000 --> 02:14:21,920
کووید-۱۹ برزیل نام دارد

1677
02:14:21,940 --> 02:14:26,680
و در مورد وضعیت فعلی در آمازون می گوید

1678
02:14:26,800 --> 02:14:28,880
همانطور که در حال حاضر با بیماری همه گیر وجود دارد

1679
02:14:28,880 --> 02:14:30,000
لطفا آن را تماشا کنید

1680
02:14:30,700 --> 02:14:35,660
این نگران کننده، فوری، ضروری است و راه هایی وجود دارد که می توانیم کمک کنیم

1681
02:14:36,500 --> 02:14:41,740
در ضمن، لطفا بسیار مراقب باشید و ایمن باشید.